Gehoord/ gezien/ gelezen

Weer een film

Het gaat er op lijken dat ik alleen nog maar over films schrijf.. ik beloof dat mijn volgende blog over een ander onderwerp gaat.

Vorige week ging ik naar deze film met een kennis. Niet in ‘mijn’ vertrouwde filmhuis, wel in de grote bioscoop. We gingen naar de middagvoorstelling. De bioscoop maakte een verlaten indruk. Geen kassa open… kaartjes kopen via een automaat.

Mijn kennis kan niet zo goed traplopen, we moesten naar de eerste verdieping, dus zochten we een lift. Daar hing een briefje op: als u gebruik wilt maken van de lift, moet u zich bij de kassa melden. Maar ja, die was dus gesloten. Ik vroeg het aan een rondlopende serveerster. Ze adviseerde me naar boven te gaan voor verdere inlichtingen, zij kon me niet verder helpen….

Uiteindelijk kwamen we in de zaal boven. Er waren ongeveer vijf bezoekers. De film was uitgekozen door mijn kennis. Ik liet me twee uur verrassen. Het was mijn kennismaking met Tom Cruise. De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Een onvoorstelbaar verhaal. Een verhaal over hoe iemand steeds verder in een web terecht kan komen. Voor mij ook een duik in de geschiedenis. De geschiedenis van midden Amerika in de jaren tachtig vorige eeuw. In de film waren soms documentaire achtige delen. Een jonge Bill Clinton, Ronald Reagan eerst als filmster en daarna als president. Juist die stukjes geschiedenis vond ik bijzonder. Nogal eens een o ja gedachte, zo was dat. Wat weet ik er nog van, vroeg ik me af. Niet zo heel veel. Het was de tijd dat ons gezin groeide en ik vooral daar mee bezig was.

Ik verbaasde me in het verhaal over alle intriges en complotten. Dan denk je, heel naïef dat politiek soort van eerlijk is. Niets is minder waar. Niets was wat het leek. Intrigerend. Ik zat me af te vragen hoe dat dan nu zou zijn. Niet veel anders, ben ik bang. Dat is dan wel weer heftig.

Gehoord/ gezien/ gelezen

The big sick

Onlangs zagen we deze film, in ‘ons’ filmhuis. 

Toen wij er waren was de zaal behoorlijk vol, wat bijzonder is. Vanaf morgen is de film opnieuw te zien, tot en met dinsdag 5 september.

Wij vonden het een bijzondere film. Niet eens zozeer verhaallijn, wel hoe er gespeeld werd. Het bijzondere is dat het filmverhaal gebaseerd is op het leven van de hoofdrolspeler. Hij is een amerikaan van pakistaanse afkomst. Hij leeft als het ware in twee werelden. Werelden die botsen. Zijn moeder wil hem uithuwelijken aan een pakistaanse. Ze organiseert vaak “spontane” ontmoetingen. Geen enkele vrouw valt in de smaak. Dat kan ook niet, hij heeft een geliefde. Een rasechte amerikaanse. Een zwijmelfilm met inhoud, zo zou ik het willen omschrijven. Niet oppervlakkig, er zitten echt wel nadenkers in. En ja, ik beken: ik had een zakdoek nodig…

Gehoord/ gezien/ gelezen

Laatste brunch (van dit seizoen)

Ik doe de vier tafelkleden die we vanmorgen gebruikten in de wasmachine. Ik bedenk dat dit de laatste keer van dit seizoen is dat ik ze was. Nog één keer strijken, en dan pas weer ergens in september. Even een aantal weken geen brunch is ook wel goed. Zelf even bijtanken en nergens voor hoeven zorgen. Zitten, zingen, aanhoren…. er is een tijd voor bezig zijn met- en voor de brunch en een tijd voor even alleen maar consument zijn.

Vanmorgen dus de laatste keer, voor we op vakantie gaan. We waren niet helemaal “compleet”, een enkele vroege vakantieganger was er niet. Er was, zoals altijd, royaal te eten en te drinken. Er waren twee verjaardagen geweest en zongen de jarigen toe. We maakten een gezamenlijk vriendenboekje en ook nog een groepsfoto.

We dankten voor dit afgelopen seizoen. We mochten in alle vrijheid bij elkaar komen. Meeleven met elkaar. Elkaar helpen als dat nodig was. Vriendschappen mochten groeien. We hebben plannen om volgend seizoen een alpha cursus te geven. Er is groei! En daar zijn we erg dankbaar voor!

