NAH

Nieuwe beschikking

Vanmorgen had ik een afspraak met een klant. Daar schoof  een WMO-consulent bij aan. De beschikking voor de begeleiding was namelijk afgelopen en dan moet er weer een nieuwe komen. (tenzij ik van plan ben als vrijwilliger verder te gaan)

Voordat de gemeentes over de toekenning en financiering gingen, schreef ik als begeleider een brief naar het CIZ (centraal indicatieorgaan zorg) met daarin de beargumentering voor voortzetting van de begeleiding. Meestal volgde dan nog een telefonisch onderhoud met de indicatiesteller en doorgaans was de indicatie geregeld. De duur van deze indicatie kon tot 15 jaar oplopen.

Nu is alles anders. Immers, we zetten een ieder in zijn/ haar kracht en bezuinigen er vrolijk op los. Nu moet de persoon die begeleiding wil, dit zelf aanvragen. Vaak betekent dat dat het hele verhaal opnieuw verteld moet worden, voor de zoveelste keer. Vanmorgen hoefde dat gelukkig niet, de consulent had zich terdege voorbereid. Wel moest mijn klant uitgebreid aangeven waarvoor ze begeleiding nodig heeft. En leek de conclusie deels te zijn dat vrijwilligers in deze situatie ook best veel kunnen doen.

De situatie van mijn klant zal niet verbeteren. Zoals het er  nu uitziet, alleen verslechteren. In die zin is het voorspelbaar dat begeleiding langer nodig is. Zoals het er nu uitziet, komt er een beschikking voor een jaar. Dan kan het verhaal weer van voren af aan beginnen. Voor mij voelt het of ik iedere keer weer moet bewijzen dat ik het geld waard ben.

Voor mijn klant(en) betekent het dat ieder jaar weer uitgelegd moet worden wat jij niet kunt en waar je hulp bij nodig hebt. Word je dan in je kracht gezet of word je, steeds weer opnieuw, geconfronteerd met dat wat je niet meer kunt doen en ook nooit meer zult kunnen doen.

Het voelt alsof het ontvangen van begeleiding een enorme gunst is die gegeven wordt, in plaats van die zorg te leveren die ervoor kan zorgen dat mogelijkheden nog zoveel mogelijk gebruikt worden. Overigens wil ik zeker niet beweren dat mensen zelf niet in staat zijn hun vraag te verwoorden, of hen onmondig houden.  Maatwerk zou nog meer maatwerk kunnen worden als klanten de keuze zouden hebben: zelf de aanvraag etc. regelen of dit laten doen door een ander (=begeleider)

NAH

Regeltjes…..

regeltjesVanmorgen had ik een gesprek met een klant. Een klant waar ik al een aantal jaren kom. Ze hebben kinderen en die kinderen kennen mij redelijk goed. Soms bestaat mijn werk uit alleen maar praten, soms ben ik meer praktisch bezig. Deze dag was vooral het laatste aan de orde. Moeder voelde zich niet zo lekker, vandaar. Het jongste kind was op de peuterspeelzaal en moest weer opgehaald worden.

Ik wist waar de school stond, en bood aan het kind op te halen. Zo gezegd, zo gedaan. Dacht ik.

Ik kwam het lokaal binnen en het kind keek even beteuterd omdat niet mama maar ik binnen kwam. Ha, Pieter, ga je mee? Twee leidsters keken me wat verdwaasd aan. Een nieuw en vreemd gezicht… Wie bent u?, werd me gevraagd. Ik vertelde dat ik (de) ambulant begeleider van de moeder ben.

De oudste van de twee leidsters keek wat bedremmeld. Ja, ik wist niet dat u zou komen, en ik mag het kind niet zo aan u meegeven. Ik ga even de moeder bellen, als u het goed vindt.

