Kop of munt?

“Toevallig”, voorzover dat bestaat, zag ik een mail met de aankondiging van een theatervoorstelling in ons stadje. Een nogal omstreden theatervoorstelling, de maker moest het maken hiervan met ontslag bekopen. Theater hoort niet in onze traditie, zo luidde het vonnis. Traditie zegevierde en de maker kon op zoek naar een andere baan, iets wat inmiddels gelukt is.

Ik bestelde kaartjes, en vanavond zaten we met nog ongeveer dertig anderen in een zaal van een plaatselijk theater waar ik eerlijk gezegd nog niet eerder geweest was.

Het verhaal was niet helemaal nieuw. Door alle publiciteit van de afgelopen jaren kende ik zijn verhaal in grote lijnen. Vijfentwintig jaar gokverslaafd, en intussen ook een drukbezet leven leven. Een leven met veel taken, vooral op het christelijk erf. Tien jaar geleden “uit de kast” gekomen, waarna een lang hersteltraject volgde.

Toch was het een bijzondere avond. Bijzonder om dit verhaal uit de mond van de hoofdpersoon te horen.

Eerlijk,  integer  en oprecht.Mild naar anderen en zichzelf niet sparend.  Dat klinkt misschien wel cliché. Dat is dan maar zo, zo was het.

De voorstelling duurt ruim een uur, en na afloop was er nog gelegenheid om vragen te stellen. Daar werd gebruik van gemaakt, zodat sommige dingen nog meer duidelijk werden. Ook dat was ontwapenend.

Er werd gesproken over oorzaken en gevolgen van een verslaving. De gevolgen zijn levenslang. De oorzaken zijn niet altijd bekend. Wat wel een rode draad was:zien en gezien worden. Kijk anderen niet voorbij maar zie je naaste staan. Een oude boodschap: heb je naaste lief als jezelf….

Kinderpardon

Ik was erbij waar ik niet bij wilde zijn. Ik ging naar een plek die overbodig moet zijn. Hoe vreemd is het een kerkdienst zonder ophouden te (moeten) houden om te voorkomen dat een gezin het land uitgezet wordt? Een gezin dat hier zo geworteld is? Kunnen we nog gewoon logisch en nuchter nadenken?

 

Een paar weken geleden zag ik een tweet voorbij komen: vanuit Wierden gaan we naar het kerk en buurthuis Bethel in den Haag. Wie wil ermee? Dat was iets waar ik al een tijd over aan het denken was, dat ik daar wel “graag” naar toe wilde en niet goed wist hoe. Dit was de oplossing. Zo vertrokken we gisteren met een aantal auto’s uit Wierden richting den Haag. De meeste passagiers kenden elkaar vanuit de gemeente waarvan ze lid zijn. Er was een enkele vreemdeling, waarvan ik er een was. Al voelde ik me geen vreemdeling. Bijzonder wat er in de kleine omgeving van een auto gedeeld kan worden.

We kwamen in den Haag aan. We werden hartelijk ontvangen, dronken een kopje koffie en wachtten op de dingen die kwamen. De dienst werd verzorgd door de voorgangers van de kapel in Wierden.

bethelkapelboven

We zongen mooie liederen, luisterden naar gedichten, naar mooie verhalen, bijbelgedeeltes, overdenkingen hierover. De twee uren die “onze” dienst duurden waren snel voorbij. Weer twee uren ingevuld in een kerkdienst zonder ophouden. Hoe lang nog Heer?

In ons reisgezelschap waren drie predikanten, een organist en een zanger. De zanger zong onderstaand lied. De vertaling:

  laat me huilen om mijn wrede lot, ik wil vrijheid!   moge barmhartigheid mijn pijn verlichten

 

Om tien uur was de dienst afgelopen, om half elf begon de terugreis en uiteindelijk was ik om één uur thuis. Vandaag ben ik moe en down. De gebrokenheid van deze wereld werd extra zichtbaar. Dit is wat ik voel en beleef. Hoeveel te meer en hoeveel te erger is het voor het betreffende gezin, en in alle anderen die slachtoffer zijn van dit rare beleid?

