Persoonlijk

Beatrijs

Onlangs kreeg ik een paar tijdschriften. Niet geheel toevallig uit het jaar 1954. Het blad Beatrijs, katholiek weekblad voor de vrouw. Ik kende het niet. Bij ons thuis lazen we vroeger het blad “Prinses”, geloof ik.

De geur van de oude bladen was een oudebladengeur. Lekker! De inhoud ook een feestje om door te bladeren/ te lezen.

Ik was erg op zoek naar wat het katholieke inhield. Daar vond ik niet zoveel over. In een van de nummers stond een klein verhaal, geschreven door een Rector. De titel: gestoorde spreker. “Een zwak geloof is als een vergadering waarin de spreker herhaaldelijk geïnterrumpeerd wordt. Een zwak geloof betekent rumoer in je binnenste. Door dat rumoer kunnen we Gods stem niet horen.” Dit is mijn vertaling van één pagina tekst, dus waarschijnlijk wat kort door de bocht. Dat was zo ongeveer het enige uitgesproken christelijke dat ik kon ontdekken.

 

 

 

Ik vond het leuk om de advertenties te bekijken. Veel namen van producten bestaan niet meer, de producten nog wel. Ik kreeg de indruk dat het uiterlijk zeer belangrijk was in die tijd. En wat anderen ergens van zullen denken of zeggen, getuige een tekst als:  “wat zal uw bezoek wel zeggen?” Het ging over versleten zeil in de gang, dat toch nodig vervangen moest worden.

Och, en wat te denken van teksten als: voor het aanstaande moedertje. Of: pretentieloze zomerjurkjes. Pretentieloos is iets wat ik me nu niet goed meer voor kan stellen, als doel. Alsof het een kunst is om niet op te vallen? (al is het nu niet bepaald mijn levensdoel om op te vallen. :-))

De mannen in dit blad gaan naar hun werk en komen weer terug. De vrouwen zorgen er vooral voor dat zijzelf goed verzorgd zijn, getuige advertenties voor ontharingsmiddelen, afslankdrankjes, anti-transpiratie middelen, lekker luchtjes, lippenstiften.

Behalve de zorg voor het uiterlijk is de zorg voor het huishouden belangrijk. Over dit onderwerp veel advertenties: voor stofzuigers, wasmiddelen, en nog veel meer. Hoe wordt het (huishoudelijke) leven zo gemakkelijk mogelijk, dat was een grote vraag. Een vraag die ook nu nog belangrijk is. Wel was de wereld toen een heel stuk kleiner dan nu. Buitenshuis werken, het was er denk ik niet. Niets over te vinden in ieder geval…

Hoera, er staan ook nog breipatronen in. Nu nog zoeken of er iets te vinden is om anno nu te dragen!

 

 

 

 

 

 

 

 

Persoonlijk

Schoolreisje

Gisteravond ging ik op “schoolreisje”. Dat kwam zo: de EO bestaat dit jaar vijftig jaar, en hield een zoektocht naar de beste kerkband van Nederland. Amaze Praise, uit onze stad deed daaraan mee. Zij kwamen in de finale, en die finale was gisteravond. Er was een grote praise avond in de open lucht, bij het EO-gebouw in Hilversum. Iemand uit onze stad had bedacht dat het leuk zou zijn met een bus vol supporters naar Hilversum te gaan. Bus gehuurd, bericht op Faccebook gezet en maar afwachten. De bus was in no-time volgeboekt. Zo vertrokken we gisteravond, op een superwarme dag, richting EO-studio. Een bus vol enthousiastelingen! Alles was supergoed georganiseerd. We kregen een vlaggetje met AMAZE erop, een sticker, een flesje water, een zakje snoep.

De reis ging voorspoedig. De bus had airco, heerlijk koel. Onderweg zagen we enkele bliksemflitsen en we voelden dat het behoorlijk waaide. Een hoge bus is een beste windvanger. Het werd wel steeds koeler en daar had ik qua kleding geen rekening mee gehouden. We kwamen bij het EO gebouw aan, het was bijzonder om dat gebouw ook eens een keer te zien. Het is een mooi oud gebouw.