Ze zat met deze situatie in haar maag. Moeders werd gebeld, en zowaar, mijn verhaal klopte. (ja, u ziet er ook wel betrouwbaar uit hoor, werd me meegedeeld). Ik mocht Pietertje mee nemen en naar zijn huis brengen…

In de afgelopen jaren heb ik heel wat keren de kleinkinderen van school of peuterspeelzaal opgehaald. Nooit werd me een vraag gesteld. Ik weet niet of dan gemeld was dat oma in plaats van mama of papa kwam. Dat kan uiteraard. Deze situatie in deze speelzaal verbaasde en verraste me. Verdrietig dat het kennelijk nodig is dat dit soort regels gemaakt worden. Ik vraag me af of dit nu werkelijk veiligheid biedt…

NAH, Persoonlijk

Netwerken

In de afgelopen week was ik op een bijeenkomst in een plaatselijk ziekenhuis. Het onderwerp was, heel verrassend: wat zijn de gevolgen van NAH voor het dagelijkse leven. Behalve dat deze bijeenkomst duidelijk maakte wat er in dat ziekenhuis allemaal voor goeds gebeurde, was er tijd voor netwerken. “Gaan jullie nu maar lekker netwerken”, zo klonk het.

Ehh… netwerken? Hoe doe je dat? Gelukkig kende ik een iemand, en die was geïnteresseerd in wat ik doe. Een ander wilde ook wel graag mijn visitekaartje, en zo sloeg ik aan het netwerken. Nu maar hopen dat het iets oplevert.

Netwerken_745x415-740x415Nu doe ik niets anders, de laatste tijd. Verbindingen leggen. Al klinkt dit wat in tegenspraak met mijn blog van 2 januari… Een verbinding verbreken kan weer nieuwe verbindingen opleveren, zo ontdekte ik. En wat is het dan geweldig om te ontdekken hoeveel mensen je kent en hoeveel lijntjes er over lopen!

Want wat had ik allemaal nodig, de laatste tijd? Allereerst visitekaartjes, zo dacht ik. Dan heb je een logo nodig, en dat maakte Miranda voor mij. Puzzelen en puzzelen, dat deed ze. Uiteindelijk was ik tevreden. Maar het ontwerp moest nog vertaald worden zodat het bruikbaar was voor drukwerk en digitaal werk. Dat deed Jacques voor mij. Met alle dank aan Manuela, die, terwijl ik me met de woorden van haar website bezig hield, intussen druk bezig was alle ontwerpen van Jacques te bekijken. Dat leek mij ook wel wat, en zo is het gekomen.

Jacques maakte mijn visitekaartjes, briefpapier, rekeningen enzo verder. In een razend tempo, voor scherpe prijzen. Toen kwam het hoofdstuk website. Nu ben ik al jaren aan het bloggen, een website bouwen is andere koek. Dat deed mijn allernaaste.

Op die site moest uiteraard tekst komen. En waar ik daar normaal gesproken mijn hand niet voor omdraai, slechts mijn vingers in beweging hoef te zetten, lukte het me nu voor geen meter. Ik zat te zwoegen en zweten, kon geen begin en geen einde vinden, laat staan een zinvol tussenstuk. Gelukkig bestaat Facebook met allerlei groepen, waaronder een groep webloggers. Daar ‘ontmoette’ ik Chiel Voerman.

Tekstschrijver en meer. Hij werd voor mij de stok achter de deur die ik nodig had. Na wat aanwijzingen lukte het wel. En zo hielpen we elkaar verder. Wat leuk toch! Ik ben blij met alle meelezers en meedenkers en geniet ervan om over en weer elkaar te helpen!

En tja, nu ik het toch over netwerken heb: ik ben erg blij met mijn website. Maar één ding zit me dwars en is onhandig: ik wil hyperlinks hebben van de websitenamen van mijn collega’s. En dat lukt nog steeds niet, helaas. Er zijn al heel wat uren in gestoken om tot een oplossing te komen. Het thema is LLorix One,

Wie o wie?

NAH, Persoonlijk

AWBZ/WMO/CAK/PGB/SVB/WTCG/CIZ

Ik kan me voorstellen dat mijn titel abracadabra is. Onderaan dit artikel zal ik de termen uitleggen. Deze deze kreten zijn geheimtaal  voor de meeste mensen, totdat….

stel je eens voor

je krijgt een hersenbloeding, of een herseninfarct,

of je rijdt motor en een auto ziet je over het hoofd,

of je valt door gladheid op je achterhoofd,

of je fietst op een rotonde en je krijgt geen voorrang,

of een bloedvat in je hersenen blijkt niet goed aangelegd te zijn en gaat bloeden,

of degene met wie je meerijdt, zit tijdens het rijden te appen..