Keuze?

Deze stralende dag is het blue monday. De meest depressieve dag van het jaar, wordt beweerd. Een dag waar best veel aandacht aan wordt besteed en waar ik vorig jaar ook al over schreef.

Ik was het eigenlijk niet zo van plan, weer hierover te schrijven. Ik las weer van alles, en dat maakte dat ik van gedachten veranderde. Afgelopen zaterdag was er de wekelijkse bijlage bij dagblad Trouw, Letter en Geest. Daarin een essay van Awee Prins. Dit essay is een klein deel van het boek “Filosofie bij herstelondersteuning”, een boek waar ik me waarschijnlijk niet aan ga wagen.

Het verhaal sprak me aan. De schrijver is kritisch over allerlei termen die we gebruiken. het maakbare dat in ons gedachtengoed verankerd zit: zoals herstellen, repareren. Mensen zijn niet ‘repareerbaar’. Dit zijn gedachten die uit de tijd van Plato komen, de allegorie van de grot. We zitten in de duisternis en gaan naar het licht. Het wordt beter! Er is alleen maar vooruitgang. Die vooruitgang moet je dan wel zelf in werking zetten. Dan word je op jezelf teruggeworpen. En moet je leven met kreten als: het leven is een feestje, je moet alleen wel zelf je slingers ophangen.Awee schrijft dan: “Deze rabiate domheid kan er binnen afzienbare tijd toe leiden dat wij het volkomen normaal vinden dat wie er niet in slagen slingers op te hangen, zich bij de een of andere levenseindekliniek kunnen melden, waar ze de dood “cadeau’ krijgen”. Natuurlijk is dit  een erg sterke reactie. Wel een heel heldere, en volgens mij een logische redenering.

Vandaag is het blue monday. Vanavond is het depressiegala in Amsterdam. Een van de sprekers is Marijke Groot. Iemand die ik niet persoonlijk ken, ik volg haar al een tijdje via Twitter. Ze twittert over haar (diepe) depressie. Tweets met een lach en een traan. Ze schrijft ook gedichten over haar depressie. Een aantal tweets en gedichten zijn gebundeld in het boekje: “Het was niet alleen maar leuk tijdens mijn depressie”. (verkrijgbaar via de blauwe digitale boekenwinkel)

Met humor en zelfspot laat Marijke je meeleven met haar leven en ziekte. Een ziekte die je krijgt, een ziekte die geen keuze is, net zomin als je in een rolstoel verplaatsen een keuze is. Er wordt  soms te gemakkelijk gedacht dat je je best over een depressie heen kunt zetten. Wat een leugen is.

Het roze boekje van Marijke is heftig, confronterend en doet je af en toe (glim)lachen. Aanrader dus!

In de reactie van Anne is de link naar het artikel in Letter&Geest te vinden.

 

Nashville

Wat zullen wij dan zeggen? En is er dan al niet genoeg gezegd? Ik heb het over de verklaring waarover op het journaal gezegd werd dat er veel ophef over woedt. (mooi gezegd) Een verklaring die in Amerika is opgesteld, vertaald is en veel opschudding geeft, de Nashville verklaring dus. Een verklaring die veel verontwaardiging oplevert, en ook verdriet. Het is geen praatstuk, het is een statement  en zo is het bedoeld. Hier staan ‘wij christenen’ voor. En als je hier niet voor staat, ben je geen christen, zo lijkt de gedachte die uit het document spreekt.

De omschrijving gisteren in het  Nederlands Dagblad  in het commentaar van Sjirk Kuijper: “Die verklaring is een levensgevaarlijk illegaal stuk vuurwerk dat te vroeg ontploft in het gezicht van de Nederlandse distributeurs”,  sprak mij erg aan. Evenals de column van vandaag, van Reina Wiskerke. Zij begint met de woorden: “Het thema  ” homoseksualiteit en geloof” deprimeert mij” Ik herken dat, dat deprimeren.  Ik lees wat er in de bijbel staat, ik wil graag leven naar de bijbel. Als ik dan Bijbelteksten lees, weet ik niet heel duidelijk of er staat wat er staat en of ik het goed begrijp.

