Nieuwe lente, nieuwe site

Een wens van me is in vervulling gegaan, een eigen website. Niet meer een naam met wordpress, maar gewoon naam.nl, of .nu. Dat wilde ik al een tijd en het kwam er nooit van, vooral omdat ik niet wist hoe dat te doen.

Gelukkig hebben we de digitale wereld waar je wel eens mensen ontmoet die dit soort dingen wel kunnen. De digitale ontmoeting werd omgezet in een ontmoeting in real life. En het gesprek werd omgezet in actie. Met dank aan Chiel Voerman, heb ik nu de website: www.Gesien.nu Met ingang van vandaag kun je daar mijn schrijfsels vinden.

Let op: krijg je een mailtje als ik een verse blog geschreven hebt? Als je dat wilt blijven doen moet je je even opnieuw aanmelden op de site. Ik kan dat niet zelf regelen. 

Waarom Gesien? Heel simpel, Gesina is mijn tweede doopnaam, en ik schrijf vaak over wat ik zie, hoor en denk. Ik hoop gewoon lekker door te gaan met schrijven en delen!

Een dak boven je hoofd? Charity Hands

Een dak boven je hoofd is toch wel een basisbehoefte. Een veilig dak is nog beter, zoals waar in de afgelopen maanden voor gebeden en gestreden is. Met gister eindelijk het verlossende woord van opnieuw beoordelen van de situaties van de gezinnen die nu in het ‘kinderpardon’ traject zitten. Eindelijk hoop op een toekomst in een vrij land.

regen-kameroen

En ondertussen in Afrika…In Kameroen wordt hard gewerkt om een trainingscentrum te bouwen.Het doel van het centrum is boeren te trainen in goede landbouwmethodes. Het is de bedoeling dat zij weer anderen trainen. Een soort train de trainer systeem.

Er is al  heel veel werk verzet. De stenen zijn gemaakt en de muren staan. De gedachte was dat er voldoende geld en mankracht zou zijn om voordat het regenseizoen begint het dak te plaatsen. Dat was de gedachte… het regenseizoen begint in april. Het leek er op dat er genoeg tijd was om een en ander te realiseren…

Maar: het regent nu al. Nu is het een race tegen de klok! Als de muren te nat worden stort de hele boel in en is al het werk voor niets gebeurd. Dat laten we toch niet gebeuren?

Er is nog niet voldoende geld binnen om het dak te kunnen plaatsen. Nu is mijn idee: als iedere lezer nu een paar dakpannen voor zijn rekening neemt, moeten we met z’n allen toch dat dak kunnen organiseren? Gewoon doen mensen! Als we met z’n allen zorgen dat er een dak komt, kan de school afgebouwd worden en kunnen de trainingen starten. (er is nog ongeveer 9000 euro nodig)

Geven? Ja, graag! Klik even door voor de link!

Kop of munt?

“Toevallig”, voorzover dat bestaat, zag ik een mail met de aankondiging van een theatervoorstelling in ons stadje. Een nogal omstreden theatervoorstelling, de maker moest het maken hiervan met ontslag bekopen. Theater hoort niet in onze traditie, zo luidde het vonnis. Traditie zegevierde en de maker kon op zoek naar een andere baan, iets wat inmiddels gelukt is.

Ik bestelde kaartjes, en vanavond zaten we met nog ongeveer dertig anderen in een zaal van een plaatselijk theater waar ik eerlijk gezegd nog niet eerder geweest was.

Het verhaal was niet helemaal nieuw. Door alle publiciteit van de afgelopen jaren kende ik zijn verhaal in grote lijnen. Vijfentwintig jaar gokverslaafd, en intussen ook een drukbezet leven leven. Een leven met veel taken, vooral op het christelijk erf. Tien jaar geleden “uit de kast” gekomen, waarna een lang hersteltraject volgde.

Toch was het een bijzondere avond. Bijzonder om dit verhaal uit de mond van de hoofdpersoon te horen.

