Uitslag bloghop

Februari. Een korte maand en tijd die razendsnel verder gaat. In mijn beleving heb ik nog maar gisteren een thema bedacht, en mag ik nu alweer bedenken wie de volgende bloghop mag organiseren en deze bloghop dus gewonnen heeft..

Een deskundige jury is er eens uitgebreid voor gaan zitten en heeft er breedvoerig over nagedacht en is tot een conclusie gekomen. Nu eerst eens zien wie er meegedaan hebben:

Daar gaan we dan, op volgorde van binnenkomst:

  • Lineke, zij vertelt over de eerste keer voorlezen aan mensen met een verstandelijke beperking. Het omgaan met mensen is niet nieuw voor haar, dat is juist wat Lineke goed kan en graag wil. Deze ‘activiteit’ is voor nu wel nieuw. ik lees haar bewogenheid!
  • Petrina Haak was de tweede inzender. Zij vertelt over een powervrouwenevent waar ze voor het eerst is geweest. Hier heeft ze veel geleerd over wie ze mag zijn voor God. Wat volgt is een (zeer) uitgebreide beschrijving van de inhoud van de cursus, en wat Petrina daar leerde. Het eerste keer iets doen werd wel genoemd, ik miste een beetje de uitwerking hiervan in het verhaal.
  • Toen stuurde Anne Stekhoven haar bijdrage in. Op een (in mijn beleving) humoristische manier vertelt zij over haar belevenissen in de wondere wereld van Iphones en andere enge apparatuur.
  • Deborah mocht voor de eerste keer een kinderfeestje meemaken. Een spannende gebeurtenis, (en stressverwekkend, ik kan het me nog goed herinneren…. wat was ik blij toen dat niet meer hoefde) Ik las het meer als een verslag, miste een beetje een verhaal component.
  • Jantine Huisman vertelde over haar verhuizing van het studentenleven naar het ‘burgerleven’ en welke haken en ogen ze daarin tegen kwam. Jantine noemt haar bijdrage: de angst voor het onbekende, en eerlijk gezegd vond ik dat ook meer het onderwerp voor haar blog, dan het hopthema.
  • Chiel Voerman  moest wat ‘opgepord’ worden voordat hij een bijdrage instuurde. Eenmaal zover gekomen stond er in no time een bijdrage op het www. Sporen van zijn snelheid zijn wel in de blog terug te vinden. Chiel vertelt over de aanschaf van een andere cv-ketel Leuk om van iets niets bijzonders toch iets bijzonders te maken.
  • Wendy Born laat in ons in haar bijdrage meelezen over een spannende tocht, voor het eerst in een ambulance, omdat haar zus overhaast naar het ziekenhuis moest, i.v.m. hartklachten. Wendy voert de lezer mee op haar tocht. Leuk vind ik dat ze in het verhaal niet het onderwerp van de bloghop noemt, maar het ons laat zien. (oftewel in goed schrijversjargon: show, do’nt tell). Het verhaal begint superspannend, en zakt wel een beetje in. (vonden wij dan hè)
  • Yvonne Nederend neemt ons op haar blog mee in haar creativiteit, we krijgen beelden te zien van wat ze gemaakt heeft, het nieuwe zit in het schilderen met de Ipad. Ook Yvonne was wat digibetisch, net zoals Anne dat was.
  • Terwijl ik dit aan het typen ben, flitst er nog een bijdrage voorbij. Ook Tirza Atsma doet een duit in het zakje. Daarin vertelt ze niet zozeer wat er nu voor nieuws is ontdekt, wel benoemt Tirza een heel aantal dingen die ze ooit voor het eerst heeft gedaan. We worden bemoedigd met de belofte uit de bijbel dat er een nieuwe hemel en nieuwe aarde komen. Eerlijk gezegd kon ik niet heel erg een lijn of een clou in het verhaal ontdekken.

Tja, en dan nu: wie mag de volgende bloghop organiseren? De jury heeft zich beraden, dit is onze uitspraak en hier moeten jullie het mee doen:

Wendy, wil jij de volgende bloghop organiseren? Jouw bijdrage was het meest aansprekend, vonden allernaaste en ik.

Wanneer deed je voor het laatst iets voor het eerst?

Mijn vorige bericht was mijn inzending voor de bloghop voor de maanden december en januari. Een paar uur voor sluitingstijd besloot ik alsnog mee te doen, na lang aarzelen en treuzelen. Ik was blij verrast een paar dagen later op de blog van Marc Volgers te lezen dat ik gewonnen had! Dank je wel!