Als ik denk dat God homoseksuele relaties  niet goed  vindt, zit ik dan op Zijn stoel?  En is het niet heel  makkelijk  dat te zeggen als heteroseksuele vrouw, met niet veel homoseksuele mensen in mijn omgeving.Of in ieder geval: ik  ken er weinig.   (of is er zoveel verborgen homoseksualiteit, of heb ik mijn ogen dicht?)

Er zijn grote woorden gesproken, door ondertekenaars en vanuit de samenleving. Een echt gesprek lijkt bijna niet mogelijk. Er zijn rare vergelijkingen gemaakt, vergelijkingen de alle kranten halen. De voorpagina welteverstaan. Een van de bizarste vergelijkingen is inmiddels teruggetrokken. Dat staat waarschijnlijk ergens op pagina 8 ofzo. Het kwaad is al geschied, de monsterachtige vergelijking zal moeilijk uit te roeien zijn. Hoe moe en verdrietig kun je hiervan worden? En wie wordt hier beter van? Hoe kijkt God hiernaar?

Vanmorgen viel mijn amaryllis van de vensterbank, zomaar, een beweging, en daar lag de plant, gebroken. De schoonheid van deze bloem is voorbij. Ik voel me ook wat gebroken, door alle ophef, door alle onbegrip, van beide kanten. Zoveel verdeeldheid, er is slechts één lachende partij die zich vrolijk maakt over alle verdeeldheid.

Inmiddels zijn er veel blogs geschreven over deze verklaring. De moeite waard om te googelen!

Achteromkijken

Ach, laat ik ook eens terugkijken op dit afgelopen jaar.. Eergister bekeek ik het jaaroverzicht van het journaal, en dacht diverse keren: o ja! Zo kort geleden nog maar, en alweer weggezakt. Er is zoveel gebeurd, de wereld is in verwarring, mensen zoeken leiders. Er staan allerlei leiders op, die mij eerlijk gezegd beangstigen, met hun grote woorden en hun voornemens  die er in mijn ogen angstig uitzien.

Ons eigen jaar was een heel bijzonder jaar. Er gebeurde  heel erg veel. Nietsvermoedend stapten we het jaar in, na drie weken  begon er van alles te bewegen. Een beweging die uiteindelijk uitmondde in ons besluit te stoppen bij Hiernaast. Het doorsnijden van de draadjes deed pijn en gaf ruimte. Ruimte in onze agenda’s, ruimte in ons hoofd. Dat dan weer wel.

In juni mocht allernaaste 65 jaar worden, dat vierden we door als gezin een weekend weg te gaan. Het was mooi en bijzonder om zo samen te zijn, te eten en drinken, bootje te varen, samen te praten, te lachen en te huilen. Dankbaar mogen we hier op terug zien, dankbaar voor de zegeningen van deze man en dit gezin.

En toen was daar mijn val in september. In eerste instantie walste ik over mijn pijn heen en deed teveel alsof er niets aan de hand was. Ik kwam mijzelf al gauw tegen en deed een aantal stappen terug. Langzaam ging het toch weer wat beter, al merk ik nog steeds de gevolgen van wat in het ziekenhuis “misschien wel een lichte hersenschudding” heette.. Een drukke en volle dag is te doen… de volgende dag voel ik me gesloopt. Energie doseren is de grote uitdaging geworden. Ik bid en hoop dat er nog verbetering komt. Tegelijkertijd realiseer ik me steeds opnieuw dat mijn val zoveel ergere gevolgen had kunnen hebben.