Er is een voor en er is een na. En soms duurt het jaren voordat je doorhebt dat jij best normaal bent, en geen burn-out hebt, en je niet aanstelt, maar dat alle problemen waar je tegen aan loopt een oorzaak hebben en die oorzaak heeft een naam, namelijk Niet Aangeboren Hersenletsel.

In al deze situaties, staat je leven op de kop. Heel vaak is het niet meer mogelijk om te werken en je eigen inkomen te verdienen, of werken kan alleen maar op beperkte schaal.

Er bestaan organisaties die je dan in je leven kunnen begeleiden om zo goed mogelijk met de gevolgen van NAH om te gaan. Bij de beste werk ik. Tot vorig jaar ging alles goed, een indicatie krijgen voor begeleiding ging doorgaans redelijk makkelijk. De mensen bij wie je in huis kwam, betaalden wel een eigen bijdrage voor deze begeleiding. Die werd geïnd door het CAK, en bedroeg 19,- euro per uur. Daar ging dan 33% WTCG korting van af, dus je betaalde ongeveer 14 euro per uur. De bijdrage was, en is, inkomensafhankelijk. De uurprijzen waren voor iedereen gelijk.

Maar dit alles was niet goed in de ogen van wijze heren. Of in de ogen van wie ook. De zorg moest uit de AWBZ, en ging naar de WMO. Gemeentes staan dichter bij de burger dan de algemene overheid. Het CIZ zorgt nu niet meer voor de indicatie, dat doet de WMO consulent. De eigen bijdrage mag nu door de gemeente bepaald worden. Opnieuw inkomens afhankelijk.

Alleen zijn er nu heel veel gemeentes die een ander tarief als eigen bijdrage hanteren. Dat mag wettelijk. Dat wordt ook zo uitgelegd door de WMO consulenten. Stel je eens voor dat je dan 45 euro, of 70, of zelfs 100 euro per uur begeleiding moet betalen. En stel je voor dat de eigen bijdrage 300 euro per vier weken is. Voorheen haalde je dat maximum bedrag bijna niet. Nu zit je er zo aan. Het bijzondere is dat iedere gemeente weer iets anders verzint. De verschillen zijn enorm groot. Niet eerlijk dus. Overigens ook iets waar vorig jaar al voor gewaarschuwd is.

Ik ben hier al eens over in gesprek gegaan met een WMO-consulent. Sommigen weten echt niet hoe het in elkaar zit. De reactie is: ik geef dit bedrag (72 euro) door aan het CAK, en wat zij er mee doen, dat weet ik ook niet. Of: ja maar, het is toch inkomensafhankelijk? Ja, dat klopt, maar er is vaak al zoveel veranderd. Niet meer kunnen werken, bijvoorbeeld. Of zoveel beperkingen op allerlei gebied. Het is niet meer reëel allemaal.

Vanavond was op Nieuwsuur een item aan dit onderwerp gewijd. De staatssecretaris wilde niet reageren. Eerst de kamervragen beantwoorden. Kamervragen?! Het is toch echt te hopen dat dit oneerlijke systeem veranderd wordt.

 

AWBZ: Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten WMO: Wet Maatschappelijke Ondersteuning.

CAK: Centraal Administratie Kantoor. Het kantoor dat de eigen bijdrage int. Stuurt iedere vier weken een uitgebreide factuur. Presteert het om zes maanden geen rekening te sturen, om in de zevende maand het gehele bedrag in een keer te factureren.

PGB: persoonsgebonden budget. Ingesteld zodat zorgvragers zelf zorg kunnen inkopen. Bleek redelijk fraudegevoelig te zijn, vandaar nu zeer moeilijk te krijgen.

