Leven als kind van God

Synodebesluiten

En inmiddels zijn er besluiten genomen. Vrouwen mogen diaken, ouderling èn predikant worden. Donderdag is besloten dat diaken en ouderling mag. Vrijdag viel de beslissing dat vrouwen ook predikant mogen worden. (in mijn ogen is die laatste beslissing een logisch gevolg van de vorige beslissing)

Vandaag wordt besloten hoe dit ingevoerd gaat worden. Er lag een voorstel om diaken en preekconsent (= wel mogen preken en geen predikant zijn) wel snel in te voeren, en ouderling en predikant officieel in 2020. Als ik het goed heb is daar geen uitsluitsel over gegeven. (ik zie net op twitter dat het open ligt en er geen voorstel van deputaten ligt) Lijkt mij een goed plan om dit aan de plaatselijke kerken over te laten, en niet van “bovenaf” vast te leggen. We heten niet voor niets nog steeds vrijgemaakt.

Er zijn veel reacties op deze besluiten. Blije reacties, in de zin van: eindelijk gerechtigheid. Of dankbaarheid, die gewoon dankbaarheid genoemd wordt. Ik zie ook veel teleurgestelde en verdrietige en boze reacties. Mensen die aangeven nu weg te gaan uit de GKv. Dit is de laatste druppel die de emmer deed overlopen voor hen. Ik lees veel woorden, grote woorden. Ik lees oordelen en hardheid. Word er verdrietig van.

Wat zal ik er nog meer over zeggen?

 

Leven als kind van God

M/V en ambt, blog nummer zoveel…

en dan binnen de Gereformeerde kerk vrijgemaakt. Nog meer dan anders zit ik aan mijn telefoon gekluisterd. Iedere tweet volg ik. De synode (=landelijke vergadering van de kerk) vergadert. Over de plaats van vrouwen in de kerk. Daar wordt al een aantal jaren over nagedacht en vergaderd.

Binnen onze kerken mogen vrouwen veel doen, maar geen ambt bekleden, zoals dat heet. Een ambt betekent regeren, en vrouwen mogen niet regeren. Dit is gebaseerd op een aantal bijbelteksten. In onze kerken is lang gezegd dat als je die bijbelteksten over de vrouw loslaat, dus wel zegt dat een vrouw in het ambt kan en mag, je de bijbel loslaat. En waar kom je uit, als je het gezag van de bijbel loslaat? Wat is dan nog wel of niet waar?

Sinds een aantal jaren wordt er (toch) nagedacht over vrouwen en ambten. Ik schreef er al (veel) vaker over. De reden dat ik er nu weer over schrijf is dat er vandaag een beslissing genomen wordt. Terwijl ik dit schrijf ontdek ik dat er een video is gemaakt over dit onderwerp. Nog niet gezien, dat ga ik binnenkort doen.

Ik merk dat ik een knoop in mijn maag heb. Ik probeer om wijsheid te bidden.  Ik vind het heel erg spannend. Ik weet niet wat ik ervan kan en mag ‘vinden’. Het argument: ik volg de bijbel, “dus” mag het niet, vind ik te kort door de bocht. Alles en iedereen veroordelen die alleen al er over nadenkt, nee dat is het niet. Wat het dan wel is, wat wel wijsheid is, weet ik nog steeds niet.

Wel weet ik/ denk ik, dat wat er ook besloten wordt, er mensen teleurgesteld en verdrietig (boos?) zullen zijn. Er zijn al verschillende voorstellen voorbij gekomen. En afgeschoten. Een voorstel tot verdere studie haalde het niet. De gedachten gaan diverse kanten uit, zoals de meningen in de kerk dat ook doen. Ik vind dat er een echt besluit genomen moet worden. Ook al zou dat zijn dat alles blijft zoals het was. Dan is er duidelijkheid. Dus niet nog eens weer gaan studeren, of het ene ambt uitbreiden en geen ambt meer noemen zodat vrouwen mee kunnen doen. (en toch net niet echt mee doen).

Er was een opmerking dat de urgentie (voor besluitvorming)  wel meevalt als je twaalf jaar discussie tegenover twintig eeuwen kerkgeschiedenis zet. Dat vind ik dan weer typische mannenlogica, die vrouwen werkelijk te kort doet.

Hoe het wel moet? Hoe het verder gaat? Heer, geef wijsheid.