In januari las ik op facebook een oproep van het CGMV. Daar ging ik enthousiast op in. Nu schrijf ik iedere maand een verhaal(tje) voor hun website. Ik werd uitgenodigd voor een interview met de communicatiemedewerker van het CGMV en dat interview volgde in oktober. (en is in de link te vinden). Onderweg naar Zwolle waar het interview was,  zat ik weer eens op facebook te surfen en zag een oproep van de stichting Charity Hands, opnieuw werd een schrijver gevraagd. Zie hiervoor ook deze post. Inmiddels ben ik een dagdeel bij de stichting geweest en zag ik iets van de dynamiek van hun werk. Daarna volgde nog een leuke ontmoeting met een fb vriend/ familielid. Kortom, geslaagde ontmoetingen.

Gister mochten we het jaar afsluiten bij lieve vrienden. Dankbaar terugkijken en vooruitkijken. Dankbaar voor alle goede dingen die er zijn. En ja, soms ook best bezorgd over allerlei zaken die er ook zijn. Maar toch:

“Het gras verdort en de bloem valt af, zijn Licht blijft over ons schijnen, ook in 2019”

Advent

Dit jaar wilde ik het anders dan voorgaande jaren doen, en bewust leven in de adventstijd.  In alle rust voorbereiden op het bijzondere feest dat kerst is.

Natuurlijk liep het anders dan ik gedacht had. Of misschien waren mijn plannen te ambitieus.. Ik had me voorgenomen het adventsbijbel rooster van de PKN te volgen, de adventspagina’s uit het Sestrablad kerst te volgen en uit te werken, het boek Kerstboodschap van Tim Keller te lezen en regelmatig, (elke dag) een biblejournaling pagina te maken.

Dit allemaal naast mijn gewone werkzaamheden. Niet erg realistisch bedacht allemaal. Daar kwam bij dat ik vorige week ontdekte dat mijn kerstdagen zouden mislukken als ik niet een bepaalde gehaakte sjaal zou hebben. Toen kreeg die sjaal prioriteit.

Uiteindelijk las ik wel de Kerstboodschap van Tim Keller. Een aanrader, die je met beide benen op de grond zet. In acht hoofdstukken gaat Keller in op de achtergronden en inhoud van wat Kerst nu echt is.. Ik citeer een en ander letterlijk uit het boek.

Het gaat in het evangelie om wat God gedaan heeft, niet wat wij zouden moeten doen. Keller stelt dat in veel kerken verlossing iets is wat een goede raad is, iets waar jij mee moet worstelen en voor moet vechten. Jezus zegt: Ik ben naar jullie toegekomen om je te redden. En die genade hebben we allemaal nodig. We kunnen en hoeven onszelf niet redden. Maar: om het echte kerstcadeau te aanvaarden met je erkennen dat je een zondaar bent. Je moet de touwtjes van je leven uit handen geven. Iets wat niet zo makkelijk is… Als je Jezus centraal wilt stellen in je leven, moet je Hem gehoorzamen.

Wij hebben geen recht op wat dan ook. En we kunnen ook niets verdienen. Keller zegt: je gelooft misschien dat je het recht kunt verdienen om naar de hemel te gaan. Maar dan wordt je leven gekenmerkt door angst en onzekerheid, omdat je het voor je gevoel eigenlijk nooit goed genoeg doet; of je leven wordt gekenmerkt door trots en minachting voor anderen, als je denkt het juist wel goed te doen.

Je kunt geloven in de waarheid van Kerst: dat je gered bent door genade alleen, door geloof in Christus alleen. Dan kun je een identiteit krijgen die heeft afgerekend met je trots en je liefdevol bevestigt, een identiteit die je vergeving en herstel schenkt als je faalt.

Geniet van Kerst, geniet van je nieuwe indentiteit!

Decemberstress

Ik mocht weer voor het CGMV schrijven…

Ik houd niet van de maand december. De drukte, de bijzondere dagen, ik ben er niet zo van. Al die receptenbladen van supermarkten, je wordt er mee overvoerd.  Ze zijn goed voor minimaal een kilo oud papier per huishouden. En dan nog weet ik niet te kiezen wat ik zal koken. Gelukkig hebben we ook nog een krant die recepten aanlevert om de kerst zo soepel mogelijk te laten verlopen.

