Persoonlijk

Social media en sokken

Social media, je kunt er van alles van vinden en zeggen… maar dankzij Facebook heb ik best wel een aantal contacten die ik anders niet gehad zou hebben. Of kom je mensen tegen die je al lang uit het oog verloren was. Vorig jaar kreeg ik weer contact met iemand die ik verpleegd had in mijn jonge jaren. Een ontmoeting volgde, hier in onze stad. Zij woont inmiddels al jaren in den Haag.
En we volgden elkaar via FB. Op enig moment zag ik een plaatje van geweldig mooie sokken op haar tijdlijn voorbijkomen. Iemand attendeerde haar er op, dat dit toch wel erg mooie sokken waren. Daar was ik het geheel mee eens en uiteraard moest ik er op reageren. Ik vond die kousen  een uitdaging… Kousen breien moest toch niet zo heel ingewikkeld zijn dacht ik. Mijn moeder was er altijd mee bezig, mijn vader droeg alleen huisgebreide sokken. Zwarte voor bij zijn uniform, andere kleuren passend bij de pantalons die hij droeg. Mocht ik er niet uitkomen, kon ik bij haar om hulp vragen, zo dacht ik. Ik had ooit wel eens zelf sokken gebreid, dat was al lang geleden.

Dus  er ging een balletje rollen. Die uitdaging wilde ik wel aannemen. Er waren nogal wat hobbels te nemen. Welke kleur? Welk garen? Dank zij internet was het mogelijk veel foto’s te sturen. Op deze manier werd de keuze voor kleuren en materiaal gemaakt en kon ik beginnen. Ik begon voortvarend en het werk vorderde voorspoedig. Ik stuurde een eerste kous op. Hm.. niet geheel naar wens, helaas.

Uitgehaald, opnieuw begonnen. Gelukkig had ik nog een dag vrij reizen dus ik pakte de trein naar den Haag. Sok mee en opnieuw gepast. Nu wist ik hoe ik verder moest. Dacht ik. Ik breide weer verder, grote hiel en kleine hiel, op vier naalden, met vijf naalden, een teen maken, ik deed het minstens vier keer.

Er volgde nog een passessie en het was nog niet helemaal zoals het moest.

Ik breide weer verder, hechtte uiteindelijk veel draadjes af, haakte nog een bloemetje om het geheel af te maken. En jawel, ze zijn nu klaar en vielen zeer in de smaak!

 

Persoonlijk

Regen en zon

Dat je twee dagen weg bent, thuis komt en dan het gevoel hebt dat je wel twee weken weg bent geweest. De thuiskomst was gisteren. We gingen naar Rotterdam, naar Zoetermeer en Leiden. Dat kwam zo: van onze broers en zussen hadden we een bon voor een High Tea in de SS Rotterdam gekregen. Nu rijden we niet alleen voor zo iets naar het westen, dus het kwam heel mooi uit dat er een neef ging trouwen in Leiden, zodat we een en ander konden combineren. En wat Zoetermeer in dit rijtje doet? Dat ligt een beetje tussen die beide plaatsen in. Daar hadden we ons hotel geboekt.

In de stromende regen vertrokken we donderdag van hier en kwamen in de even stromende regen in Rotterdam. Het schip is heel bijzonder, de high tea superlekker! We liepen nog een rondje door het schip en ontdekten veel mooie dingen. En toch voelt het een beetje als een soort vergane glorie. Het is een totaal andere wereld dan de wereld die ik ken.. we hoorden veel verschillende talen om ons heen. Ik keek m’n ogen uit bij het maken van cocktails door de ober. En voelde me op slag weer een superprovinciaal.

Vrijdag konden we genieten van stralend mooi weer. Heerlijk gewandeld en op een terrasje gezeten. (de rechter foto is van de overkapping van het winklecentrum)

’s Avonds naar Leiden, waar het huwelijk was. We gingen naar de kerk, we zongen mooie liederen (vond ik), hoorden een mooie preek over Spreuken 16 vers 9. Maakten een vrolijk feest mee en hoefden na afloop slechts een half uurtje auto te rijden in plaats van de twee uur die we doorgaans moeten rijden.