Tot slot kregen we de zegen mee:

“De Heer zal jullie gelukkig maken en jullie beschermen. De Heer zal bij jullie zijn en voor jullie zorgen. De Heer zal aan jullie denken en jullie vrede geven”

 

 

Gehoord/ gezien/ gelezen

10 jaar

15-07-2007
Een regenachtige zondag …. een goede gelegenheid om eindelijk eens echt met een web-log te beginnen, zoals ik al zo lang van plan was te gaan doen. Nu maar de daad bij het woord voegen. Hoe alles werkt? Nog geen idee. Maar daar komen we wel achter. Ik ben van het soort: al doende leert men. Dus wie weet waar ik uiteindelijk terecht kom!
Welkom in ieder geval!
Dit was mijn allereerste blogje, vandaag tien jaar geleden geschreven en geplaatst.  Hier te vinden:  www.Margeke.punt.nl 
Alle begin is moeilijk, zo ook het begin van bloggen. Het was puzzelen om uit te vinden hoe ik een foto moest plaatsen, of een filmpje. Hoe maak je een link in een bericht? Al doende kwam ik daar toch wel achter. En begon ik plezier in te krijgen.
Na 700 blogjes geschreven te hebben op punt.nl werd het tijd voor een andere blog. Ik kwam op WordPress uit. Opnieuw moest ik wat wielen uitvinden. Met wat hulp lukte dat.
Op deze plaats blog ik ook alweer een aantal jaren. Dit is mijn 290e bericht.
In het begin blogde ik vaker dan nu. Schreef ik ook meer over de kinderen en kleinkinderen. Nu de kinderen allemaal de deur uit zijn, valt er niet zoveel meer te vermelden. De  kleinkinderen zijn gestopt met leuke prietpraatjes (want die leeftijd te boven), ook over hen schrijf ik minder.
Ik merk dat ik over de wat meer ‘zware’ dingen schrijf. Ik merk ook dat ik meer terughoudend ben in wat ik wel en niet schrijf.
Over mijn werk valt best wel wat  te vertellen bijvoorbeeld, maar niet op het internet. ( wees gerust, ‘klanten’ verhalen komen hier ook niet op tafel)
Zo ben ik weleens aan het puzzelen over wat wel en niet kan… een zoektocht soms.
In de afgelopen tien jaar heb ik door het bloggen, veel nieuwe mensen leren kennen. Sommigen in het ‘echie’, anderen alleen digitaal. Dat is bijzonder en daar ben ik blij mee en dankbaar voor.
Gehoord/ gezien/ gelezen

Wirwar

Geef vrede

Geef vrede, Heer, geef vrede,
de aarde wacht zo lang,
er wordt zo veel geleden,
de mensen zijn zo bang,
de toekomst is zo duister
en ons geloof zo klein;
o Jezus Christus, luister
en laat ons niet alleen!

Er woedt een strijd in de gereformeerde kerk vrijgemaakt. Het besluit om toe te staan dat vrouwen in alle ambten actief mogen zij, roept veel weerstand op. Op twitter woeden fitties over dit onderwerp. Onvoorstelbaar hoeveel en wat je in 140 tekens naar een ander kunt werpen. Het grote verwijt (en misschien ook de angst) is dat deze besluiten betekenen dat er geen recht wordt gedaan aan Gods woord. Dat wordt losgelaten, dat Woord. En in een goede kerk houd je vast aan het woord van God. En als je ergens begint met loslaten, dan kan het niet anders dan dat je uiteindelijk alles van God loslaat, zo is de redenering.
Gisteravond was er een vergadering van kerkleden die het niet eens zijn met deze besluiten. Onder leiding van twee predikanten. Deze predikanten riepen op om de GKv te verlaten. Schrijf een brief aan je kerkenraad met daarin je bezwaren, en geef aan dat als er geen gehoor gegeven wordt aan die bezwaren, ga dan weg. Het bestaat niet dat je als echte gelovige het eens kunt zijn met de besluiten van deze synode. Dus wegwezen. Waar je dan naar toe moet werd er (geloof ik) niet bijgezegd. Ik baseer met op wat ik in het Nederlands Dagblad lees.
De wereld staat in brand, en wij vergaderen hierover. Misschien is dit een tegenstelling die niet klopt. Iets met appels en peren enzo. Maar toch… waar zijn we mee bezig en waarom? Is dit de manier van kerkzijn die God graag wil?  Ik weet het niet meer, ik word er erg moe en verdrietig van en over. Weer een scheuring… die was er ook al in 2003 en 2004 en 1969 en 1944 en… iedere keer weer scheuringen, om de waarheid recht te doen, want dat wil God graag.
Dit is wat speelt binnen de vrijgemaakte kerk. De kerk waar wij lid van zijn. In het algemeen zijn de kerkgebouwen van onze kerken niet zo heel erg groot. Momenteel is het bouwen van een mega kerk in Yerseke in het nieuws. Een megakerk met 2000 zitplaatsen. Een kerk voor de Gereformeerde Gemeenten.  Een kerk die gebouwd wordt in een natuurgebied. met een parkeerplaats voor enkele honderden auto’s. Het lijkt een schuilplaats te worden voor gelijkgestemde mensen. Heerlijk om dicht bij elkaar te zitten en elkaar te warmen. Klonterkerk, zo werd deze kerk in het Nederlands Dagblad genoemd. Gelovigen zijn als zout. Smaakmakers, zouden we moeten zijn. Hier, in Yerseke, gaan we bij elkaar zitten, warmen we elkaar en hebben we niet veel last van de boze wereld.
Ook dit doet me denken aan een liedje: vluchten kan niet meer, schuilen alleen nog wel, heel dicht bij elkaar. Dat doen we dan ook maar. In een grote kerk, bijna een toren van Babel. Ik vraag me af in hoeverre je je verantwoordelijkheid voor de aarde neemt, met het bouwen van van zo’n kerk met een grote toren. En ik vraag me af of dit nu de bedoeling is van kerkzijn, van leven als Christen.
Ik blijf worstelen met alles wat er gebeurt, en het kan me terneerdrukken.
Heer ontferm U…
En ik? Ik kan niet wachten tot het zover is dat ik me kan verschuilen in mijn eigen bubbel, de New-Wine bubbel!