Is deze maand voor mij al een puzzel, voor mijn klanten is het soms een onneembare vesting. Alles is anders dan anders. Soms tot aan de inrichting van het huis toe. Voor een van mijn klanten was het feit dat er een kerstboom in de kamer stond onverteerbaar. Zo’n boom staat maar te staan, neemt veel ruimte in. Er was van alles verschoven om een goede plek te maken, dus alles was anders. Dat kan niet! Rationeel was hij het helemaal eens met zijn vrouw die dit zo gezellig vond, en ook zo leuk voor de kinderen.

Voor een ander is de troep die een kerstboom oplevert, een reden om ieder jaar opnieuw op tweede kerstdag de boel weer af te breken. Bijna ieder jaar stuurt haar man mij een actie foto. Een heel enkele keer lukt het zelfs niet om tot tweede kerstdag met de sloop te wachten.

December is meestal een dure maand. Als je van een minimum inkomen, of nog minder moet leven, is iedere bijzondere dag er een teveel. En je wilt toch wel heel graag je kinderen iets geven met Sinterklaas of kerst? Wat is het dan toch een zegen in ons land dat er instanties zijn waar je een cadeau kunt aanvragen voor je kinderen. Met bewondering en respect zie ik hoe mensen met zo weinig geld toch uit kunnen komen, al zie ik ook dat dat steeds zwaarder en moeilijker wordt. Ik voel me bevoorrecht en vind het soms moeilijk om mijn weg hierin te vinden.

Dan hebben we het nog niet over de jaarwisseling gehad…. officieel mag er alleen op oudejaarsdag vuurwerk afgeschoten worden. Officieus gebeurt dat al veel eerder, tot verdriet van velen. Het lawaai van het knallen, het schrikken van die knallen, het is een drama voor mensen die niet aangeboren hersenletsel hebben. Het liefst verdwijnen zij naar een echt vuurwerkloze plek, maar die zijn zeer zeldzaam in Nederland.

 

Charity Hands

Gezocht:
Een mooi mens die ons vrijwillig of als stagiair wil helpen teksten te schrijven.
Wat bieden we:
* Samenwerken met leuk team.
* Kijkje in de keuken van ontwikkeling/zendingswerk.
* Social media, WordPress & SEO training.
Wat vragen we:
Goede vaardigheid in Nederlandse taal.
Christelijke levensovertuiging.
Min. 2 uur per week beschikbaar.

Deze tekst zag ik een tijdje terug op Facebook staan. Ik zat in de trein en was wat aan het surfen en vervelen. Ik was onmiddellijk enthousiast, ook al ben ik geen stagiair. Ik mailde en dezelfde avond kreeg ik een berichtje terug. Het was een erg enthousiast mailtje,  tot mijn grote verrassing van een ex-collega!

Die ochtend had ik God gevraagd om nieuwe inzichten en bezigheden, nu er een aantal activiteiten voor mij zijn weggevallen. (sinds ons vertrek bij Hiernaast). Diezelfde avond had ik al een soort nieuwe bezigheden! Hoe bijzonder!

Inmiddels is er al veel mailcontact geweest, heb ik mijn ex-collega weer ontmoet, hebben we heerlijk gegeten en gepraat. Er staat een volgende ontmoeting voor volgende week gepland. Dan gaan we verder nadenken en sparren over mijn schrijftaken, en verder afspreken. Ik zie er naar uit!

In de “advertentie”op Facebook werd een kijkje in de keuken van ontwikkelings/ zendingswerk geboden. Ik merk dat er weer een stuk van de wereld voor mij opengaat. Ik zie en ontdek weer allerlei nieuwe dingen! En ik heb (weer) veel om over na te denken.