Zaterdag reden we weer naar huis. Jammergenoeg regende het enorm, wat maakte dat we besloten niet meer naar mijn favo plek te gaan.. dat komt dan een andere keer wel weer.

 

Persoonlijk

Lazy Saturday

Ik fiets naar  het centrum van de stad en word links en rechts ingehaald. Rechts door oortjespubliek en links door een echtpaar. Zij fietsen op identieke fietsen, in identieke jassen, een tandje sneller dan ik. Het deert me niet, ik geniet van zon en wind in mijn gezicht.

Ik denk aan wat ik nog wil kopen. Morgen is de eerste brunch van het seizoen. Wij mogen die verzorgen en ik heb er zin in. Het is fijn om elkaar weer te ontmoeten, het is fijn om weer te starten. Ik heb de boodschappen gedaan, morgen alleen nog even broodjes bakken en eieren koken. Ik ben van de broodjes, allernaaste van de eieren. Ik heb het verhaal dat ik wil vertellen in mijn hoofd. Nu heb ik nog wat spullen nodig voor dat verhaal, die ga ik kopen. En ik mag nog kadootjes kopen voor de jarigen van de afgelopen periode. Dat laatste vind ik een puzzel, ik weet nog niet wat het worden moet.

Behalve de brunch staat er morgen een feest op het “programma”. Ik heb er zin in! Lieve vrienden mogen 25 jaar getrouwd zijn. Een groot deel van die tijd hebben we mee mogen maken. En nu dus feest! Ook daar moet ik nog wat voor bedenken.

Ik geniet nog na van de eerste zangavond van dit seizoen. We zongen de hele avond psalmen,  uit het nieuwe liedboek. Eigenlijk zongen we weinig psalmen zoals we ze in de kerkdiensten zingen, we zongen de a/ b/ of c psalmen. Vaak bijzonder verrassend. Heerlijk om weer te zingen !

En ja, ik ben nu wel aangekomen in het centrum. (Ik fiets langzaam of ik denk snel 🙂 )

Allereerst naar de evangelische boekwinkel. Ik koop de cd van LEV. De recensie in het Nederlands Dagblad overtuigde me van de noodzaak tot aanschaf. (en bedankt maar weer) Gelukkig vind ik na wat zoeken toch leuke kado’s. Terwijl ik aan het winkelen ben ontvang ik een aantal appjes. Berichtjes met foto’s en een filmpje. Ik geniet ervan.

Ik ben alleen vandaag. Allernaaste is vandaag zijn verjaardagskado aan het uitpakken: een solextocht met zijn zonen. De beelden die verstuurd worden  zijn vrolijk. Een mooi gezicht, die mannen. Ik realiseer me dat ik de enige ben die kan zeggen: “Kijk, dit zijn mijn kerels!”. Ik voel me blij en trots. (en ja, mensen zijn niet elkaars eigendom, ik weet het) Vandaag leef ik in mijn eigen bubbel. Ik wil vandaag niet weten wat er om me heen gebeurt. Vandaag zijn mijn luiken dicht.

 

 

 

Persoonlijk

#Zomerfotochallenge2017

In de afgelopen zeven weken plaatste ik elke dag een foto op Facebook. Ik deed (weer) mee aan een challenge. Dit keer was de uitdaging zeven weken iedere dag een foto plaatsen, elke week een ander onderwerp. De organisator was een fotografe. (hoe kan het ook anders) Hieronder mijn foto’s. Allemaal gewoon met mijn telefoon gemaakt. Nu is het voorbij. Ik vond het erg leuk om mee te doen. Het leerde me beter te kijken. Het was best een uitdaging om te zoeken naar kleuren en vormen. Jammer dat het afgelopen is. De zomerchallenge gaat wel door als creatieve challenge. Dan hoef je niet iedere dag een foto te plaatsen, maar een paar keer per week. Ik zit nog een beetje te puzzelen of ik daar aan mee ga doen.

blauw

rond

groen

rood

lijnengeel

Persoonlijk

Groet’n

Een aantal jaar geleden liep ik met een van mijn zussen in onze stad. Zij verbaasde zich over het aantal mensen dat mij groette. Het lijkt hier wel een dorp, iedereen kent elkaar, was haar reactie. Hm, heel dorps is het hier niet. (vind ik dan) Ik ken gewoon redelijk veel mensen door werk en kerk. En het is leuk om te zien en gezien te worden.