De schone taak rust nu op mijn schouders een nieuwe hop te organiseren. Dus een thema en aan het einde van de maand bedenken wie gewonnen heeft… Een thema wist ik al snel, en dat staat inmiddels op de facebook pagina van Christelijke bloggers. (daar wordt dit hele feestje georganiseerd)

Mijn thema is: wanneer deed je voor het laatst iets nieuws? Een kreet die ik nogal eens tegenkom, ik geloof ook op Facebook. Een vraag die me triggert. Iets voor het eerst doen.. dat koppel ik aan jong zijn. Voor de eerst lopen, naar school gaan, etc. Of voor het eerst verliefd, voor het eerst moeder worden, voor het eerst oma worden. (dan ben je alweer wat ouder)

Naarmate je leven vordert, worden de dingen die je voor het eerst doet minder in aantal. Toch vind ik het nog een goede uitdaging nieuwe dingen te zoeken of te ontdekken. Onlangs gaf ik op een school voorlichting over Niet Aangeboren Hersenletsel. Natuurlijk leg ik vaker uit wat NAH betekent en inhoudt. Aan een klas vol pubers uitleggen wat hun klasgenoot meegemaakt heeft en waar ze tegenaan loopt in haar leven was van een iets andere orde. Wel gaaf om te doen!

In het afgelopen weekend deed ik opnieuw iets voor het eerst: ik kocht een selfie stick en gebruikte het ook nog. We genoten van een dagje strand en zee en vooral ook rust. Dat was even nodig. We genoten ervan en vonden het leuk om anderen mee te laten genieten door middel van een foto.

Dat waren mijn recente dingen uit de categorie: voor het eerst gedaan. Laat me weten wat jij voor het laatst voor het eerst hebt gedaan!. Zet jouw bijdrage hieronder in de reacties. Laatste inzenddag is 28 februari. Ik hoop dan uiterlijk vrijdag 2 maart de uitslag bekend te maken! Veel schrijf plezier!

Op http://christelijkewebloggers.blogspot.nl/p/bloghop.html vind je alle regels nog eens duidelijk vermeld.

Dienen

Een van onze favoriete tv-programma’s is Podium Witteman. In iedere uitzending hoor en zie je de uitvoering van verschillende soorten (klassieke) muziek. Er is veel variatie in componisten. Behalve de laatste keer, toen was Bach de hoofdcomponist en de Mattheüs de hoofdcompositie. De vaste presentators vertelden welk deel uit deze passion hij het mooiste vond. Mike Boddé vond dit het mooiste deel:

Hij zei er direct bij dat hij het belachelijk vond. Een God die zijn kind de dood instuurt. Dit lied gaf meteen aan dat het toch wel een rare godsdienst was waar Bach over componeerde.Tegelijk vertelde hij dat als hij in de put zat, deze muziek maar hoefde te horen om weer uit die put te komen.

En misschien heeft Mike wel gelijk. En is het christelijk geloof een dwaasheid, zoals Paulus al schreef aan de Korinthiërs: “Maar wat in de ogen van de wereld dwaas is,  heeft God uitgekozen om de sterken te beschamen.” Een goddelijke ruil: Jezus’ dood in plaats van de onze.

020612-Het-offer-van-Christus-I-NIEUWJezus kwam naar de aarde om te dienen, zoals Hij zelf zegt in Mattheüs 20 vers 21: de Mensenzoon is niet gekomen om gediend te worden, maar om te dienen en zijn leven te geven als losgeld voor velen.

Doordat Jezus helemaal aan God was toegewijd verloste Hij ons met zijn bloed werkelijk van de zonde. God ziet onze zonden niet aan, die zijn door het kruis verdwenen.

De wet heeft afgedaan, zo hoorden we vanavond in de kerkdienst. Mogen we “dus” maar doen wat we willen? Nee, gedreven door Gods liefde kunnen wij liefhebben en dienen. Ons leven mag een offer aan God zijn. (Romeinen 12 vers 1) Tot dat leven worden we geroepen. Zo’n offer is dan niet iets dat je uit zwakte doet, als een onontkoombaar iets, als ware je een slachtoffer. Nee, het is een offer dat je wilt geven, je wilt de ander dienen, zoals Christus dat deed.