Eerlijk,  integer  en oprecht.Mild naar anderen en zichzelf niet sparend.  Dat klinkt misschien wel cliché. Dat is dan maar zo, zo was het.

De voorstelling duurt ruim een uur, en na afloop was er nog gelegenheid om vragen te stellen. Daar werd gebruik van gemaakt, zodat sommige dingen nog meer duidelijk werden. Ook dat was ontwapenend.

Er werd gesproken over oorzaken en gevolgen van een verslaving. De gevolgen zijn levenslang. De oorzaken zijn niet altijd bekend. Wat wel een rode draad was:zien en gezien worden. Kijk anderen niet voorbij maar zie je naaste staan. Een oude boodschap: heb je naaste lief als jezelf….

Kinderpardon

Ik was erbij waar ik niet bij wilde zijn. Ik ging naar een plek die overbodig moet zijn. Hoe vreemd is het een kerkdienst zonder ophouden te (moeten) houden om te voorkomen dat een gezin het land uitgezet wordt? Een gezin dat hier zo geworteld is? Kunnen we nog gewoon logisch en nuchter nadenken?

 

Een paar weken geleden zag ik een tweet voorbij komen: vanuit Wierden gaan we naar het kerk en buurthuis Bethel in den Haag. Wie wil ermee? Dat was iets waar ik al een tijd over aan het denken was, dat ik daar wel “graag” naar toe wilde en niet goed wist hoe. Dit was de oplossing. Zo vertrokken we gisteren met een aantal auto’s uit Wierden richting den Haag. De meeste passagiers kenden elkaar vanuit de gemeente waarvan ze lid zijn. Er was een enkele vreemdeling, waarvan ik er een was. Al voelde ik me geen vreemdeling. Bijzonder wat er in de kleine omgeving van een auto gedeeld kan worden.

We kwamen in den Haag aan. We werden hartelijk ontvangen, dronken een kopje koffie en wachtten op de dingen die kwamen. De dienst werd verzorgd door de voorgangers van de kapel in Wierden.

bethelkapelboven

We zongen mooie liederen, luisterden naar gedichten, naar mooie verhalen, bijbelgedeeltes, overdenkingen hierover. De twee uren die “onze” dienst duurden waren snel voorbij. Weer twee uren ingevuld in een kerkdienst zonder ophouden. Hoe lang nog Heer?

In ons reisgezelschap waren drie predikanten, een organist en een zanger. De zanger zong onderstaand lied. De vertaling:

  laat me huilen om mijn wrede lot, ik wil vrijheid!   moge barmhartigheid mijn pijn verlichten

 

Om tien uur was de dienst afgelopen, om half elf begon de terugreis en uiteindelijk was ik om één uur thuis. Vandaag ben ik moe en down. De gebrokenheid van deze wereld werd extra zichtbaar. Dit is wat ik voel en beleef. Hoeveel te meer en hoeveel te erger is het voor het betreffende gezin, en in alle anderen die slachtoffer zijn van dit rare beleid?

Keuze?

Deze stralende dag is het blue monday. De meest depressieve dag van het jaar, wordt beweerd. Een dag waar best veel aandacht aan wordt besteed en waar ik vorig jaar ook al over schreef.

Ik was het eigenlijk niet zo van plan, weer hierover te schrijven. Ik las weer van alles, en dat maakte dat ik van gedachten veranderde. Afgelopen zaterdag was er de wekelijkse bijlage bij dagblad Trouw, Letter en Geest. Daarin een essay van Awee Prins. Dit essay is een klein deel van het boek “Filosofie bij herstelondersteuning”, een boek waar ik me waarschijnlijk niet aan ga wagen.