De laatste dagen maak ik elke dag een behoorlijk aantal stappen. Ik kwam tot de ontdekking dat er (weer) teveel Maahtje is en dat het dus tijd voor actie is. Aan de wandel. Het is heerlijk om  je straat uit te lopen en buiten de stad te zijn. Zo is wandelen een makkie. Dat vinden meer mensen. Ook zij zijn aan de wandel, al dan niet met hond. Of aan het hardlopen, al dan niet onder fietsende begeleiding. Het al dan niet groeten is soms een vraag.

Eigenlijk heb ik geen zin om iedereen te groeten, ik doe het dan ook lang niet altijd. En soms zie je gewoon aan mensen of ze al dan niet gegroet willen worden. Vanmiddag fietste een (oudere) mevrouw met haar hardlopende man mee. Ik groette hen en werd terug gegroet. Ik hoorde haar zeggen: “Heel veel mensn segn niks meer, tegnwoordig“. Haar man had nog genoeg adem om te reageren, ik liep zelf te snel om dat antwoord nog mee te krijgen.

Groeten, het is fijn om gezien te worden. Gezien door mensen. Gezien door God. Ook deze week mochten we beginnen met een groet van onze Heer.

 

Hartengroet en een goede week gewenst!

NAH, Persoonlijk

De Hardwerkende Nederlandse

Ik fiets naar huis en ben blij dat het weekend is. Een weekend zonder afspraken, zonder verantwoordelijkheden,  met de gewone huishoudelijke dingen. Misschien nog wat administratie bijwerken. Dat is het ‘lot’ van een zzp-er, die administratie.

Ik kijk terug op de week. Denk aan maandagochtend. Een ochtend met twee afspraken. Bij de ene klant loopt het gesprek niet goed, begrijpen we elkaar niet. Als ik dan ook nog aangeef dat ik de argumenten die de partner aandraagt goed begrijp lijkt het hek van de dam. Een begeleider hoort dat niet te doen, die hoort ten allen tijde de klant gelijk te geven. Ik geef aan dat begeleiden meelopen is maar dat een begeleider geen meeloper is. Ik kan gaan, einde verhaal. Even lijkt het er op dat ik definitief kan verdwijnen…. een week afkoeling levert hopelijk weer nieuwe gedachten en energie op.

De andere klant is blij me te zien. Dit gesprek is een drie-gesprek. Een maatschappelijk werker van de gemeente is eveneens aanwezig. We bespreken wie waar voor verantwoordelijk is in de nabije toekomst. Mijn taak zal vooral zijn het uitleggen wat de gevolgen zijn van Niet Aangeboren Hersenletsel in het dagelijkse leven. Die gevolgen zijn pittig. Het leven leven van een bejaarde als je 21 bent is een opgave. Na een uurtje praten is de energie op en vertrek ik weer. Gauw naar huis om de logeerhond uit te laten en daarna naar Hiernaast voor de handwerkclub.

Het uitlaten gaat (deze keer) goed. Bij Hiernaast is het een volle bak. Er wordt gefilmd voor tv Enschede, omdat er een buurthuis gesloten moet worden, door bezuinigingen van de gemeente. Onrust alom in de wijk waar Hiernaast staat. ’s Avonds ben ik er alweer, dit keer om te kletsen & kleuren met een stel tieners. Meestal goed voor een avond lol en goede gesprekken. Deze avond zijn we allemaal rustig en heel fanatiek met ons kleurwerk.

Dinsdagochtend heb ik een afspraak met een klant en partner die ik nog maar kort begeleid. Soms nog wat aftasten, wederzijds. Een afasie zorgt voor ingewikkelde situaties. En zorgt ervoor dat de kring rond dit echtpaar steeds kleiner wordt. Dat er niemand contact met hen zoekt, dat alles dus van henzelf uit moet gaan, het frustreert hen. Ik snap het zo goed. Voel me machteloos. Tegelijk realiseer ik me dat ik de wereld niet kan redden, dat ik de mensen waar ik op bezoek kom evenmin kan redden. Weten Wie wel de redder is, is iets wat we samen kunnen delen.