Terugkerend naar het begin van deze blog: voor de moderne mens een dwaasheid en aanstoot.

logo-2016Deze blog schreef ik omdat ik geraakt werd door die opmerking in dat tv-programma en omdat het onderwerp mooi aansloot bij de bloghop van de maand maart. Petrina Wols bedacht hiervoor het onderwerp.

 

In beweging

Je kunt er niet omheen, om die foto van dat jongetje dat roerloos aan het strand ligt. Ik wil het niet zien, ik kan het niet zien en toch zie ik het. Overal. De foto raakt aan pijn bij anderen, bij eigen pijn. Op facebook zag ik veel reacties: wat als dit mijn (klein)zoon zou zijn, mijn dochter?

Vluchtelingen, zoveel, uit zoveel landen. Het lijkt of er steeds meer mensen op de vlucht zijn, of is de wereld zo klein geworden dat het meer opvalt? Is het nu echt de tijd van oorlogen en geruchten van oorlogen? (Matteüs 24 vers 6-8) De liefde zal verkillen, staat ook in Matteüs 24. Vers 12: doordat de wetteloosheid toeneemt zal bij velen de liefde bekoelen. (NBV)

Nu zijn er vast nog veel meer bijbelteksten te vinden, of verklaringen te vinden. Intussen zit ik te puzzelen en te denken. Ja, deze foto raakt me enorm. Zowel persoonlijk, als beeld van alle ellende die er is. Maar hoe gaan we verder? Terwijl ik zit te typen luister ik naar de radio. De ene machthebber schuift de problemen door naar de andere. Iedereen vindt iets van iets. En iedereen is machteloos.

Donderdagavond keek ik naar Pauw, en zag een echtpaar dat graag iets wil doen voor vluchtelingen. Deze link is naar de CIP pagina, daar staat het gesprek uitgeschreven. Wat er gezegd werd, werd min of meer welwillend aangehoord. Al viel het niet bij iedereen in goede aarde dat deze actie door christenen is bedacht. Kan bij voorbaat niet goed zijn, is vast bedoeld als zieltjes winnen. Jammer dat er zo gedacht wordt.

Er zijn meer initiatieven en oproepen tot actie. Ik lees en zie het om  me daarna af te vragen wat ik zelf doe. Of ga doen. (Extra) geld sturen? Iemand in huis nemen? Me opgeven bij die FB pagina, om aan te geven dat ik wat wil doen? Ook in ons stadje wordt weer een opvang gebouwd, een aantal jaren geleden is een AZC afgebroken, nu is er een andere plek aangewezen voor een nieuw centrum. Ik weet nog niet of en wat ik ga doen.

Vanmorgen ging het commentaar in het Nederlands Dagblad over vluchtelingen. De mooie titel was: recht boven aardigheid. Citaat: “Nu al klinkt  in veel pleidooien en oproepen argumenten door die appelleren aan ongedefinieerde schuldgevoelens enerzijds, en knuffelige menslievendheid anderzijds” Is dat de puzzel? Ik merk inderdaad schuldgevoelens bij mezelf. Het voelt zo vaak oneerlijk, te zien in welke omstandigheden wijzelf leven en te merken hoe bevoorrecht we zijn. Maar vaak blijft het bij een losse gedachte, zonder tot actie te komen. Vaak in een gevoel van machteloosheid. Die ene druppel, wat helpt dat nu?

Zo vraag ik me af: wat is dan nodig om echt in beweging te komen? En wie beweegt er mee? Vele druppels maken een waterplas!

Overigens is de terechte slotzin van het commentaar in het ND:
het is uiteindelijk geen zaak van aardigheid, maar van rechtvaardigheid.

Deze blog is geschreven als reactie op dé foto die veel overhoop haalde, in het kader van de bloghop van de maand september.

 

 

Rond de tafel

Rond de tafel, dat is het onderwerp van de zomerbloghop.

Als een tafel zou kunnen spreken… wat zou onze tafel dan te vertellen hebben? Die grote tafel, van twee meter lang, die perfect in onze keuken past. De tafel die ik iedere week opnieuw leegmaak, en die binnen een dag weer vol met spullen van mij en allernaaste ligt. (de meeste van mij overigens). De tafel waar we altijd aan eten, meestal samen, soms met drie en soms met twaalf. De tafel waar mijn kranten gelezen worden. Deze tafel is ook bijzonder geschikt als vergadertafel.