 

Gehoord/ gezien/ gelezen

Stigmajas

Een stigmajas, wie kent hem niet? Ik niet, tot voor kort. Onlangs hadden we een leden vergadering van de ZorgondernemersTwente. Behalve een aantal onderwerpen om te bespreken, was er een spreker. Een ervaringsdeskundige. Voordat de vergadering begon was de spreker bezig te stickeren. Hij bekeek ons eerst, om vervolgens een sticker op te plakken. Op de mijne stond “lief”.

De spreker stak van wal. Wat volgde was een verhaal dat ruim een uur duurde en geen seconde verveelde. De spreker was een man, geboren in Turkije, op éénjarige leeftijd naar Duitsland verhuisd en als twintiger in Nederland terechtgekomen. Hij was verslaafd geweest aan hard drugs en vertelde daar over. Hoe het zo gekomen was. Hoe zijn ouders waren: liefhebbende, hardwerkende mensen. Mensen die goed wilden zijn voor hun familie en bedrogen werden. Hoe hij als kind hierin stond, wat dat met hem deed. Ik realiseerde me weer eens hoeveel invloed je cultuur op je heeft.

Hoe hij met drugs begon, er mee stopte, ermee begon, ermee stopte. Wat voor invloed dat had op relaties. Hoe er (niet) over gesproken werd. Immers, waar je niet over praat, dat is er niet. Een grote roze olifant, die midden in de kamer staat, die iedereen ziet en die niemand benoemt.

We kregen allemaal labels met teksten. Die moesten we met klittenband op een jack plakken. Allemaal labels, over mensen die verslaafd zijn. Losers, sukkels, eigen schuld, enzoverder. We moesten ook gewichten aan die jas hangen, zo zwaar. Dat waren de oordelen die anderen al dan niet uitspraken of dachten. De zwaarste oordelen zijn die die je over je zelf uitspreekt. Zelfstigma’s. Die blijven het langste hangen en zijn bijna niet uit te roeien.

De spreker vertelde over gevangenisstraffen en hoe het is als je de gevangenis verlaat. Wie helpt je dan? De reclassering? Eerste afspraak twee weken na ontslag. Waar kun je terecht? Bij het Leger des Heils om te slapen? Bijna alle mensen daar zijn verslaafd. Dus de kortste route naar weer in de fout gaan. In ons land is alles perfect geregeld, al klopt er vaak niets van. Als je woonruimte wilt hebben, moet je geld hebben. Om voor een uitkering in aanmerking te komen, moet je woonruimte hebben. Tja… een echte kip-en-ei vraag dus, die bijna niet te ontwarren is.

Uiteindelijk volgde opname in een kliniek om af te kicken. Dat is gelukt. Daarna volgde een scholingstraject en nu heeft hij een eigen bedrijf en is voor diverse instellingen werkzaam. Wat een verhaal! Wat een moed en wat een kwetsbaarheid.