’s Middags ga ik aan de slag met rapportages, zodat ik aan het einde van de week mijn facturen kan maken. Niet mijn favo bezigheden. Ik bel een WMO consulent om te vertellen dat een klant, waar ik net begonnen was, absoluut geen begeleiding meer wil hebben. Jammer, het is niet anders. En in deze situatie niet onoverkomelijk, zo is mijn inschatting. Er belt een collega, voor overleg over een (gezamenlijke) klant. We besluiten samen dat we deze mevrouw beter niet meer kunnen begeleiden. Onze kennis is niet toereikend voor deze mevrouw.

Ik bekijk mijn mail en zie een paar gezellige mails. Fijn, even gewoon kletsen, al is het per mail is erg prettig. Ik zie dat ik een nieuwe abonnee op m’n weblog heb. Ook daar ben ik altijd blij mee.  ’s Avonds gaan allernaaste en ik naar een film. De zaal zit bijna vol, wat heel bijzonder is voor dit filmhuis. “The big sick” is de film van onze keuze en het is een goede!

Woensdagochtend word ik met gejuich  begroet in het gezin waar ik kom. Altijd als ik op vakantie ben, gebeurt er iets meer of minder dramatisch. Zo ook in de afgelopen weken. Ik mag (voorlopig) niet meer op vakantie. De verhalen zijn heftig. De strijdlust en humor van deze mevrouw bewonderenswaardig. Toch knijpt er wat in mijn hart. Zoveel moed en zo weinig uitzicht. Behalve luisteren en af en toe een spiegel voorhouden kan ik hier niet zo veel doen. Het is genoeg. Deze avond wordt onze logeerhond opgehaald. Dolblij is Tess als ze haar baasjes weer ziet. Ook wij zijn erg blij om hen weer te zien. Veilig terug van vakantie.

Donderdagochtend mag ik naar de afdeling WMO van onze gemeente. Er is verschil van inzicht over het al dan niet inzetten van begeleiding en huishoudelijke hulp. Een onafhankelijke arts moet nu een advies geven. In een pittig gesprek van een half uur maakt hij zijn beeld en trekt hij zijn conclusie. Ik ben mee om zo nodig uitleg te geven. Dat is niet nodig. Dit soort gesprekken vind ik altijd lastig. Het is sowieso erg vervelend dat het nodig is. De situatie is stabiel, luidt het oordeel van de WMO consulent, “dus” geen hulp meer nodig. Dat die situatie dankzij de hulp stabiel is. lijkt niet altijd te landen. Enfin, dit gesprek is geweest, er wordt een advies geschreven richting gemeente en deze oordeelt dan weer verder. Wordt vervolgd en dat dit soort dingen veel stress oplevert schijnt niet erg te landen bij instanties.

Ik kom thuis in een heel stil huis. Geen geblaf en gekwispel. Ik hoef niet meer te wandelen. Vreemd. ’s Middags brengt de post (eindelijk) de cd’s van Adrian Snell: Alpha&Omega. Het is een bekend muziekstuk, waar ik vorig jaar in mee zong. Nu kan ik genieten van een cd waar ik zelf aan meegewerkt heb. Dit gegeven ontlokt een leuke chat op onze gezinsapp. Heerlijk om zo even te contacten, al zien we elkaar niet, de verbinding is er wel. Jongste zoon komt de auto ophalen, en eet een hapje mee. Gezellig om weer bij te praten.

De hele dag verheug ik me op een aflevering van een van mijn favoriete detectives die die avond op tv komt. Terwijl ik naar een ontvoeringszaak zit te kijken rolt onder in beeld de actuele stand van zaken in Barcelona. Ik kan het niet rijmen, voor m’n lol naar iets engs zitten kijken, terwijl intussen mensen gewond zijn of erger. Toch dompel ik me onder in mijn spannende aflevering.

Vanmorgen ben ik weer bij Hiernaast, koffie ochtend. Het is gezellig en goed. Vanmiddag nog één werkafspraak. Klant was moe,  deed het verhaal en liet me naar huis gaan. Ik fiets naar huis. Kom onderweg een schoentje tegen. Een paar dat gebroken is. Zoals ik meer gebrokenheid zie deze week. Gebrokenheid en moed.