Er waren drie bands in de finale. Een ieder had een verplicht nummer, een psalm en een eigen keuzelied te zingen. Het was leuk om naar die bands te luisteren en ongegeneerd af te serveren. Uiteraard was er in onze oren maar een band de beste!   In de pauze was overleg tussen de juryleden. Zij ‘stuurden’ een band weg, en de finale ging tussen AMAZE en Break Through, een band uit Zwijndrecht. Het was superspannend.  Uiteindelijk won de laatste band….

In een iets minder uitbundige stemming reden we weer naar huis. We kregen een zakje chips voor onderweg, waar de chauffeur niet zo blij mee was. De bus moest vandaag naar Frankrijk, het liefst geheel schoon. Traditie getrouw ging iemand met “de pet” rond voor de chauffeur. We verstopten ons niet, we werden toch niet opgewacht.

Wat we onderweg wel deden was zingen, veel zingen. Heel bijzonder om ’s avonds laat met zo’n vijftig mensen opwekkingsliederen in een bus te zingen! Ik zeg: geslaagd schoolreisje!

 

Persoonlijk

# Tag: zing, vecht, huil, bid, lach en bewonder.

Er zijn van die leuke ‘kettingbrieven’ in blogland en deze keer mocht ik er eentje ontvangen. Uiteraard geen echte brief. Ik werd getagd door Lydia en uitgedaagd om een aantal vragen te beantwoorden. Vragen die afkomstig zijn uit een liedje van Ramses Shaffy:  zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder.

Een leuke uitdaging!

Zing: wanneer zing je?

Ik merk dat ik vooral “functioneel” zing: bijeenkomsten, kerkdiensten, oefenavonden van de cantorij, dat soort gelegenheden. Ik voel me meestal weer opgeladen na een avond oefenen en zingen. Vroeger was er niets leuker dan met een kind achterop te fietsen en dan “Jezus is de goede herder” over de straat te galmen. Of de kinderen dat nu echt leuk vonden weet ik niet meer. Er werd wel braaf meegezongen. Ik houd van muziek. Muziek kan troosten en die bemoedigen. Sommige muziek zal voor mij verbonden blijven met bepaalde gebeurtenissen.  In m’n uppie zingen doe ik zelden, er moet iets van samen bij zitten.

Dit lied zongen we afgelopen vrijdag. Soms vind ik het moeilijk om door de bomen van alle ellende het bos van Gods grootheid te (blijven) zien. Dit lied hielp me weer op weg, God is erbij!

Vecht: beschrijf de laatste keer dat je hebt gevochten, voor jezelf of voor een ander.

Vechten vind ik moeilijk, ik denk dat ik sneller uit situaties wegloop. Ik probeer wel eerst een situatie te veranderen, of om er mee te leven. Als dat niet lukt, ga ik weg. Niet altijd is vechten de beste optie, vind ik. Soms is het beter uit een relatie/ situatie te stappen.  Opnieuw beginnen. Zoiets als: met vallen en opstaan doorgaan. Al levert dat uit relaties/ situaties stappen wel vaak veel verdriet op. Verdriet met veel tranen.
Ik ben wel een doorzetter, heb op latere leeftijd mijn HBO diploma gehaald. Toen vechten in mijn vorige baan als werknemer niet meer hielp, ben ik weggegaan en als ZZP-er verder gegaan. Ik had niet gedacht dat ik dat zou kunnen….

Ik heb soms het gevoel dat ik moet vechten zodat een klant een beschikking voor begeleiding kan krijgen. Dat voelt niet bepaald aangenaam, alsof het een gunst is.

Huil: ben je snel geëmotioneerd?

Ik krijg steevast tranen in mijn ogen op de eerste bijeenkomst van de  New-Wine zomerconferentie. Het daar weer samen zijn, het samen zingen, het is iedere keer weer een overweldigende ervaring. Ik kan tranen in mijn ogen krijgen als ik zie dat anderen verdriet hebben. Soms krijg ik tranen in mijn ogen als ik me dicht bij mensen voel en er iets pittigs gebeurt.

Bid: hoe uit je jouw spiritualiteit? Waar geloof je in?

Ik geloof in God de Vader, Jezus de zoon en de Heilige Geest. Opgevoed in een gereformeerd gezin, ben ik nog steeds lid van deze kerk. Al is mijn manier van geloven wel veranderd in de loop van de jaren, dat dan weer wel. Ik vind de kerk als instituut nu minder belangrijk dan vroeger en ik ben er losser in geworden. Er zijn verschillende gebeurtenissen aan te wijzen als oorzaak/reden van deze veranderingen.
Eerlijk gezegd kan ik me een leven zonder God niet voorstellen.