Zoveel plannen zijn aan deze tafel bedacht en uitgewerkt. Dromen aan elkaar verteld, om daarna die dromen te vertalen in concrete zaken. We droomden en dachten na over beleid binnen de gemeente. Plannen gemaakt en uitgewerkt.  “Onderweg naar Gods rijk” werd het motto, dat ingeluid werd met een gemeentebreed project, dat veel teweeg bracht.

Ik was blij met onze tafel, en blij dat ik mee kon en mocht denken met een groot deel van alle plannen!

Onze tafel werd opnieuw vergadertafel. Nu voor het nadenken over deze plannen. het is al weer bijna vijf jaar geleden dat we begonnen met nadenken en plannen maken. Veel van die ideeën zijn aan deze tafel bedacht of uitgewerkt. We draaien nu ruim vier jaar. Er is groei en ontwikkeling.

Wat zou mijn tafel vertellen als hij kon praten? Als (bijna) enige weet hij ook mijn vragen en twijfels. Twijfels die soms na een vergadering opkomen borrelen:  Is dit de goede weg? Is dit wat God wil? Waarom reageert Jantje zo? Waarom reageer ik zo? Wat zou de tafel vinden van al die plannen die hier gesmeed zijn? Of van de gesprekken die hier gevoerd zijn, zoveel. zovaak, zogoed? Heel wat “geheimen” zijn hier voorbij gekomen en gedeeld. Heel wat tranen gevallen op het tafelblad. Tranen van vreugde en tranen van verdriet.

Och, eerlijk gezegd ben ik blij dat mijn tafel niet kan praten!

 

#bloghop juni: de uitslag

bloghoplogoToen het eind mei tot me doordrong dat ik 33,3 % kans had om de bloghop van mei te winnen, realiseerde ik ook pas dat het dan de bedoeling was de volgende bloghop te organiseren.
Nu word ik van organiseren niet zo bang, dat ligt me wel. En de organisatie viel reuze mee. (tot nu toe dan). Een onderwerp bedenken, een blog schrijven, hoppa. Mijn onderwerp was vooral geschikt voor de schrijvers onder ons. Ik had me niet goed gerealiseerd dat er blogs zijn die over koken gaan, of over creatieve bezigheden. Voor mij weer nieuwe ontdekkingen, zowel die blogs, als mijn beperkte blik. Al vraag ik me af of het echt mogelijk is een onderwerp te bedenken dat iedereen aanspreekt? Misschien is het juist ook leuk om wat verschillende soorten onderwerpen te nemen, zo blijft er nog wat te kiezen over, of je al dan niet meedoet, toch?
Nu mag ik bedenken wie de eer te beurt valt het volgende onderwerp te bedenken en de bijbehorende bloghop te begeleiden.
Maar eerst, om het moeilijke punt van jureren nog even uit te stellen, een beschrijving van jullie bijdragen. Dat doe ik op volgorde van binnenkomst.
1. http://uitmijnkeukentje.blogspot.nl/2015/06/afscheid.html
In deze blog vertelt Ilse over haar (vrijwilligers)werk in een hospice. Als er nu één plek is waar afscheid genomen wordt, is het daar wel. Mooi beschreven, met een mooi lied erbij.

2. Dan de tweede, ook een “keukenblog”: http://dekeukenvanmartine.blogspot.nl/2015/06/groene-asperges-met-ei-en-ontbijtspek.html
Het afscheid is de datum waarop alweer afscheid genomen wordt van asperges, omdat deze niet het hele jaar door gestoken mogen worden. Het ziet er lekker uit, maar ik ben er niet aan toe gekomen het uit te proberen.

3. http://schrijfgelukjes.blogspot.nl/2015/06/afscheid-einde-of-nieuw-begin.html
Petrina schrijft een lang en indringend verhaal over haar jeugd, hoe ze de ziekte van haar moeder meemaakte en beleefde, en uiteindelijk afscheid kon nemen van haar oude leven. De “publieksjury” koos deze bijdrage als nieuwe host…

4. http://broddel-lapjes.blogspot.nl/2015/06/afscheid.html
Een bijdrage die ik lees als een bijna poëtische beschouwing over vakantie, de hand van de Meesterschilder, over sterven om te kunnen groeien.

5. http://broddel-lapjes.blogspot.nl/2015/06/bloghop-afscheid.html
En om een beetje gemopper te compenseren, kwam er nog een volgende bijdrage van Lineke! Afscheid van een lichaamsdeel, van meer dan dat. Afscheid van een kleinkind (als ik goed lees), en meer.