SVB: instantie die het PGB uitbetaalt aan zorgverleners. Of niet uitbetaald. Of zelfs, zoals ik ervaarde, dubbel uitbetaalt. (ik ontving geld voor mijn diensten, maar ook het geld dat bestemd was voor de zorgboerderij. Nu, twee maanden en drie telefoontjes later, lijkt er een begin van een oplossing in zicht)

WTCG: Wet Toeslagen Chronisch Zieken en Gehandicapten. Vanuit deze wet werden toeslagen toegekend, of kortingen, zoals in mijn tekst genoemd. Die toeslagen gingen vrij ver: omdat ik oogdruppels gebruik, en kennelijk chronisch ziek ben, kreeg ik ieder jaar ongeveer 50,- euro op mijn bank gestort. Leuk hoor, maar zinvol en noodzakelijk?

CIZ: Centraal Orgaan Indicaties Zorg. Tot vorig jaar bepaalden de medewerkers van dit orgaan of iemand in aanmerking kwam voor begeleiding, of voor zorg. Nu mogen gemeente mensen dit doen. Geen idee wat de taken nu dan zijn voor het CIZ.

 

Gehoord/ gezien/ gelezen, NAH, Persoonlijk

Afscheid #bloghopjuni

Deze blog is geschreven in het kader van de #bloghop juni. bloghoplogoMijn inzending over dankbaarheid was de winnende inzending. (van drie inzendingen). Nu mocht ik het onderwerp voor de volgende hopper kiezen, en mag ik vervolgens ook nog eens bepalen welke inzending de winnende van juni is. Wil je meedoen? Leuk, hoe meer hoe beter! Schrijf op je eigen blog een verhaal, en meld dat in een reactie onder deze blog.De uiterste inzenddatum is 29 juni.

Op 30  juni ga ik met mijzelf vergaderen om de winnende inzending te kiezen.De prijs is roem in christelijk blogland, en het organiseren van de volgende bloghop.

Goed, nu verder! Om de spanning niet al te lang op te voeren, maakte ik het thema alvast bekend: afscheid.

 

Hoe meer ik er over nadenk, hoe meer ik op de gedachte kom, dat afscheid bijna onlosmakelijk verbonden is met verlies…..

In mijn werk heb ik de afgelopen jaren veel met afscheid te maken gehad. Soms nam ik zelf afscheid: na een tijd van begeleiding is het goed om uit elkaar te gaan, wegen te laten scheiden. Dat is de ‘normale’ gang van zaken. Ik loop een tijdje, of een tijd mee met iemand die Niet Aangeboren Hersenletsel (NAH) heeft. Samen zoeken we naar een goede balans voor de energie huishouding. Samen praten we over hoe het leven nu is, na het ontstaan van het letsel. (door welke reden dat hersenletsel dan ook is ontstaan, dat maakt niet eens zoveel uit).

Het leven na het ontstaan van letsel is vaak een leven waarin afscheid genomen moet worden. Van allerlei dingen, van  dromen,  en soms van mensen en soms van zichzelf. Soms veranderen mensen zo door letsel, dat ze zichzelf niet meer herkennen. Dan moet je leren leven met je nieuwe ik.

Heel veel mensen die letsel hebben, moeten afscheid nemen van hun werk. In het begin, na het ontstaan van het letsel, wordt gedacht dat werken wel weer mogelijk is. Na revalidatie wordt de draad weer opgepakt, en verder gegaan waar je gebleven bent. Dat is de gedachte, en zo wordt het nog te vaak zo voorgespiegeld in revalidatie. Helaas is dit (veelal)  een illusie en is werken niet meer mogelijk.

Afscheid nemen van je werk heeft enorm veel impact. Je bent je ritme en structuur kwijt. Werk geeft (vaak) zin aan je leven, geeft voldoening, je doet er toe. Vooral dat er toe doen, is van belang. Ik zie het steeds opnieuw, die zoektocht, het verdriet van mensen als ze hun werk kwijtraken. De ontreddering soms, de vraag naar de zin van het leven. Of de vraag: voor wie of wat leef ik nog?

