Gehoord/ gezien/ gelezen

Wirwar

Geef vrede

Geef vrede, Heer, geef vrede,
de aarde wacht zo lang,
er wordt zo veel geleden,
de mensen zijn zo bang,
de toekomst is zo duister
en ons geloof zo klein;
o Jezus Christus, luister
en laat ons niet alleen!

Er woedt een strijd in de gereformeerde kerk vrijgemaakt. Het besluit om toe te staan dat vrouwen in alle ambten actief mogen zij, roept veel weerstand op. Op twitter woeden fitties over dit onderwerp. Onvoorstelbaar hoeveel en wat je in 140 tekens naar een ander kunt werpen. Het grote verwijt (en misschien ook de angst) is dat deze besluiten betekenen dat er geen recht wordt gedaan aan Gods woord. Dat wordt losgelaten, dat Woord. En in een goede kerk houd je vast aan het woord van God. En als je ergens begint met loslaten, dan kan het niet anders dan dat je uiteindelijk alles van God loslaat, zo is de redenering.
Gisteravond was er een vergadering van kerkleden die het niet eens zijn met deze besluiten. Onder leiding van twee predikanten. Deze predikanten riepen op om de GKv te verlaten. Schrijf een brief aan je kerkenraad met daarin je bezwaren, en geef aan dat als er geen gehoor gegeven wordt aan die bezwaren, ga dan weg. Het bestaat niet dat je als echte gelovige het eens kunt zijn met de besluiten van deze synode. Dus wegwezen. Waar je dan naar toe moet werd er (geloof ik) niet bijgezegd. Ik baseer met op wat ik in het Nederlands Dagblad lees.
De wereld staat in brand, en wij vergaderen hierover. Misschien is dit een tegenstelling die niet klopt. Iets met appels en peren enzo. Maar toch… waar zijn we mee bezig en waarom? Is dit de manier van kerkzijn die God graag wil?  Ik weet het niet meer, ik word er erg moe en verdrietig van en over. Weer een scheuring… die was er ook al in 2003 en 2004 en 1969 en 1944 en… iedere keer weer scheuringen, om de waarheid recht te doen, want dat wil God graag.
Dit is wat speelt binnen de vrijgemaakte kerk. De kerk waar wij lid van zijn. In het algemeen zijn de kerkgebouwen van onze kerken niet zo heel erg groot. Momenteel is het bouwen van een mega kerk in Yerseke in het nieuws. Een megakerk met 2000 zitplaatsen. Een kerk voor de Gereformeerde Gemeenten.  Een kerk die gebouwd wordt in een natuurgebied. met een parkeerplaats voor enkele honderden auto’s. Het lijkt een schuilplaats te worden voor gelijkgestemde mensen. Heerlijk om dicht bij elkaar te zitten en elkaar te warmen. Klonterkerk, zo werd deze kerk in het Nederlands Dagblad genoemd. Gelovigen zijn als zout. Smaakmakers, zouden we moeten zijn. Hier, in Yerseke, gaan we bij elkaar zitten, warmen we elkaar en hebben we niet veel last van de boze wereld.
Ook dit doet me denken aan een liedje: vluchten kan niet meer, schuilen alleen nog wel, heel dicht bij elkaar. Dat doen we dan ook maar. In een grote kerk, bijna een toren van Babel. Ik vraag me af in hoeverre je je verantwoordelijkheid voor de aarde neemt, met het bouwen van van zo’n kerk met een grote toren. En ik vraag me af of dit nu de bedoeling is van kerkzijn, van leven als Christen.
Ik blijf worstelen met alles wat er gebeurt, en het kan me terneerdrukken.
Heer ontferm U…
En ik? Ik kan niet wachten tot het zover is dat ik me kan verschuilen in mijn eigen bubbel, de New-Wine bubbel!