6. http://ikziedatzo.blogspot.nl/2015/06/juni-het-abrupte-afscheid.html
Anita neemt ons in haar blog mee naar een heftig onverwacht afscheid, een groot verdriet, dat zal blijven.

7. http://geloven-in-huis.blogspot.nl/2015/06/afscheid.html?m=1
In deze blog laat Els zien dat er veel verschillende manieren van afscheid nemen zijn. k neem afscheid van de gedachte dat t niets voor mij is om mee te doen aan de bloghop en ga er voor zitten…
Zo begint deze blog. Er worden mooie verbindingen gelegd tussen het alledaagse leven in een gezin en leven met God.

8. http://vanrenee.blogspot.nl/2015/06/afscheid-van-groep-b.html
Is de bijdrage van Renee. Zij schrijft over het afscheid nemen van haar klas, van haar au-pair kinderen, van de babytijd van haar kinderen. Het afscheid wordt voor haar verzacht door de kadootjes die ze maakt voor de kinderen uit de klassen.

9. https://gloriaenkyrie.wordpress.com/2015/06/15/aan-al-het-goede-komt-een-eind-en-gelukkig-ook-aan-al-het-slechte/
Marc was de host van de vorige bloghop. In deze bijdrage legt hij de verbinding tussen afscheid nemen, en de terugkeer van Jezus. Hoe kijken we daarnaar uit?

10. http://christenleven.blogspot.nl/2015/06/afscheid-nemen-bestaat-niet.html
Wendy beschrijft haar contact met een 98-jarige zielsverwant. Contact op zielsniveau, waar in afscheid nemen niet bestaat: we zien elkaar terug, op aarde of in de hemel.

11. https://gloriaenkyrie.wordpress.com/2015/06/23/afscheidsmuziek/
Marc grijpt zijn kans en stuurt nog een blog in… deze keer een lijst van muziek die op zijn begrafenis gedraaid zou kunnen worden. Compleet met You Tube video’s. Mooi en bijzonder om iemand op deze manier te leren kennen!

12. http://www.stukverder.nl/afscheid-nemen-van-gedachten/
Chiel schrijft over hoe je eigen gedachten je in de weg kunnen zitten, en hoe je daar een einde aan kunt maken.

13. http://godisindestilte.blogspot.nl/2015/06/hoger-nog-dan-de-liefde.html
is de bijdrage van Anton Verweij. Een bijna filosofische verhandeling, via foto’s maken, secundair reageren, ouder worden, naar/

14. http://www.gezinsleven.com/?p=1552
was de laatste bijdrage die binnenkwam. Een bijdrage die niet eerder geschreven kon worden, omdat Julia nog afscheid moest nemen.
Dit waren de bijdrages en mijn omschrijving daarvan. Het zijn omschrijvingen, en deels mijn interpretatie. Het was mooi om te zien hoe een ieder haar/zijn eigen draai aan het onderwerp geeft.

Vandaag mag ik kiezen. Ik vind het erg moeilijk, omdat de blogs zo verschillend zijn. Een blog met een recept, waarin ik het dan humor vind het afscheid van asperges als onderwerp te nemen. Afscheid van je baan en beginnen aan iets nieuws. Afscheid van een kind, van een geliefde, van je jeugd, van beperkende gedachten. (bedankt overigens, Chiel, ik was bezig met dit schema en heb het nu weer meer paraat, bedankt!)
Op basis van wat maak je nu je keuze? HOE iets geschreven is? Het onderwerp? De inhoud? Ik kan niet eens goed beargumenteren waarop ik mijn keuze baseer. Het is een intuïtieve keuze geworden.
Degene die de volgende bloghop mag organiseren is…………………

Julia! Haar blog: http://www.gezinsleven.com

Zij schreef over haar afscheid van haar werk, en het nieuwe begin als thuisblijfmoeder. Julia, gefeliciteerd! Ik wens je veel plezier toe met allereerst het zoeken van een nieuw onderwerp en het ontvangen en lezen van de bijdragen!
Ik heb genoten van alle bijdragen die ik kreeg. Ik ontdekte weer nieuwe blogs, dat was leuk en boeiend. Of ik die blogs blijf volgen is de vraag. Tijd is een kostbaar en zeldzaam iets!