Het samen zoeken naar zinvolle alternatieven is eveneens onderdeel van de begeleiding. Het is bijzonder om (soms) onvermoede talenten te ontdekken en daarmee aan de slag te gaan. Niet altijd  lukt dit, en blijft er veel pijn, om alles wat gemist wordt.

Vorige week nam ik afscheid van een van mijn klanten. We mochten elkaar een paar jaar ontmoeten. Het was klaar, en het was goed. Een afscheid zonder pijn.

 

 

 

Gehoord/ gezien/ gelezen, NAH

Happy

Zo, daar ben ik weer eens! Een paar weken stilte, wachten op reacties op HET weekend. Tot nu toe nog onvoldoende reacties….. hoe verder zal deze week duidelijk worden, hoop ik.

Het was een volle week, de week die voorbij is. Maandag, dinsdag en woensdag alle bezoekafspraken aan de mensen die ik elke week bezoek. Een beetje volgepropt, met nog een paar evaluaties erbij. Vanaf donderdag de “driedaagse”. Voor de vierde keer alweer, drie dagen op pad met alle collega’s van ons bedrijf. Boeiende en voor mij, vermoeiende dagen.. Sprekers die er toe doen, ontmoetingen die er toe doen. Ik hoop er binnenkort nog wat meer over te schrijven.

Heerlijk eten en drinken, (ik heb nog niet op de weegschaal durven staan), leuke workshops. Dit jaar koos ik, opnieuw, voor een zangworkshop. (lekker veilig). We leerden Happy te zingen, en Let it be van de Beatles, en Halleluja van Leonard Cohen. En dat alles in twee uur. Natuurtalenten, toch? De enthousiaste workshopgever wees ons op een bijzondere uitvoering van Happy:

 

De driedaagse werd voor mij een tweedaagse, dit omdat ik gisteren met mijn moeder en broer naar een begrafenis moest. De enige zus van mijn vader is vorige week overleden, ze was bijna 89 jaar. Een mooie leeftijd, een leven dat in gebrokenheid langzaam uitdoofde. Verdriet en een lege plek.

Vandaag mochten we de verjaardag van Mart vieren. Acht jaar werd hij. In goede gezondheid, met veel energie en vrolijkheid. Een paar maanden geleden was zijn situatie totaal anders! Hoe fijn dat we deze verjaardag op deze manier mochten vieren! De controles van de afgelopen tijd waren bemoedigend. Begin volgend jaar (onder jacobitische voorwaarden) zijn er weer controles. Hopelijk is er nog meer vooruitgang!

 

Gehoord/ gezien/ gelezen, NAH

Zwarte Pieten over de zorg

zwartepiet
(oei, mag deze titel nog wel?)