Het verhaal sprak me aan. De schrijver is kritisch over allerlei termen die we gebruiken. het maakbare dat in ons gedachtengoed verankerd zit: zoals herstellen, repareren. Mensen zijn niet ‘repareerbaar’. Dit zijn gedachten die uit de tijd van Plato komen, de allegorie van de grot. We zitten in de duisternis en gaan naar het licht. Het wordt beter! Er is alleen maar vooruitgang. Die vooruitgang moet je dan wel zelf in werking zetten. Dan word je op jezelf teruggeworpen. En moet je leven met kreten als: het leven is een feestje, je moet alleen wel zelf je slingers ophangen.Awee schrijft dan: “Deze rabiate domheid kan er binnen afzienbare tijd toe leiden dat wij het volkomen normaal vinden dat wie er niet in slagen slingers op te hangen, zich bij de een of andere levenseindekliniek kunnen melden, waar ze de dood “cadeau’ krijgen”. Natuurlijk is dit  een erg sterke reactie. Wel een heel heldere, en volgens mij een logische redenering.

Vandaag is het blue monday. Vanavond is het depressiegala in Amsterdam. Een van de sprekers is Marijke Groot. Iemand die ik niet persoonlijk ken, ik volg haar al een tijdje via Twitter. Ze twittert over haar (diepe) depressie. Tweets met een lach en een traan. Ze schrijft ook gedichten over haar depressie. Een aantal tweets en gedichten zijn gebundeld in het boekje: “Het was niet alleen maar leuk tijdens mijn depressie”. (verkrijgbaar via de blauwe digitale boekenwinkel)

Met humor en zelfspot laat Marijke je meeleven met haar leven en ziekte. Een ziekte die je krijgt, een ziekte die geen keuze is, net zomin als je in een rolstoel verplaatsen een keuze is. Er wordt  soms te gemakkelijk gedacht dat je je best over een depressie heen kunt zetten. Wat een leugen is.

Het roze boekje van Marijke is heftig, confronterend en doet je af en toe (glim)lachen. Aanrader dus!

In de reactie van Anne is de link naar het artikel in Letter&Geest te vinden.

 

Achteromkijken

Ach, laat ik ook eens terugkijken op dit afgelopen jaar.. Eergister bekeek ik het jaaroverzicht van het journaal, en dacht diverse keren: o ja! Zo kort geleden nog maar, en alweer weggezakt. Er is zoveel gebeurd, de wereld is in verwarring, mensen zoeken leiders. Er staan allerlei leiders op, die mij eerlijk gezegd beangstigen, met hun grote woorden en hun voornemens  die er in mijn ogen angstig uitzien.

Ons eigen jaar was een heel bijzonder jaar. Er gebeurde  heel erg veel. Nietsvermoedend stapten we het jaar in, na drie weken  begon er van alles te bewegen. Een beweging die uiteindelijk uitmondde in ons besluit te stoppen bij Hiernaast. Het doorsnijden van de draadjes deed pijn en gaf ruimte. Ruimte in onze agenda’s, ruimte in ons hoofd. Dat dan weer wel.

In juni mocht allernaaste 65 jaar worden, dat vierden we door als gezin een weekend weg te gaan. Het was mooi en bijzonder om zo samen te zijn, te eten en drinken, bootje te varen, samen te praten, te lachen en te huilen. Dankbaar mogen we hier op terug zien, dankbaar voor de zegeningen van deze man en dit gezin.

En toen was daar mijn val in september. In eerste instantie walste ik over mijn pijn heen en deed teveel alsof er niets aan de hand was. Ik kwam mijzelf al gauw tegen en deed een aantal stappen terug. Langzaam ging het toch weer wat beter, al merk ik nog steeds de gevolgen van wat in het ziekenhuis “misschien wel een lichte hersenschudding” heette.. Een drukke en volle dag is te doen… de volgende dag voel ik me gesloopt. Energie doseren is de grote uitdaging geworden. Ik bid en hoop dat er nog verbetering komt. Tegelijkertijd realiseer ik me steeds opnieuw dat mijn val zoveel ergere gevolgen had kunnen hebben.