Persoonlijk

Beatrijs

Onlangs kreeg ik een paar tijdschriften. Niet geheel toevallig uit het jaar 1954. Het blad Beatrijs, katholiek weekblad voor de vrouw. Ik kende het niet. Bij ons thuis lazen we vroeger het blad “Prinses”, geloof ik.

De geur van de oude bladen was een oudebladengeur. Lekker! De inhoud ook een feestje om door te bladeren/ te lezen.

Ik was erg op zoek naar wat het katholieke inhield. Daar vond ik niet zoveel over. In een van de nummers stond een klein verhaal, geschreven door een Rector. De titel: gestoorde spreker. “Een zwak geloof is als een vergadering waarin de spreker herhaaldelijk geïnterrumpeerd wordt. Een zwak geloof betekent rumoer in je binnenste. Door dat rumoer kunnen we Gods stem niet horen.” Dit is mijn vertaling van één pagina tekst, dus waarschijnlijk wat kort door de bocht. Dat was zo ongeveer het enige uitgesproken christelijke dat ik kon ontdekken.

 

 

 

Ik vond het leuk om de advertenties te bekijken. Veel namen van producten bestaan niet meer, de producten nog wel. Ik kreeg de indruk dat het uiterlijk zeer belangrijk was in die tijd. En wat anderen ergens van zullen denken of zeggen, getuige een tekst als:  “wat zal uw bezoek wel zeggen?” Het ging over versleten zeil in de gang, dat toch nodig vervangen moest worden.

Och, en wat te denken van teksten als: voor het aanstaande moedertje. Of: pretentieloze zomerjurkjes. Pretentieloos is iets wat ik me nu niet goed meer voor kan stellen, als doel. Alsof het een kunst is om niet op te vallen? (al is het nu niet bepaald mijn levensdoel om op te vallen. :-))

De mannen in dit blad gaan naar hun werk en komen weer terug. De vrouwen zorgen er vooral voor dat zijzelf goed verzorgd zijn, getuige advertenties voor ontharingsmiddelen, afslankdrankjes, anti-transpiratie middelen, lekker luchtjes, lippenstiften.

Behalve de zorg voor het uiterlijk is de zorg voor het huishouden belangrijk. Over dit onderwerp veel advertenties: voor stofzuigers, wasmiddelen, en nog veel meer. Hoe wordt het (huishoudelijke) leven zo gemakkelijk mogelijk, dat was een grote vraag. Een vraag die ook nu nog belangrijk is. Wel was de wereld toen een heel stuk kleiner dan nu. Buitenshuis werken, het was er denk ik niet. Niets over te vinden in ieder geval…

Hoera, er staan ook nog breipatronen in. Nu nog zoeken of er iets te vinden is om anno nu te dragen!

Persoonlijk

Schoolreisje

Gisteravond ging ik op “schoolreisje”. Dat kwam zo: de EO bestaat dit jaar vijftig jaar, en hield een zoektocht naar de beste kerkband van Nederland. Amaze Praise, uit onze stad deed daaraan mee. Zij kwamen in de finale, en die finale was gisteravond. Er was een grote praise avond in de open lucht, bij het EO-gebouw in Hilversum. Iemand uit onze stad had bedacht dat het leuk zou zijn met een bus vol supporters naar Hilversum te gaan. Bus gehuurd, bericht op Faccebook gezet en maar afwachten. De bus was in no-time volgeboekt. Zo vertrokken we gisteravond, op een superwarme dag, richting EO-studio. Een bus vol enthousiastelingen! Alles was supergoed georganiseerd. We kregen een vlaggetje met AMAZE erop, een sticker, een flesje water, een zakje snoep.

De reis ging voorspoedig. De bus had airco, heerlijk koel. Onderweg zagen we enkele bliksemflitsen en we voelden dat het behoorlijk waaide. Een hoge bus is een beste windvanger. Het werd wel steeds koeler en daar had ik qua kleding geen rekening mee gehouden. We kwamen bij het EO gebouw aan, het was bijzonder om dat gebouw ook eens een keer te zien. Het is een mooi oud gebouw.

