Leven als kind van God

Still haven’t found what I’m looking for

Een paar weken geleden vroeg iemand me wat ik in mijn vakantie ging doen. We gingen naar NewWine, maar wat vertel je dan? Ik vertelde dat we naar een conferentie zouden gaan, waar veel gezongen wordt en waar veel sprekers hun verhaal vertelden en dat dit alles christelijk is. O, was de reactie, “dus je gaat de hele dag “Kumbaya my Lord” zingen?” Dat bevestigde ik maar, al kon ik me niet herinneren dat we dat lied ooit  op NewWine zongen.

We gingen naar NewWine. Het was Nederlands weer, ons veld was gezellig, met bekende en onbekende mensen. Iedereen komt naar NW met verwachtingen en hoop en er is een gezamenlijke basis. Dat maakt het bijzonder en laagdrempelig.

In de openingsbijeenkomst (zaterdagavond) werden we uitgedaagd uit onze comfortzone te stappen. De volgende ochtend mocht ik meehelpen oppassen, op kindertjes van 1 à 2 jaar. Voorwaar, een uitdaging!

De rest van de week stapte ik best uit mijn comfortzone, wat die ook wezen moge. We hoorden preken van Derek Morphew, over pinksteren en verder. Derek was de hoofdspreker.  Hij hield iedere dag een ‘preek’. Gedegen verhalen, die niet altijd even makkelijk te volgen waren. We leerden over parallellen tussen delen van het oude testament en nieuwe testament. Dit waren voor mij nieuwe verbindingen.  In een van de diensten werden we opgeroepen te vragen of we met de Heilige Geest vervuld mochten worden. In een andere dienst werd geluisterd of er een woord van God voor een ander zou komen.

In weer een andere dienst werden we gevraagd een gebed mee te bidden zodat we iemand vergeving konden geven. Zo te zien/horen deed iedereen mee. Ik ook, het was bevrijdend. In diezelfde dienst werd gebeden voor genezing, en er zijn inderdaad een aantal mensen genezen. (maar toen was ik al niet meer aanwezig, dus ik heb dat van horen zeggen)

Oei oei, voor mij best wel uit mijn comfortzone getrokken! Ik weet niet zo goed wat ik er mee moet, en ik moet van mijzelf altijd ergens iets mee. In die zin waren al deze dingen voor mij verwarrend. En natuurlijk waren we dit jaar niet voor de eerste keer op NewWine en hadden we het programma van te voren bekeken. In die zin dus geen grote verrassing. En toch… ik blijf maar weer puzzelen. Moet ik streven naar de gaven van de Geest? Zo wordt het alweer moeten. Genezen, woorden van profetie uitspreken, het spreken in tongen, met name deze gaven kregen de aandacht. Ik denk wel (bijna) zeker te weten dat ik die gaven niet heb.

Ben ik nu klaar met NewWine? Geen idee. Ik heb genoten van Otto de Bruijne, die zijn verhaal heel relativerend begon met: de werking van de Geest is ook het brengen van gerechtigheid aan hen die verdrukt worden. (maar misschien moet je een en ander niet tegen elkaar uitspelen) Niettemin, dit verhaal raakte me enorm. Echt tot diep in mijn ziel. De muziek die erbij gedraaid werd, raakte me nog meer: “Kumbaya my Lord”….

Ik heb genoten van een avond met Elise Mannah! Wat een geweldig mooie muziek, wat een goede band, wat een vakvrouw! Ik heb genoten van een workshop biblejournaling. Ik heb genoten van de contacten, mensen die langskwamen, (nieuwe) familieleden die ik ontdekte,  korte gesprekjes bij de douches, het plezier, de kinderen die van alles en nog wat organiseerden om maar geld binnen te halen voor het goede doel. Zelfs de corvee die we als groep hadden, (het schoonmaken der toiletten) was niet echt fijn maar wel leuk.

Het kwam enorm binnen dat in een van de diensten gebeden werd voor ‘gemeentestichters’. Aan het eind van een dienst werden kerkplanters, voorgangers verzocht te gaan staan. De spreker sprak een gebed uit, en vervolgens waren er veel meer mensen die voor de staande mensen gingen bidden. Een zegen!