En ik, ik zat er maar met mijn labeltje…

Gehoord/ gezien/ gelezen

Alsof het voorbij is..

Is de titel van een boek, een novelle. Geschreven door Julius Barnes. Die naam zei me niets, totdat we de film “the sense of an ending” zagen. Het script van de film is gebaseerd op dit boek.

Een verhaal over een leven dat nogal overhoop wordt gegooid. De hoofdrolspeler leeft zijn leven. Al jaren gescheiden, eigenaar van een winkel in tweedehands Leica’s, vader van een dochter. Een man die tevreden is met zijn leven, die terugkijkt op dat leven met goede herinneringen.

Over die herinneringen gaan boek en film. Klopt dat wat we ons herinneren? In de loop van het verhaal blijkt dat we ons (soms) herinneren wat ons uitkomt. Een liefdevolle kaart bleek uiteindelijk een haatbrief te zijn. Dat is nog maar de kleinste vervorming.

In de film wordt steeds van perspectief gewisseld, tussen toen en nu. Steeds verder terug in de tijd, en steeds meer ontrafeling en ontluistering. Toch vond ik het geen hopeloze film. De draadjes kwamen mooi bij elkaar.

Wat ik niet zo vaak doe, is het boek lezen waar een film op gebaseerd is. Deze keer wel. Het is ook maar een dun boekje, dat snel leest. Er staan mooie zinnen in. Zinnen die soms in de film terug te horen zijn. Bijzonder. De film volgt het boek in grote lijnen, alleen is de ontknoping in het boek duidelijker dan in de film. Al met al een aanrader, zowel boek als film.

Gehoord/ gezien/ gelezen

Op een mooie pinksterdag

Stel je bent veertien jaar. Je zit in de tweede klas van het middelbaar onderwijs. Je bent het nogal eens niet met je vader eens. Die doet altijd zo stom namelijk.

Je gaat naar school, hebt leuke en vet stomme leraren. Je hebt leuke en minder leuke klasgenoten, maar daar vertel je niet zoveel over. Je gaat naar catechisatie. Iets wat nog suffer is dan dat moet nog uitgevonden worden. Kerkdiensten duren uiteraard veel te lang. Huiswerk? Met schema’s en overhoringen door je ouders en soms je oma, lukt het om bij te blijven. Als je dan toch overhoort, oma, doe het dan wel precies in de volgorde van de woordjes. Anders weet ik het echt niet. Waarom zeg je de woorden in het frans? Je spreekt ze niet goed uit.

Vrije tijd? Die is er om te voetballen en om spelletjes op de tablet te doen, of om vlogs te maken. Je bent het liefst de hele dag met die schermpjes bezig. Je grootste zorg is het aantal likes op YouTube en Instagram.

Het leven van een veertienjarige kan vol zijn en soms zwaar zijn. Het is een leven in de knop. Er zijn nog zoveel mogelijkheden, het kan nog zoveel kanten opgaan.

Stel je bent veertien. Of zestien. Je gaat naar school en leeft je leven. Het leven van een puber. Het gewone leven!? Vannacht werd je opgepakt. Omdat je iets (alles?) te maken hebt met de dood van een veertienjarig meisje. Twee meisjes van veertien zijn om het leven gebracht. Twee jongens, een van veertien en een van zestien hebben er mee te maken. Het leven van die twee meisjes is voorbij, over, er zal niets meer gebeuren. Het leven van hun ouders en familie is niet voorbij maar stokt wel. Onpeilbaar verdriet.

Het leven van die veertien en die zestienjarige jongen…. is in zeker zin ook voorbij. Het leven van hun ouders en familie stokt ook. Wat is er gebeurd? Hoe kwam het zover?

Heer, ontferm U

Gehoord/ gezien/ gelezen

Meedenken

In het Nederlands Dagblad staan regelmatig oproepen om mee te denken over allerlei onderwerpen. Altijd leuk, dat meedenken! Ik houd er wel van. Een paar weken geleden was de vraag naar babyfoto’s met een bijzonder verhaal. Voor iedere ouder zal iedere babyfoto een bijzondere foto zijn. Sommige foto’s zijn meest bijzondere foto!

Ik had daar onmiddellijk een beeld bij. De foto dat ik onze derde zoon voor het eerst echt vast mocht houden. Die foto stuurde ik op en schreef er wat tekst bij. Een tijdje later kreeg ik een reactie, dat de foto geplaatst zou worden en dat nog wat meer informatie wenselijk was. Een telefoongesprek volgde.
Vanmorgen lag het resultaat op de mat. Toch best raar, om jezelf op de voorpagina van een krantenbijlage te zien!