Leven als kind van God

Pasto-raad op wielen

 

“Pas op dat je niet cynisch wordt”, zei hij, “je hebt het wel een beetje in je dat je dat wordt”.

“neem me niet kwalijk hoor dat ik dat zo zeg”.

“Van jou kan ik het hebben”, was mijn reactie. “Dank je wel, ik weet het van mezelf”.

Hij, de predikant van een kerk die qua ‘ligging’ onze buurkerk is, een jaar of vijftig geleden ontstaan. En ik. Twee kerkmensen, met hart en ziel verbonden met Christus, gescheiden optrekkend. We wonen in aangrenzende wijken en zijn beiden fervent fietser. We ontmoeten elkaar regelmatig, en zijn redelijk op de hoogte van (elkaars) kerkelijke wel en wee. Mijn wee mocht ik naar hem uitspreken.

Gister zag ik hem bij een winkel in het stadscentrum, ik fietste naar huis. Altijd dezelfde route. Och, een ontmoeting zou leuk zijn dacht ik. Ik vertraagde mijn fietstempo, en bij verkeerslichten werd ik ingehaald. We praatten, nou ja, hij vroeg en ik vertelde. Altijd fijn, een luisterend oor. Zoals vaker was zijn slotzin: je weet met te wonen, toch? Ja, ik weet zijn huis te wonen, en zal toch niet zo snel een afspraak maken. Dat heeft dan weer te maken met mijn invulkunde: hij heeft het al zo druk…

Ik kreeg bovenstaande opmerking over cynisme.  Ik herken me erin. Cynisch worden, dat wil ik niet. Het is mijn valkuil, cynisch worden/ zijn om niet te voelen of al te zeer na te denken.

Onze wegen gingen uiteen, hij had zijn bestemming bereikt. Zoals vaker stak hij zijn arm op en zei: Zegen voor jullie.

Een gezegend mens fietste dat laatste stukje naar haar huis.

pastoraat

Leven als kind van God

Klaproos

de wereld staat in vuur en vlam  door oorlogen en geruchten van oorlogen

oorlogen in de grote wereld en in de kleine wereld

vluchtelingen op zoek naar veiligheid, op zoek naar rust

onrust en geweld bloed en tranen

en toch….

de klaproos toont zijn vuur

uitgebarsten

Ik ben altijd bij jullie, totdat de nieuwe wereld komt”

 

Gehoord/ gezien/ gelezen, Leven als kind van God

Vrouwen

Afgelopen weekend was het jaarlijkse Urban Expressionweekend in Amerongen. Wij gingen alleen de zaterdag, overnachtten in een B&B in Veenendaal en gingen daar gisteren naar de kerk. Onze keuze viel op Mozaiek0318, een evangelische gemeente die in de afgelopen jaren enorm is gegroeid. Iedere zondag is er twee keer dezelfde dienst. Met kerst en pasen moet je zelfs reserveren, dan loopt het helemaal storm. We hoorden van iemand dat er zelfs mensen vanuit Eindhoven deel (lid) zijn van deze gemeente.

’s Morgens werden we gewekt door klokgelui. Dat was lang geleden dat we dat hoorden. Als ik hier een kerkklok hoor luiden is het bij een begrafenis vanuit een kerkje hier dichtbij. ( ik denk er dan meteen aan dat dat vier euro kost, wat extra bijgeschreven wordt op de rekening van de begrafenis) Onderweg naar het kerkgebouw zagen we veel mensen onderweg. Allemaal kerkgangers. In Veenendaal zijn heel veel kerken. Fraai gekleed, de meeste vrouwen in een rok of jurk. Soms met een hoed op. Grote gezinnen, grote auto’s.

Goed, Mozaiek3018 dus, daar kwamen we uiteindelijk. Kees Kraayenoord hield de preek. De preek ging over de positie van vrouwen. Hoe kijken we (mannen) naar vrouwen? Welke positie krijgen zij? In de tijd dat Jezus op aarde rondwandelde was de situatie heel wat slechter dan nu. ( hier in het westen) In de bijbel lezen we hoe Jezus met vrouwen omgaat. Uit het boek Lucas werden een aantal voorbeelden genoemd. De Here Jezus had vrouwen in zijn groep volgelingen. Rijke vrouwen zorgden voor zijn onderhoud. Zij worden bij name genoemd. Vrouwen zijn de eersten die de opgestane Jezus zien. Zij zijn getuigen. In die tijd mochten vrouwen geen getuigen zijn, hun verhaal telde niet mee. De Here Jezus vertoont zich aan hen en zij mogen vertellen over Wie zij gezien hebben.