Er waren drie bands in de finale. Een ieder had een verplicht nummer, een psalm en een eigen keuzelied te zingen. Het was leuk om naar die bands te luisteren en ongegeneerd af te serveren. Uiteraard was er in onze oren maar een band de beste!   In de pauze was overleg tussen de juryleden. Zij ‘stuurden’ een band weg, en de finale ging tussen AMAZE en Break Through, een band uit Zwijndrecht. Het was superspannend.  Uiteindelijk won de laatste band….

In een iets minder uitbundige stemming reden we weer naar huis. We kregen een zakje chips voor onderweg, waar de chauffeur niet zo blij mee was. De bus moest vandaag naar Frankrijk, het liefst geheel schoon. Traditie getrouw ging iemand met “de pet” rond voor de chauffeur. We verstopten ons niet, we werden toch niet opgewacht.

Wat we onderweg wel deden was zingen, veel zingen. Heel bijzonder om ’s avonds laat met zo’n vijftig mensen opwekkingsliederen in een bus te zingen! Ik zeg: geslaagd schoolreisje!

 

Persoonlijk

# Tag: zing, vecht, huil, bid, lach en bewonder.

Er zijn van die leuke ‘kettingbrieven’ in blogland en deze keer mocht ik er eentje ontvangen. Uiteraard geen echte brief. Ik werd getagd door Lydia en uitgedaagd om een aantal vragen te beantwoorden. Vragen die afkomstig zijn uit een liedje van Ramses Shaffy:  zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder.

Een leuke uitdaging!

Zing: wanneer zing je?

Ik merk dat ik vooral “functioneel” zing: bijeenkomsten, kerkdiensten, oefenavonden van de cantorij, dat soort gelegenheden. Ik voel me meestal weer opgeladen na een avond oefenen en zingen. Vroeger was er niets leuker dan met een kind achterop te fietsen en dan “Jezus is de goede herder” over de straat te galmen. Of de kinderen dat nu echt leuk vonden weet ik niet meer. Er werd wel braaf meegezongen. Ik houd van muziek. Muziek kan troosten en die bemoedigen. Sommige muziek zal voor mij verbonden blijven met bepaalde gebeurtenissen.  In m’n uppie zingen doe ik zelden, er moet iets van samen bij zitten.

Dit lied zongen we afgelopen vrijdag. Soms vind ik het moeilijk om door de bomen van alle ellende het bos van Gods grootheid te (blijven) zien. Dit lied hielp me weer op weg, God is erbij!

Vecht: beschrijf de laatste keer dat je hebt gevochten, voor jezelf of voor een ander.

Vechten vind ik moeilijk, ik denk dat ik sneller uit situaties wegloop. Ik probeer wel eerst een situatie te veranderen, of om er mee te leven. Als dat niet lukt, ga ik weg. Niet altijd is vechten de beste optie, vind ik. Soms is het beter uit een relatie/ situatie te stappen.  Opnieuw beginnen. Zoiets als: met vallen en opstaan doorgaan. Al levert dat uit relaties/ situaties stappen wel vaak veel verdriet op. Verdriet met veel tranen.
Ik ben wel een doorzetter, heb op latere leeftijd mijn HBO diploma gehaald. Toen vechten in mijn vorige baan als werknemer niet meer hielp, ben ik weggegaan en als ZZP-er verder gegaan. Ik had niet gedacht dat ik dat zou kunnen….

Ik heb soms het gevoel dat ik moet vechten zodat een klant een beschikking voor begeleiding kan krijgen. Dat voelt niet bepaald aangenaam, alsof het een gunst is.

Huil: ben je snel geëmotioneerd?

Ik krijg steevast tranen in mijn ogen op de eerste bijeenkomst van de  New-Wine zomerconferentie. Het daar weer samen zijn, het samen zingen, het is iedere keer weer een overweldigende ervaring. Ik kan tranen in mijn ogen krijgen als ik zie dat anderen verdriet hebben. Soms krijg ik tranen in mijn ogen als ik me dicht bij mensen voel en er iets pittigs gebeurt.

Bid: hoe uit je jouw spiritualiteit? Waar geloof je in?