De eerste blogs uit mijn pen zijn al te lezen… . https://charityhands.org/india/verpleegster-op-grote-hoogte/

 

 

Menselijkheid

Deze blog schreef ik voor de website van het CGMV:

Ik ben in de geel met blauwe textielsupermarkt en wacht op mijn beurt bij de kassa. Voor mij is een echtpaar op leeftijd van turkse afkomst aan de beurt. Ze zijn druk in gesprek in hun landstaal (is mijn aanname) Het winkelmeisje heeft een cadeauverpakking voor hen opgehaald. Daar wordt een babyjasje ingedaan. Eerst moet het prijsje nog van het jasje gehaald worden, vindt de mevrouw. “Dat moet hier toch?” vraagt ze. “Ja, is voor mensen bij ons uit de straat, daar is baby geboren. Ik ken die mensen niet, ik wil toch cadeau geven. Is gewoonte bij ons. Is toch gewoon menselijkheid, ja toch?”  Ik vind het bijzonder, wat ik niet laat merken. Het mooi ingepakte jasje, verdwijnt in de tas en vriendelijk groetend verlaat het paar de winkel.

Twee weken later. Schuin tegenover ons (drie huizen naar links) woont sinds een paar jaar een jong stel. Ik kom ze af en toe tegen in de supermarkt, en doe met kerst een kaart in hun brievenbus. Meer contact is er niet. Ooit heb ik hen ontmoet op een buurtfeest en daar bleef het bij.  Ze zijn beiden werkzaam in het onderwijs. Ze stappen allebei ’s morgens vroeg in hun eigen auto en vertrekken. Nu valt me op dat er steeds een auto bij hun huis staat. Zou een van beiden ziek zijn? Zal ik eens gaan vragen? Of ben ik dan te nieuwsgierig? Ik stel het nog even uit.

Een paar dagen later is er veel gedoe rond hun huis. Er lopen veel mensen rond, er is gelach en gepraat. De boom in de voortuin wordt versierd met roze ballonnen. Er hangt een slinger met de naam LOT. Aha, nu ben ik op de hoogte. Kennelijk heb ik een en ander gemist. Dat kan dus blijkbaar, ook al woon je schuin tegenover elkaar. Het voelt wat ongemakkelijk.

Ik moet weer denken aan de ontmoeting in de textielsuper. Een beetje menselijkheid. Tja.. daar ga ik ook maar voor  zorgen.

Doop

Vanmorgen gingen we naar de kerk. Iets dat langzaam aan weer lukt, al blijft een kerkdienst iets met veel prikkels. Het is fijn om wel te kunnen gaan en te weten dat we dat in alle vrede en vrijheid kunnen en mogen.

In deze dienst werd een baby gedoopt. Het formulier daarvoor werd voorgelezen. Oude, vertrouwde woorden. Confronterende woorden ook: dat kinderen in zonden ontvangen en geboren worden. Daar wil ik het liefst aan voorbij gaan. Tegelijk het weten dat  die zonden betaald zijn. Wat niet wil zeggen dat er geen zonden meer gedaan worden. Met afschuw zit ik deze dagen naar de beelden uit de eerste wereldoorlog te kijken..

Er was een “kindmoment”. De kinderen mogen dan naar voren komen, alwaar de dominee met hen in gesprek gaat. De toren gevulde schoenendozen was minstens twee keer zo hoog als op deze foto. Daarom was het beter als de kinderen op hun plek bleven.

“Wie houdt er van de Here Jezus?”, was de vraag. Er gingen heel wat kindervingers de lucht in. Achter me hoorde ik een jochie aan z’n vader vragen: “Jij toch ook, papa?” Papa beaamde dat onmiddellijk.

Dat de Here Jezus van jou houdt mogen we de kinderen, en hoop ik ook elkaar, en hoop ik nog meer: ook buiten de kerk vertellen. En dat vertellen kan met woorden en (meer nog) met daden.

Er werd gedoopt, er werd gezongen: het mooie lied van Sela over de doop. Wat een mooi lied is dat toch: “Prijs de Vader, prijs de Zoon en Heil’ge Geest, prijs de Heer met al wat leeft en adem heeft!