Een bekend bijbelverhaal is dat over Martha en Maria. De een hard aan het werk, druk in met zorgen. De ander zit aan de voeten van de Heer. Zuigt zijn woorden in. (stel ik me zo voor). Als Martha vindt dat Maria ook wat moet doen, zegt Jezus dat Maria het beste deel gekozen heeft. Het lijkt dan dat Jezus bedoelt dat rusten aan zijn voeten het beste deel is. Echter, dat aan de voeten van Jezus zitten, is niet zozeer rusten en mindfull leven of iets in die richting. Eerder het tegenovergestelde: aan de voeten van een leraar zitten, betekent dat je student bent! Een echte leerling van een rabbi (joodse leraar), dat was Maria. Ongehoord in die tijd! Martha riep haar zus tot de orde: hoe haal je het in je hoofd om daar te gaan zitten en te denken dat jij, een vrouw notabene, een student zou kunnen zijn? Jezus zegt dat zij het beste deel gekozen heeft. (Lucas 10: 38-42) Vrouwen krijgen een totaal andere positie dan gewoon was in het oosten van die tijd. (Overigens: de wetten die God gegeven heeft in het oude testament zijn meer vrouwvriendelijk dan in de omringende volken “normaal” was)

Aan het einde van de dienst moesten alle vrouwen gaan staan. De mannen mochten laten horen dat zij respect en bewondering voor de vrouwen hebben. Een vet applaus volgde! Kees Kraayenoord las de volgende tekst voor:

Sta op en schitter!  Jullie zijn door God geschapen, geliefd en geroepen. Jullie identiteit ligt in Christus. Niet in je lichaam, in je positie, in je man,  in je vader. God zelf houdt van je. Je bent zijn dochter. Je bent geschapen naar zijn beeld. Je bent meer dan een lustobject. Je bent meer, door Jezus onze Heer!

Wow, dat voelde heel bijzonder om zo aangesproken te worden! Een bijzonder moederdagkado!

 

Leven als kind van God

Bidden

Dat het vandaag biddag is en vrouwendag en veertigdagentijd en een gewone werkdag en dat er ook nog een kerkdienst is. Zoiets, ik raak er van in de war…

Ik hoor en lees van alles over bidden. Bijzonder om zoveel verschillende zienswijzen te ontdekken. Op facebook geven mensen aan voor je te willen bidden als je een pb-tje stuurt.  Ik hoor van ziekte in de familie van vrienden. Ik bid voor die vrienden en familie, tussen de bedrijven door als het ware.

Op Groot Nieuws Radio verhalen over wonderen die op gebed gebeurden. Genezing, heling, wonderen. In het Nederlands Dagblad een advertentie van de SGP. Daarin wordt biddag een dag genoemd om onze afhankelijkheid te belijden, zonder Zijn zegen redden we het niet. Biddag als zegen en een zegen geeft rust.

In dezelfde krant een verhaal over biddag, theoloog Arjan Plaisier vertelt over biddag. Mooie gedachten over bidden, vind ik. Bidden als daad van verzet. Niet meegaan in de waan van de dag. Niet denken dat je alles zelf kunt. Kind kunnen en durven zijn. “Als je ooit hebt gebeden en je stopt ermee, sterft er iets een zachte dood”.

We zijn druk in ons land met de komende verkiezingen. Zijn ouderen er nu wel of niet op achteruitgegaan? (en hoe erg is dat?) Wat doen we voor mensen buiten onze grenzen? Het lijkt er op dat we het liefst zo min mogelijk doen. We bouwen nog net geen echte muren.

In het ND lees ik: wie zich even afsluit voor de druk van wat zichtbaar is, komt in een grotere wereld terecht. De aarde wordt zoveel groter als er een hemel boven is. De mens wordt zoveel meer als er een God is die jou spreekrecht geeft.

Laten we gebruik maken van dat spreekrecht!

 

 

Leven als kind van God

Uw koninkrijk kome….

Onderstaande tekst vond ik alweer een tijd geleden in het magazine van Tear. Steeds bewaard, en gedacht dat ik er “ooit” nog wel iets mee wilde doen. Om nu, in de week voor de verkiezingen te delen:

 

Mag ik je demonstrant noemen?