Lach: wie maakt je aan het lachen?

Na veertig jaar huwelijk: nog steeds mijn allernaaste.Een lachen in verbondenheid, elkaar (meestal)  begrijpen en waarderen.

En de kleinkinderen, waar we samen erg van (mogen) genieten.

Soms moet ik wel mijn best doen om de dingen te zien waar ik om kan lachen. Niet dat ik mijzelf voortdurend alleen maar serieus neem, soms gebeurt er teveel in de kleine en grote wereld.

Werk: werk je om te leven, of leef je om te werken?

Ik hoef niet te werken om te leven, tegelijkertijd is werk wel erg belangrijk voor mij. Ik werk vanaf mijn achttiende, ben door blijven werken tijdens zwangerschappen en kindertijden. Dat was toen nog niet zo gewoon als het nu is. Nu had ik de mazzel dat ik ’s avonds kon werken, zodat er niet al teveel georganiseerd hoefde te worden. Ik werk niet meer in de zorg aan het bed, ik heb mijn eigen toko en begeleid mensen die niet aangeboren hersenletsel hebben.

Bewonder: wie bewonder jij en waarom?

Ik bewonder vooral de mensen die ik mag begeleiden.Ondanks alle gekwetstheid zie ik zoveel kracht en doorzettingsvermogen. De wil om door te gaan, de wil om relaties in stand te houden, ondanks alle gebrokenheid. De energie en levenskracht, de wil om een goede vader en moeder te zijn.. zo bijzonder om te zien en mee te mogen maken.

zo, dat was nog best een ‘klusje’ om deze vragen te beantwoorden. Graag wil ik dit stokje doorgeven aan Ingeborg va Vliet, met haar weblog Als het leven kwetsbaar is. http://kwetsbaarheid.blogspot.nl/

Ingeborg… voel je niet verplicht, maar stiekem zou ik het wel fijn vinden als je de vragen wilt invullen. En wil je het dan ook weer “doorgeven”?

Kleinkinderen, Persoonlijk

Nat en niet nat

Het is meivakantie, kinderen hebben vrij en mama’s moeten wel werken. Dan is een oma in de buurt wel makkelijk. Zo ook afgelopen dinsdag. Het was een rustige oppas, de helft van de kinderen logeert bij andere opa en oma. Zo was ik met oudste en jongste kleinkind. De was was gestreken, de koffie opgedronken en er waren nog wat nuttige of leuke dingen gedaan. We deden een spelletje.

Memory over de zondvloed. Spelregels werden aangepast aan de stand van het moment. Gelukkig voor mij had het spel maar vijftien setjes kaarten. Dat was nog redelijk te overzien en te onthouden.We oefenden ons in het selfies maken.

Na het spel was het tijd om de neus buiten de deur te steken. Het ene moment scheen de zon, daarna zag ik alleen maar wolken, vervolgens regende het. Kortom, ik aarzelde om weg te gaan. Floor vond dat allemaal onzin, zij wilde gewoon gaan. Jas aan en dan weg oma.

We wandelden naar het winkelcentrum, deden onze boodschappen en zagen allerlei mooie armbandjes, haarspeldjes en andere bijzondere dingen. Floor is een kei in het niet vragend vragen.

Op de terugweg was het nog steeds droog. Floor legde uit: “Oma, het is nat, of het is niet nat. Maar het is niet erg hoor. Als het niet nat is, komen we gewoon thuis. Als het nat is, neem je een paraplu mee en dan ben je niet nat. Maar als we de paraplu vergeten zijn en het is nat, dan pakken we thuis een handdoek en drogen we ons af. Klaar.”

Het was heerlijk om zo in de kleine overzichtelijke wereld van een vierjarige te zijn!

Persoonlijk

Feest!

snoephiernaastVanavond vieren we dat Hiernaast zes jaar geopend is! Vanaf november 2010 is een groot aantal mensen enthousiast aan het klussen geweest om alles mooi te maken. Dat is hen gelukt!