In januari las ik op facebook een oproep van het CGMV. Daar ging ik enthousiast op in. Nu schrijf ik iedere maand een verhaal(tje) voor hun website. Ik werd uitgenodigd voor een interview met de communicatiemedewerker van het CGMV en dat interview volgde in oktober. (en is in de link te vinden). Onderweg naar Zwolle waar het interview was,  zat ik weer eens op facebook te surfen en zag een oproep van de stichting Charity Hands, opnieuw werd een schrijver gevraagd. Zie hiervoor ook deze post. Inmiddels ben ik een dagdeel bij de stichting geweest en zag ik iets van de dynamiek van hun werk. Daarna volgde nog een leuke ontmoeting met een fb vriend/ familielid. Kortom, geslaagde ontmoetingen.

Gister mochten we het jaar afsluiten bij lieve vrienden. Dankbaar terugkijken en vooruitkijken. Dankbaar voor alle goede dingen die er zijn. En ja, soms ook best bezorgd over allerlei zaken die er ook zijn. Maar toch:

“Het gras verdort en de bloem valt af, zijn Licht blijft over ons schijnen, ook in 2019”

Decemberstress

Ik mocht weer voor het CGMV schrijven…

Ik houd niet van de maand december. De drukte, de bijzondere dagen, ik ben er niet zo van. Al die receptenbladen van supermarkten, je wordt er mee overvoerd.  Ze zijn goed voor minimaal een kilo oud papier per huishouden. En dan nog weet ik niet te kiezen wat ik zal koken. Gelukkig hebben we ook nog een krant die recepten aanlevert om de kerst zo soepel mogelijk te laten verlopen.

Is deze maand voor mij al een puzzel, voor mijn klanten is het soms een onneembare vesting. Alles is anders dan anders. Soms tot aan de inrichting van het huis toe. Voor een van mijn klanten was het feit dat er een kerstboom in de kamer stond onverteerbaar. Zo’n boom staat maar te staan, neemt veel ruimte in. Er was van alles verschoven om een goede plek te maken, dus alles was anders. Dat kan niet! Rationeel was hij het helemaal eens met zijn vrouw die dit zo gezellig vond, en ook zo leuk voor de kinderen.

Voor een ander is de troep die een kerstboom oplevert, een reden om ieder jaar opnieuw op tweede kerstdag de boel weer af te breken. Bijna ieder jaar stuurt haar man mij een actie foto. Een heel enkele keer lukt het zelfs niet om tot tweede kerstdag met de sloop te wachten.

December is meestal een dure maand. Als je van een minimum inkomen, of nog minder moet leven, is iedere bijzondere dag er een teveel. En je wilt toch wel heel graag je kinderen iets geven met Sinterklaas of kerst? Wat is het dan toch een zegen in ons land dat er instanties zijn waar je een cadeau kunt aanvragen voor je kinderen. Met bewondering en respect zie ik hoe mensen met zo weinig geld toch uit kunnen komen, al zie ik ook dat dat steeds zwaarder en moeilijker wordt. Ik voel me bevoorrecht en vind het soms moeilijk om mijn weg hierin te vinden.

Dan hebben we het nog niet over de jaarwisseling gehad…. officieel mag er alleen op oudejaarsdag vuurwerk afgeschoten worden. Officieus gebeurt dat al veel eerder, tot verdriet van velen. Het lawaai van het knallen, het schrikken van die knallen, het is een drama voor mensen die niet aangeboren hersenletsel hebben. Het liefst verdwijnen zij naar een echt vuurwerkloze plek, maar die zijn zeer zeldzaam in Nederland.