Demonstrant voor Gods gerechtigheid.

Deel van een groeiende beweging van mensen die elke dag

hun invloed vergroten

om armoede en onrecht te bestrijden.

 

Ga mee.

Open je ogen voor armoede.

Ontdek de structuren van onrecht.

Raak bewogen door wat je ziet, maar houd je ogen boven

de golven,

je hoop gericht op Jezus’ koninkrijk.

 

Dat Koninkrijk is er al

en komt met recht, vrede en vreugde.

Helemaal.

 

Dat verandert je denken en je voelen.

Je gaat de dingen anders doen.

In je eigen leven, in je familie,

op je werk, in de kerk en in de buurt.

 

Sta op en maak in alles

Gods koninkrijk zichtbaar.

 

Draag bij.

Misschien in  geld.

Misschien in tijd.

Of met je stem.

Door te delen, te bidden, te vieren

 

totdat iedereen genoeg heeft,

vrede  kent en vreugde vindt.

 

Doe mee.

De beweging wordt groter,

meer zout, meer licht,

Zijn Koninkrijk steeds meer zichtbaar.

tearlogo

Leven als kind van God

Leven….

“Het leven, het hoeft voor mij niet meer. Het is dat ik het mijn kinderen niet aan wil doen, maar anders, ja, dan wist ik het wel”.

“Het leven is een feest!” “Nou ja, ik doe maar alsof het een feest is, want als ik echt bedenk hoe mijn leven eruit ziet, heb ik geen leven meer.”

“Het leven is een strijd, ik ben er zo moe van, ik kan niet meer vechten”

Een veertienjarige jongen in onze stad besloot niet verder te willen en kunnen leven, nadat hij een naaktfoto van zichzelf op het www ontdekt had.

Deze zinnen hoorde en las ik in de afgelopen dagen. Ik werd er een beetje verdrietig van. Zoveel moeheid om te leven. Het leven niet zien als geschenk maar als opgave. En ik beken dat ik het soms herken. Moeheid, verdriet om alle gebrokenheid. Verlangen naar de nieuwe wereld die God beloofd heeft.

In andere situaties is er grote dankbaarheid omdat het ‘van de weg raken’ slechts tot gevolg heeft dat de auto kapot is, en de bestuurder niet. Leven dat door mag gaan!

bloemenfotomirjamIk schrijf dit op de dag die toch bijzonder is en blijft: de geboortedag van het eerste kind van oudste zoon en schoondochter. Emma was toen al overleden. Haar plaats was niet hier, maar al bij God.

Onbegrijpelijk voor ons allen. Dat is wat ik het liefste wil, begrijpen, grijpen waarom dit zo gebeurde. Hier op deze aarde  zullen we geen antwoord krijgen. Geen idee of  er “later” antwoorden komen. Ik denk dat het dan niet meer zo belangrijk is te weten waarom dingen al dan niet gebeuren.

Dan is er alleen feest!

Leven als kind van God

De dag door uwe gunst ontvangen.

Vanmorgen scheen de zon stralend. Het is al weer iets vroeger licht en later donker. Ik hoor alweer meer vogels dan een tijdje geleden. Het is stil in straat en in ons stukje van de wereld. Ik stop even mijn hoofd onder het dekbed en is er alleen maar rust en vrede.

Een week met goede werkgesprekken en een aantal spontane waardevolle gesprekken ligt achter me. Deze dag ligt zonder agenda en afspraken voor me. Spontaan komt er een zin van een lied in me op: de dag door uwe gunst ontvangen….  ik merk dat alleen de eerste regel boven komt en ik het vervolg niet meer weet. Opzoeken dus.

Tot mijn verrassing is het geen ochtendlied maar een avondlied. Een gedragen tekst. Toch ook wel een mooie tekst. De dag ontvangen door Gods gunst. Dank u wel!

 

Leven als kind van God

S.O.S

In de afgelopen week hadden we (= Hiernaast-team) een “regiomeeting”. Iets nieuws binnen Urban Expression. Een maaltijd met (afgevaardigden van) teams uit verschillende steden. Tijdens het eten praten over het reilen en zeilen van de diverse teams. Waar ben je God dankbaar voor, waar zou je graag verandering in zien? Lig je nog op koers, voor zover je een duidelijk doel voor ogen hebt.