Begin maart 2011 gingen de deuren voor het eerst echt open. We probeerden open ochtenden te houden, we organiseerden workshops, zochten kunstenaars die een deel van het atelier wilden huren. Het was vallen en opstaan. En overal leer je weer wat van!

Sinds een aantal jaren verzorgen we een brunch op de zondag. We beginnen om elf uur, tot een uur of één. We begonnen met ongeveer tien mensen, inmiddels zijn we bijna iedere zondag met ongeveer dertig menen. Volle bak, en erg gezellig! Behalve eten, doen we nog meer tijdens de brunch. Iedere keer wordt er een verhaal uit de bijbel verteld. Om er over na te denken en er over na te praten. Dat napraten is iedere keer weer boeiend en verrassend!

En zo zijn we met z’n allen bezig in Hiernaast. Mooi om er te zijn, mooi om te zien dat er banden ontstaan, dat we voor elkaar klaar willen staan.

Vanavond vieren we feest! Vanaf half acht tot negen uur is een ieder van harte welkom! Kom langs voor een kopje koffie/ thee met iets lekkers. Kom voor het eerst of voor zoveelste keer!

Van harte welkom!

Enne ja… ik kan het toch niet laten nog even ons bankrekeningnummer hier te vermelden, we onderhouden het geheel van giften en subsidies. Tot nu toe is er altijd net voldoende geld geweest, God heeft hierin trouw voor ons gezorgd, waar we superdankbaar voor zijn.

Giften zijn ook van harte welkom! (helaas niet belastingaftrekbaar)

Rekeningnummer: NL53RABO0159981298
T.n.v. Stichting Kunst van ontmoeting

Persoonlijk

Communicatie in het ziekenhuis.

In de afgelopen week was ik voor mijn werk drie keer in een ziekenhuis.  Als extra paar oren. En ik hoorde veel, deze week.

Als je een afspraak hebt bij een specialist, moet je je eerst aanmelden bij de secretaresse. Zij (ik ben nog geen hij tegengekomen) achter een computer aan een bureau. Je zegt je naam en voor wie je komt. De vervolgvraag is altijd: wat is uw geboortedatum? Braaf noem je die. Een ieder die wil kan meeluisteren….

Gisteren hadden we een afspraak bij een cardioloog. We zaten (lang) te wachten. Er kwam een echtpaar bij de balie. Na het noemen van de geboortedatum gaf de secretaresse een blijk van herkenning: o ja, u komt hier voor hartfalen. Gaat u maar in wachtruimte C zitten. Blijkbaar begon ze aan zichzelf te twijfelen, ik hoorde haar even later bellen. Waar moet ik meneer H (volle naam) neerzetten? ……. Oké, ja ik heb hem nu in ruimte C gezet.

Even later waren wij aan de beurt, nou ja, mijn klant dan. Doorgestuurd door de longarts naar de cardioloog. Allereerst werd de vraag gesteld waarom zij hier zat. De uitleg duurde te lang en werd onderbroken. Vervolgens de mededeling dat de onderzoeken geen afwijkingen lieten zien. En of ze nog steeds rookt? Er volgde een tirade over de gevaren van roken. Deze bevatte geen nieuwe gezichtspunten. Slechts een hoog eigen schuld, dikke bult gehalte.  Terwijl de rede uitgesproken werd was de arts druk bezig te typen. We stonden binnen vijf minuten weer op de stoep, een aanvraag voor een volgend onderzoek bij ons.

Eerder deze week was ik met iemand anders in het ziekenhuis, op de afdeling eerste hulp. Daar wachtten we een uur of twee. Vervolgens kwam er een arts. Zij was hoogstverbaasd dat zij ingevlogen was, in haar ogen was zij niet de aangewezen persoon. Na nog een tijd wachten en een kort lichamelijk onderzoek gingen we weer naar huis. We kregen een recept mee voor rustgevende medicijnen en de mededeling dat dit toch niet de bedoeling was, en dat de communicatie beter moet.

communicatie-creatie-bij-djojIk vraag me in dit soort situaties af waar het om draait. Het aloude adagium dat de patiënt centraal staat ben ik in deze gesprekken niet tegengekomen. Wordt er naar de procedures gekeken of naar de mensen die ziek zijn?