 

Menselijkheid

Deze blog schreef ik voor de website van het CGMV:

Ik ben in de geel met blauwe textielsupermarkt en wacht op mijn beurt bij de kassa. Voor mij is een echtpaar op leeftijd van turkse afkomst aan de beurt. Ze zijn druk in gesprek in hun landstaal (is mijn aanname) Het winkelmeisje heeft een cadeauverpakking voor hen opgehaald. Daar wordt een babyjasje ingedaan. Eerst moet het prijsje nog van het jasje gehaald worden, vindt de mevrouw. “Dat moet hier toch?” vraagt ze. “Ja, is voor mensen bij ons uit de straat, daar is baby geboren. Ik ken die mensen niet, ik wil toch cadeau geven. Is gewoonte bij ons. Is toch gewoon menselijkheid, ja toch?”  Ik vind het bijzonder, wat ik niet laat merken. Het mooi ingepakte jasje, verdwijnt in de tas en vriendelijk groetend verlaat het paar de winkel.

Twee weken later. Schuin tegenover ons (drie huizen naar links) woont sinds een paar jaar een jong stel. Ik kom ze af en toe tegen in de supermarkt, en doe met kerst een kaart in hun brievenbus. Meer contact is er niet. Ooit heb ik hen ontmoet op een buurtfeest en daar bleef het bij.  Ze zijn beiden werkzaam in het onderwijs. Ze stappen allebei ’s morgens vroeg in hun eigen auto en vertrekken. Nu valt me op dat er steeds een auto bij hun huis staat. Zou een van beiden ziek zijn? Zal ik eens gaan vragen? Of ben ik dan te nieuwsgierig? Ik stel het nog even uit.

Een paar dagen later is er veel gedoe rond hun huis. Er lopen veel mensen rond, er is gelach en gepraat. De boom in de voortuin wordt versierd met roze ballonnen. Er hangt een slinger met de naam LOT. Aha, nu ben ik op de hoogte. Kennelijk heb ik een en ander gemist. Dat kan dus blijkbaar, ook al woon je schuin tegenover elkaar. Het voelt wat ongemakkelijk.

Ik moet weer denken aan de ontmoeting in de textielsuper. Een beetje menselijkheid. Tja.. daar ga ik ook maar voor  zorgen.

Zegenweek

In de ene week doe je “gewoon” je werk, en in een andere week gebeurt er van alles. Afgelopen week was er een van de laatste soort. Verwachte en onverwachte gebeurtenissen. Maandag kregen we bezoek van bestuursleden van Urban Expression. Het was goed om na ons afscheid nog een keer in gesprek te gaan, terug te kijken, vooruit te kijken, samen te bidden en de zegen te mogen ontvangen.

Dinsdag had ik een uitgaandagje. Ik ging naar Zwolle voor een mooi gesprek, en vervolgens naar Deventer, gewoon omdat ik dat zo’n leuke stad vind en op zoek was naar die ene specifieke agendavulling. (daar aangeschaft, missie geslaagd). Het is zo leuk om zo een dagje rond te struinen. Ondertussen neusde ik wat op facebook rond en zag daar een leuke oproep die ik niet kon weerstaan. Er ontstond een mailwisseling met een vroegere collega. Nog te vroeg om er meer over te vertellen, het ziet er naar uit dat er een leuke schrijfopdracht zit aan te komen.

Woensdag had ik de weerslag van de dag ervoor. Moe en nog eens moe. Een middagdut helpt dan wel wat, maar niet voldoende. Weer wat geleerd, of ontdekt. In de loop van de week volgden nog een paar fijne gesprekken en ontmoetingen, superfijn!

En dan was eergister (eindelijk) mijn nieuwe fiets gearriveerd. Mijn vorige was geruïneerd bij mijn val. Wat een voorrecht om dan een nieuwe te kunnen kopen!

Gisteren  lekker op de fiets naar de open dag van het werk van allernaaste gegaan, waar het goed toeven was. Mooi om te zien wat daar allemaal gebeurt en gemaakt wordt. Leuk om de mensen te zien waar ik alleen de namen van ken.Al met al een bijzondere week met bijzondere ontmoetingen.

Tja… en deze verrassing bij thuiskomst was dan weer wat minder geslaagd.