En de titel van deze blog en dit lied? Een knipoog naar mijn tijdlijn opTwitter en Facebook. En als ik eerlijk ben? Ik was op zoek naar ‘geestelijke’ rust op NewWine……

Leven als kind van God

Pinksteren

mosaic-pinksteren-1024x576

Vandaag was ik naar de opwekkingscd aan het luisteren, de cd die nu net uitgekomen is. Mooie traditie met Pinksteren, weer een aantal al dan niet nieuwe liederen. Inmiddels aangegroeid tot 782 nummers. Mijn aandacht werd gevangen door deze: (nr 788)

Ik genoot van de muziek, ik luisterde aandachtig naar de tekst. Hoe lang nog Heer? Hoe lang verbergt U zich voor mij? Teksten die wat hebben in een tijd vol spanning en onzekerheid. Zoveel ellende in de wereld. Het refrein van dit lied is bemoedigend: “Maar ik bouw op uw liefde en trouw, ik zal juichen voor U. Toch zing ik van Uw liefde en trouw. U was steeds goed; Heer U blijft goed voor mij” Toen hoorde ik het slot van het laatste refrein: U was steeds goed………  voor mij. Ik vond en dacht (weer) van alles. Wel erg individualistisch?  Slaat dat niet wat door? U was steeds goed voor mij? Gaat het dan alleen om mij? Is dat niet typisch evangelisch? De individuele gelovige in het licht zetten? Zo zat  ik wat aan te denken en te oordelen en te  vinden.  Ik zat te denken aan het verbond dat God met ons gesloten heeft. Een belangrijk item in de gereformeerde theologie, het verbond. De doop als teken van het verbond, daarom moeten de kinderen gedoopt worden. Tekst met tekst vergelijken is eveneens een item in het gereformeerde leven. Dat geldt dan vooral voor de bijbel. Niet alleen afgaan op één zin, of één vers. Maar ook kijken naar waar iets staat in de bijbel. Wat is de context? Hoe staat het er? Dus ik ging op zoek naar waar de tekst van dit lied vandaan kwam. Het is gebaseerd op psalm 13 vers 1-6. Ik zocht het op in de Bijbel in gewone taal. Het laatste vers luidde: Heer, ik vertrouw op uw liefde. Ik zal juichen omdat U mij redt. Ik zal voor U zingen, want U bent goed voor mij. Daar zat ik. Het staat er gewoon: want U bent goed voor mij. Niet voor het volk, niet voor de gemeente, de kerk, of wat ook. Nee, goed voor mij.Zo heerlijk dichtbij! Is dit nu een nieuwe ontdekking? Nee, maar wel dat het weer eens extra landde, of binnenkwam. Werk van de Geest! De Geest geeft feest, zei een kind vandaag. En zo is het!

Leven als kind van God

De geest van de waarheid

In het bijbelboek Johannes, hoofdstuk 14, vers 17 zegt Jezus dat de Heilige Geest zal komen, nadat Hij zelf naar de Vader is gegaan. De geest van de waarheid, zo wordt de Heilige Geest genoemd. Afgelopen dagen vierden we Pinksteren. Het moet heel bijzonder en spectaculair geweest zijn, dat eerste Pinksterfeest, tweeduizend jaar geleden. Niet te overzien wat er gebeurde en wat de gevolgen zouden zijn. Hoe zouden wij gereageerd hebben als we erbij waren?

Geest van de waarheid.. het was het weekend van de waarheid voor de moeder van de vermiste kinderen. Ze zijn gevonden, gestorven. Er is veel over geschreven en gezegd. De vader is de schuldige en veel mensen en instanties zijn in gebreke gebleven, want… en dan volgt er van alles. Wijsheid en waarheid achteraf. Iedereen heeft het geweten en niemand deed iets. Of wist wàt te doen. Wie sprak de waarheid: de moeder die haar ex van geweld beschuldigde, de vader die dit ontkende. Teleurgestelde en gefrustreerde mensen die elkaar beschuldigen. Situaties die te vaak voorkomen, te herkenbaar zijn.

Wat is waarheid, is het hetzelfde als gelijk hebben? En wat levert het op, gelijk hebben? Vooral in kerkelijke kring is het begrip waarheid belangrijk. Het ware geloof, het ware gedachtengoed dat bewaard moet worden. Dan krijg je dus bladen met als titel: de waarheidsvriend, of een website met de naam: een in waarheid. De eigen waarheid is waar en de meetlat. Wie er niet in past valt er af of er naast. Vlijmscherp kan de waarheid gebracht worden. Liefde lijkt dan erg ver weg.

De geest van de waarheid, Hij zal ons de weg wijzen naar de volle waarheid. Wanneer mogen we de waarheid zien?