 

Persoonlijk

Verademend

Woensdagochtend 9 november kwam het nieuws dat Donald Trump tot president van Amerika was verkozen als een doffe dreun bij me binnen. Ik voelde me down en verpletterd. Hoe kon dit? Tegelijk, na het lezen van diverse analyses begon ik het wat beter te begrijpen, maar blij werd ik er niet van.  Hoe kijk je als christen tegen deze man aan? Wat zichtbaar is van zijn levenswandel is naar mijn oordeel niet heel erg bemoedigend. Je kunt zeggen dat je christen bent, als het alleen woorden zijn is het een gepleisterde buitenkant.

Gister keek ik naar de inauguratie. De eedaflegging met de hand op twee bijbels. Een mooi gebaar. bijbelhanden

Ik luisterde naar de speech van de nieuwe president en huiverde. Wat gebeurt hier? Hoe gaat dit verder? Wat betekent dit allemaal, die grote woorden, die groteske beloftes? En tussendoor nog enkele zinnen over de zegen van God die over Amerika zal zijn. In mijn oren klonk het bijna als een vloek. Ik werd niet bepaald bemoedigd door dit verhaal over Amerika, Amerika en nog eens Amerika.

Verbaasd was ik toen ik gisteravond een verslagje op de website CIP (Christelijk Informatie Platform). Ik vond het opvallend hoe selectief dit verhaal was.  In het verslag stonden precies alleen die zinnen waarin God genoemd werd. Geen woord over alle beloftes die Trump uitsprak. Of over de verpletterende woorden die gesproken werden over de afgelopen jaren. Slechts het citeren van de ‘geestelijke’ woorden.

Vervolgens zag ik een tweet voorbijkomen waarin de inauguratie “verademend” werd genoemd. Dit omdat de eedaflegging met de hand op de bijbel gebeurde. Dit zou in ons land niet meer mogelijk zijn. Hoe bijzonder is het dan dat de machtigste man van de wereld dit wel doet? Als dat het belangrijkste is, die hand op de bijbel?

Om niet helemaal in mineur te eindigen, een mooi (vind ik) lied. Eigenlijk om mijzelf en hopelijk jullie, te bemoedigen. Er is er maar Eén de baas en de grootste!

 

 

 

 

 

Persoonlijk

Micha zes vers acht

kruidenhakkerHeb jij dat weleens, dat je iets koopt wat je (eigenlijk) niet nodig hebt en dat uiteindelijk doelloos in je kast blijft? Ik beken. Ik koop dingen waar ik niets mee doe, alleen om iets te kopen. Mezelf belonen, voor wat? Onlangs kocht ik een handige kruidenhakker. Mijn koopbehoeftes waren voor dat moment bevredigd en zo iets is altijd handig, toch?

Afgelopen week mocht ik koken voor de Micha cursus.  Een cursus van vier avonden. Een cursus waarin christen-zijn handen en voeten krijgt. Aan de hand van het bijbelboek Micha, hoofdstuk zes vers acht, kijken we naar hoe we omgaan met de aarde, hoe we omgaan met ons geld, hoe we omgaan met mede aardbewoners.

Ik vind het een boeiende en (soms) confronterende cursus. Het is makkelijker om je kop in het zand te stoppen, en te denken dat je het nog niet zo erg slecht doet, dan toch eindelijk die ecologische voetstap van jezelf te berekenen. Dat laatste moet ik nog steeds doen.

Het leek een goed idee om voorafgaand aan de cursusavond samen te eten. Deze keer zou ik koken. De sport is uiteraard Michaproof te koken. Oftewel, geen vlees en zoveel mogelijk producten van het seizoen. Ik had besloten dit recept uit de kast te halen en te maken. Ik herinnerde me deze wonderbare aankoop en dacht snel klaar te zijn. Helaas, het werkte voor geen meter, een degelijk mes werkte beter.

Ik realiseerde me dat dit een impulsaankoop was geweest. Kopen om te kopen. Iets wat ik (veel) vaker doe en wat, zo realiseer ik me nu meer en beter, gebruik van kostbare grondstoffen met zich mee brengt.

Dat is in ieder geval de eerste les uit de Micha cursus. Bewuster kopen, of minder kopen. Anders eten, toch weer minder vlees bijvoorbeeld. Al zijn alternatieven als eieren en zuivel (bijna) even belastend voor het milieu als vlees eten. Ik merk wel dat er nog veel te bedenken en te puzzelen valt.