In de afgelopen dagen stond er een discussie in het Nederlands Dagblad, over zorg, indicaties, de noodzaak voor zorg en nog zo wat vragen en opmerkingen. Dinsdag fulmunineerde een zorgverlener tegen het CIZ, en de zorgkantoren. Het CIZ werkt (te) traag, indicaties komen veel te laat binnen, budgetten eveneens. Dat laatste is dan natuurlijk weer erg vervelend voor een zorgverlener, die (te) lang moet wachten op zijn geld. De slotzin luidde: “Wat dat betreft heb ik mijn hoop en verwachting gesteld op de gemeenten. Slechter kan het bijna niet worden”.
Actie roept reactie op. De volgende dag al stond er een nieuw artikel in het ND. Een artikel met kritiek op zorgvragers. (dit verhaal was van de hand van een vrijwillig netwerkcoach mantelzorg). Een van de punten is dat er zoveel gefraudeerd is (geworden, geweest?) met PGBs en dat het daardoor logisch is dat zorgkantoren korten en secuur werken. Het echte probleem is, volgens schrijver, dat er meer zorg verleend zal moeten worden met minder middelen. We worden niet opgeroepen mee te huilen met de wolven in het bos. Een zorgverlener dient ervoor te zorgen dat het medisch dossier zorgvuldig is, en helder en compleet. Volgens schrijver is het onbestaanbaar dat cliënten voor al hun behoeften afhankelijk zijn van betaalde dienstverlening. Dat is de trend. (helaas). Diakonieën zouden veel meer kunnen doen, de professionele zorgverlener zou hier aan bijdrage aan kunnen leveren, al was het alleen maar om het te signaleren. (de meeste tekst uit dit deel heb ik letterlijk uit het ingezonden artikel overgenomen).
Eerlijk gezegd word ik van beide stukken erg moe en verdrietig en ook wel boos. Hoop gesteld op gemeenten? Ik lees dat een groot aantal gemeentes nog geen idee heeft hoe de dossiers van zorgvragers veilig beheerd gaan worden. Werkende weg komen we daar wel achter, is de gedachte. Ik lees regelmatig over de perikelen bij ons bedrijf. Aanbestedingen bij heel veel gemeentes. Dan is er een gemeente die de CV’s van alle werknemers in wil zien, dan lees ik weer dat er op 53 pagina’s een handtekening geplaatst moet worden. (een stempel mag niet). Dan wordt er weer geëist dat alle soorten zorg geleverd moeten worden, dus niet alleen begeleiding. Gemeentes geven aan tot 40% te willen korten op budgetten, veel meer dan wat het rijk oplegt. Zou het echt beter worden?
Bij het bedrijf waar ik werk, is heel veel kennis, over NAH. Kennis die ik, tot nu toe, nog niet erg bij mensen van de WMO ben tegengekomen. Huishoudelijke hulp aanvragen? “Mevrouw, ik zie niets aan u, u kunt uw huishouden best zelf doen”. Iedere week de week doornemen en een planning maken? Och, dat doet u toch gewoon in uw agenda? Of daar kan uw thuishulp toch best bij helpen, als ze er toch is? Of uw mantelzorger kan dat toch ook?
Die kennis over NAH, waar blijft die? Dan maar als vrijwilliger naar mijn klanten gaan? In mijn hart voel ik ervoor, maar dat is nu net wat ‘men’ graag wil. Want dan is het: zie je wel? Betaalde begeleiding is helemaal niet nodig, het gaat zo toch ook goed?

Leven als kind van God, NAH

Gebed voor deze dag

Dit gebed hebben we gisteravond gezamenlijk gebeden:

ONZE VADER

Onze Vader die in de hemel is

Vader, moge Uw naam geheiligd worden in ons land

laat Uw koninkrijk komen in Nederland

Zodat vrede en recht ons land zullen regeren.

Laat uw koninkrijk komen in onze regering

zodat er eerlijke, verstandige besluiten worden genomen.

Laat toch ook vandaag Uw wil geschieden in de eerste kamer

laat er gerechtigheid zijn in de zorg

zoals er ook gerechtigheid is in de hemel.

Schenk hen en ons die zorg en baan dreigen te verliezen ons

dagelijks brood

 en al hetgeen nodig is om een leven in vrede te leven.

Vergeef ook ons als we tekort schieten in gebed en liefde

vergeef ook onze regering

dat ze verkeerde besluiten hebben genomen.

En help ons hen te vergeven

als ze verkeerde besluiten blijven nemen.

Leidt het kabinet niet in verzoeking om zichzelf te verrijken

en de zwakke en zieke te onderdrukken.

Maar verlos hen van het egoïsme en de drang naar macht.

Want van U is het koninkrijk van vrede en gerechtigheid

de kracht om dingen te veranderen

En de heerlijkheid om mensen voor falen te behoeden

tot in eeuwigheid.

AMEN!

Geplaatst met toestemming van Christian, die het ” geschreven” heeft naar een prachtig voorbeeld.

Gehoord/ gezien/ gelezen, NAH

Gebed op zeven zeven om zeven uur

Terwijl ik dit zit te typen luister ik naar het “Oog op morgen”, naar een verslag over de vergadering van de eerste kamer, die vergadert en moet besluiten over de WMO. Vanavond hadden we een bijeenkomst van ons bedrijf, een dienst, een bidstond, welke naam je wilt bedenken. We waren in een fraaie kerk:

kerkinwilp

We kwamen samen om te zingen en te bidden, te luisteren naar elkaar, elkaar te bemoedigen, te bidden voor het bedrijf, voor onze cliënten, voor onze “bazen”. Het was mooi om zo bij elkaar te zijn!