Ik geloof in God de Vader, Jezus de zoon en de Heilige Geest. Opgevoed in een gereformeerd gezin, ben ik nog steeds lid van deze kerk. Al is mijn manier van geloven wel veranderd in de loop van de jaren, dat dan weer wel. Ik vind de kerk als instituut nu minder belangrijk dan vroeger en ik ben er losser in geworden. Er zijn verschillende gebeurtenissen aan te wijzen als oorzaak/reden van deze veranderingen.
Eerlijk gezegd kan ik me een leven zonder God niet voorstellen.

Lach: wie maakt je aan het lachen?

Na veertig jaar huwelijk: nog steeds mijn allernaaste.Een lachen in verbondenheid, elkaar (meestal)  begrijpen en waarderen.

En de kleinkinderen, waar we samen erg van (mogen) genieten.

Soms moet ik wel mijn best doen om de dingen te zien waar ik om kan lachen. Niet dat ik mijzelf voortdurend alleen maar serieus neem, soms gebeurt er teveel in de kleine en grote wereld.

Werk: werk je om te leven, of leef je om te werken?

Ik hoef niet te werken om te leven, tegelijkertijd is werk wel erg belangrijk voor mij. Ik werk vanaf mijn achttiende, ben door blijven werken tijdens zwangerschappen en kindertijden. Dat was toen nog niet zo gewoon als het nu is. Nu had ik de mazzel dat ik ’s avonds kon werken, zodat er niet al teveel georganiseerd hoefde te worden. Ik werk niet meer in de zorg aan het bed, ik heb mijn eigen toko en begeleid mensen die niet aangeboren hersenletsel hebben.

Bewonder: wie bewonder jij en waarom?

Ik bewonder vooral de mensen die ik mag begeleiden.Ondanks alle gekwetstheid zie ik zoveel kracht en doorzettingsvermogen. De wil om door te gaan, de wil om relaties in stand te houden, ondanks alle gebrokenheid. De energie en levenskracht, de wil om een goede vader en moeder te zijn.. zo bijzonder om te zien en mee te mogen maken.

zo, dat was nog best een ‘klusje’ om deze vragen te beantwoorden. Graag wil ik dit stokje doorgeven aan Ingeborg va Vliet, met haar weblog Als het leven kwetsbaar is. http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/

Ingeborg… voel je niet verplicht, maar stiekem zou ik het wel fijn vinden als je de vragen wilt invullen. En wil je het dan ook weer “doorgeven”?

Kleinkinderen, Persoonlijk

Nat en niet nat

Het is meivakantie, kinderen hebben vrij en mama’s moeten wel werken. Dan is een oma in de buurt wel makkelijk. Zo ook afgelopen dinsdag. Het was een rustige oppas, de helft van de kinderen logeert bij andere opa en oma. Zo was ik met oudste en jongste kleinkind. De was was gestreken, de koffie opgedronken en er waren nog wat nuttige of leuke dingen gedaan. We deden een spelletje.

Memory over de zondvloed. Spelregels werden aangepast aan de stand van het moment. Gelukkig voor mij had het spel maar vijftien setjes kaarten. Dat was nog redelijk te overzien en te onthouden.We oefenden ons in het selfies maken.

Na het spel was het tijd om de neus buiten de deur te steken. Het ene moment scheen de zon, daarna zag ik alleen maar wolken, vervolgens regende het. Kortom, ik aarzelde om weg te gaan. Floor vond dat allemaal onzin, zij wilde gewoon gaan. Jas aan en dan weg oma.

We wandelden naar het winkelcentrum, deden onze boodschappen en zagen allerlei mooie armbandjes, haarspeldjes en andere bijzondere dingen. Floor is een kei in het niet vragend vragen.

Op de terugweg was het nog steeds droog. Floor legde uit: “Oma, het is nat, of het is niet nat. Maar het is niet erg hoor. Als het niet nat is, komen we gewoon thuis. Als het nat is, neem je een paraplu mee en dan ben je niet nat. Maar als we de paraplu vergeten zijn en het is nat, dan pakken we thuis een handdoek en drogen we ons af. Klaar.”

Het was heerlijk om zo in de kleine overzichtelijke wereld van een vierjarige te zijn!