Dit is de link naar het artikel: https://www.nd.nl/nieuws/nederland/eindelijk-even-uit-de-couveuse.3.2683632.lynkx?s=xIaNAIpREzxMeqXYVdAFOg==

 

Gehoord/ gezien/ gelezen, Leven als kind van God

Vrouwen

Afgelopen weekend was het jaarlijkse Urban Expressionweekend in Amerongen. Wij gingen alleen de zaterdag, overnachtten in een B&B in Veenendaal en gingen daar gisteren naar de kerk. Onze keuze viel op Mozaiek0318, een evangelische gemeente die in de afgelopen jaren enorm is gegroeid. Iedere zondag is er twee keer dezelfde dienst. Met kerst en pasen moet je zelfs reserveren, dan loopt het helemaal storm. We hoorden van iemand dat er zelfs mensen vanuit Eindhoven deel (lid) zijn van deze gemeente.

’s Morgens werden we gewekt door klokgelui. Dat was lang geleden dat we dat hoorden. Als ik hier een kerkklok hoor luiden is het bij een begrafenis vanuit een kerkje hier dichtbij. ( ik denk er dan meteen aan dat dat vier euro kost, wat extra bijgeschreven wordt op de rekening van de begrafenis) Onderweg naar het kerkgebouw zagen we veel mensen onderweg. Allemaal kerkgangers. In Veenendaal zijn heel veel kerken. Fraai gekleed, de meeste vrouwen in een rok of jurk. Soms met een hoed op. Grote gezinnen, grote auto’s.

Goed, Mozaiek3018 dus, daar kwamen we uiteindelijk. Kees Kraayenoord hield de preek. De preek ging over de positie van vrouwen. Hoe kijken we (mannen) naar vrouwen? Welke positie krijgen zij? In de tijd dat Jezus op aarde rondwandelde was de situatie heel wat slechter dan nu. ( hier in het westen) In de bijbel lezen we hoe Jezus met vrouwen omgaat. Uit het boek Lucas werden een aantal voorbeelden genoemd. De Here Jezus had vrouwen in zijn groep volgelingen. Rijke vrouwen zorgden voor zijn onderhoud. Zij worden bij name genoemd. Vrouwen zijn de eersten die de opgestane Jezus zien. Zij zijn getuigen. In die tijd mochten vrouwen geen getuigen zijn, hun verhaal telde niet mee. De Here Jezus vertoont zich aan hen en zij mogen vertellen over Wie zij gezien hebben.

Een bekend bijbelverhaal is dat over Martha en Maria. De een hard aan het werk, druk in met zorgen. De ander zit aan de voeten van de Heer. Zuigt zijn woorden in. (stel ik me zo voor). Als Martha vindt dat Maria ook wat moet doen, zegt Jezus dat Maria het beste deel gekozen heeft. Het lijkt dan dat Jezus bedoelt dat rusten aan zijn voeten het beste deel is. Echter, dat aan de voeten van Jezus zitten, is niet zozeer rusten en mindfull leven of iets in die richting. Eerder het tegenovergestelde: aan de voeten van een leraar zitten, betekent dat je student bent! Een echte leerling van een rabbi (joodse leraar), dat was Maria. Ongehoord in die tijd! Martha riep haar zus tot de orde: hoe haal je het in je hoofd om daar te gaan zitten en te denken dat jij, een vrouw notabene, een student zou kunnen zijn? Jezus zegt dat zij het beste deel gekozen heeft. (Lucas 10: 38-42) Vrouwen krijgen een totaal andere positie dan gewoon was in het oosten van die tijd. (Overigens: de wetten die God gegeven heeft in het oude testament zijn meer vrouwvriendelijk dan in de omringende volken “normaal” was)

Aan het einde van de dienst moesten alle vrouwen gaan staan. De mannen mochten laten horen dat zij respect en bewondering voor de vrouwen hebben. Een vet applaus volgde! Kees Kraayenoord las de volgende tekst voor:

Sta op en schitter!  Jullie zijn door God geschapen, geliefd en geroepen. Jullie identiteit ligt in Christus. Niet in je lichaam, in je positie, in je man,  in je vader. God zelf houdt van je. Je bent zijn dochter. Je bent geschapen naar zijn beeld. Je bent meer dan een lustobject. Je bent meer, door Jezus onze Heer!

Wow, dat voelde heel bijzonder om zo aangesproken te worden! Een bijzonder moederdagkado!