De kracht van gebed is groot, we willen er op vertrouwen! Tegelijk is er de stand van zaken tot nu toe, en dan lijkt het erop dat deze wet wordt aangenomen, met alle gevolgen van dien. Gevolgen voor kwetsbare groepen mensen, mensen die niet goed voor zichzelf op kunnen komen. De uitdrukking: in eigen kracht zetten, komt mij eerlijk gezegd zo langzamerhand mijn neus uit. Niet iedereen kan op eigen kracht ‘drijven’. Mogen wij alsjeblieft de zwemband zijn die sommige mensen nodig hebben?

Ik hoor nu op de radio dat er nog “zorgpunten” zijn. De snelheid van invoering lijkt problemen op te leveren. Expertise die er op bepaalde gebieden is, mag niet verloren gaan, zo wordt gezegd. Gloort er toch nog hoop voor specifieke NAH begeleiding?

We wachten het af en we blijven bidden. Bidden in alle mogelijke vormen. Vanavond werd er een “kwik, kwek, kwak” gebed gebeden. Een prachtige vorm, even simpel als briljant: je schrijft een zin, of enkele zinnen op een briefje. Al die zinnen tezamen vormen een gebed, dat dan door één persoon voorgelezen kan worden. Dat was het enige moment dat het prettig was dat we in niet zo’n grote groep aanwezig waren….

Leven als kind van God, NAH, Persoonlijk

Dat heb je toch niet nodig….

Vanavond hadden we een lezing van ons bedrijf.

Dat gebeurt een aantal keren per jaar, service van de zaak. Gezamenlijk eten, ontmoeting, gesprek, een lezing. Inmiddels een bekend en beproefd recept. Meestal boeiend. Vanavond was het onderwerp: waardenloze gesprekken. In mijn omgeving had ik al positieve gesprekken gehoord over een boek met dezelfde titel. Dus vol verwachting klopte mijn hart, gezellig samen met een collega richting midden des lands.

De lezing begon… De spreker was boeiend en prikkelend, dat vooral. Hij lardeerde zijn verhaal met een aantal persoonlijke zaken. Hm.. Ineens kwam er een deel over het evangelie van Markus, over de wonderen die Jezus gedaan had. Op deze manier werd door Jezus het ziektemodel geïntroduceerd, aldus de sprekert. Daarna ging Hij dood en daarna stond Hij ook nog eens op, althans zo luidde dan het verhaal.

Oeps. Ik wist niet wat ik hier mee aan moest. Het kwam binnen en het raakte me. Dit wilde ik niet!  Dit raakte  me in mijn ziel. Het deed pijn. Hoe te reageren? De meer ‘primitieve’ reacties zijn bevriezen of vluchten. In eerste instantie had ik de neiging het pand te verlaten. (wel lastig als je met een collega meerijdt). Ik bleef zitten, en hoorde de rest van het verhaal met een half oor, het landde niet echt meer. Al zullen er best wel goede dingen zijn gezegd, ik maakte het niet meer mee. Ik was boos en verdrietig om de dingen die gezegd waren, ik zat in de knup met mijzelf, dat ik niets zei, en het maar aanhoorde, zonder ?? ja wat dan? Ik zat me af te vragen wat het toch is, dat geloven belachelijk gemaakt wordt, of dat Jezus te kijk wordt gezet, door mensen die zeggen dat zij niets (meer) over God willen weten. Waarom dan toch dit soort dingen?

En wat mijn eigen houding betreft, schaam ik me om ervoor uit te komen dat dit soort opmerkingen mij enorm raakt? Opstaan in een zaal met 200 mensen en mijn zegje doen? Ik zie mijzelf dat niet zo snel doen. Of “verloochen” ik Jezus op deze manier? (mattheüs 10 vers 33)

Wat was ik blij dat mijn baas aan het einde van de avond de spreker bedankte voor zijn verhaal, en er onmiddellijk aan toevoegde dat er een gedeelte in het verhaal was dat absoluut overbodig was. Bedankt!