Het was goed, we aten heerlijk, met dank aan ons eigen team. We hadden goede gesprekken. Er is en was heel veel om dankbaar voor te zijn. We hoorden over groeiende gemeenschappen. Bemoediging en verwachting. Blijdschap en dankbaarheid.

Er waren en zijn ook zorgen. De meeste teams hebben een thuishaven. Een veilige haven waar je op adem kunt komen en waar je bij kunt tanken. Die thuishaven heeft het Hiernaast-team niet. Gelukkig hebben we als teamleden een aantal mensen om ons heen staan die met ons mee leven,  meebidden, mee geven. Daar zijn we al jaren heel blij mee en dankbaar voor. Tegelijkertijd missen we een samenhangend geheel, waar je niet eerst heel veel uit hoeft te leggen, of je verdedigen of wat ook. Die haven… die is er niet. Dat betekent dat we nu in een boot zitten en op reis zijn. We weten wel (in grote lijnen) waar we naar toe willen. We varen, als we heel veel energie hebben. Soms dobberen we maar wat. Zijn we al heel erg blij dat onze boot nog niet gezonken is, en is dat ook het enige waar we op dat moment op kunnen letten: varen we nog? zijn we niet lek gestoten? Hebben we genoeg aan boord om verder te varen? En wie weet…. misschien zijn we intussen zover dat we moeten hozen, en zien we het zelf nog niet. En wat als een van onze bemanningsleden zo moe wordt dat er uitgestapt moet worden? Kan onze boot dan nog blijven varen? Kortom, veel vragen.

Er werd naar ons geluisterd. Er werd voor ons gebeden. Problemen opgelost? Uiteraard niet. Voor mij was deze avond zeer verhelderend. Ik zie nu beter hoe het is en dat het er is, of juist niet is. Hoe verder varen, welke route, dat weet ik (nu nog) niet. Bewustzijn van is een voorwaarde om verder te kunnen. “Dus” er zal een vervolg, op welke manier dan ook komen.

Vandaag mogen wij de brunch voorbereiden en verzorgen. Dat betekent dat ik gisteren veel boodschappen heb gedaan, dat we vanmorgen al veel broodjes hebben gebakken, eieren gekookt, tassen ingepakt hebben. Niet alleen het voedsel dat we eten is onze verantwoordelijkheid. De verdere invulling ook. Altijd leuk om te doen, en ook altijd een puzzeltje. Wat wil je vertellen?

ontbijthiernaastEn nu kunnen we terugzien op een mooie ochtend. We aten gezellig met elkaar. Zoals altijd was er eten in overvloed. Na het eten vouwden we bootjes. Bootjes? De een wist nog precies hoe het moest, een ander voelde weer trauma’s opborrelen. Hoe vervelend om het niet netjes te krijgen, terwijl je zo je best doet..

Hierna las ik een hoofdstuk uit de bijbel, Marcus vier vers 35 tot 41:

Jezus vaart met zijn leerlingen over het meer. Het gaat stormen, de boot loopt vol water. Jezus slaapt. Hij ligt achter in de boot op een kussen te slapen. De leerlingen maken Hem wakker en roepen bang: Meester, doe toch iets!

Jezus praat streng tegen de wind, de storm gaat liggen, het water wordt weer rustig. Jezus vraagt aan zijn leerlingen waarom ze zo bang zijn.

De leerlingen verbazen zich. Hoe kan het dat de wind en het water doen wat hij zegt? Ze vragen zich af: wie is toch deze man?

Jezus houdt de touwtjes in handen, ook al lijkt het of hij er niet bij betrokken is. De leerlingen roepen Hem en vragen Hem om hulp. Die hulp wil Hij geven, maar je mag er eerst zelf om vragen. De leerlingen vragen zich af wie Hij is.. dit terwijl ze toch al wel het een en ander van Hem gehoord en gezien hebben.

bootjeshiernaast

De leerlingen zijn veilig bij Hem. Dat merken ze uiteindelijk wel. Zo mogen wij ook veilig bij Hem zijn en onze angsten bij Hem neerleggen. Dan zijn die angsten misschien niet weg, Jezus kent ze wel. Ook Hij heeft angsten gekend, zo is in de bijbel te lezen.

Als einde van de ochtend, schreven we een angst in het bootje, om op die manier “afscheid” van die angst te nemen.