Gehoord/ gezien/ gelezen

Goed verhaal

Gisteravond togen we naar Apeldoorn om daar naar een theatervoorstelling te gaan. Je moet toch wat, als de IJssel oversteken voor artiesten wat lastig lijkt. We gingen naar Timzingt. 

Mijn communicatie met de kaartjesautomaat verliep nogal moeizaam.  De reis verliep deze keer vlekkeloos. We wandelden een kwartiertje en waren bij het theater van bestemming.

Onze plaatsen waren op de allereerste rij, helemaal in het hoekje. Hm, zou niet echt onze eerste keuze zijn, maar we hadden niets te kiezen. Uiteindelijk viel het mee, we zagen alles goed en het geluid was niet oorverdovend.

Wat volgde was enerverend. Hilarische teksten waarbij ik de neiging kreeg te huilen. Niet van het lachen, wel omdat de teksten me raakten. Leidraad van de avond was het levensverhaal van de oma van Tim. Het was een spiegel en soms een feest van herkenning.

Het was een waterval van verhaaltjes, anekdotes, liedjes. Verhalen waarin ik me meegezogen voelde. De woorden vlogen de zaal in. Het ging over heel veel. Opvoeding, onderwijs, selfies. facebook, geloven, relaties, tuinieren. Onderwijs is: ik weet een verhaal en ik wil graag dat jij dat verhaal ook kent. Zo waren er veel meer mooie zinnen. Zoveel… zo mooi…

 

 

 

Gehoord/ gezien/ gelezen

Zeg niet….

zeg niet: dat heb ik ook weleens,

als iemand zegt: ik heb altijd hoofdpijn

 

zeg niet: o ja, dat heb ik ook,

als iemand zegt: ik ben zo moe

 

zeg niet: voor mij is ook niet alles bereikbaar,

als een wheeler ergens niet naar binnen kan

 

zeg niet: ik snap ook niet alles

als iemand zegt: ik raak het overzicht kwijt

 

zeg niet: ik ben ook wel eens kort door de bocht,

als iemand zegt een kort lontje te hebben

 

zeg niet: ik vergeet ook wel eens wat,

als iemand zegt zo vergeetachtig te zijn

 

zeg niet: ik zie toch niets aan jou

alsof wat je niet kunt zien er ook niet is

 

zeg niet: wees nu blij met wat je wel kunt,

als de mogelijkheden steeds beperkter worden

 

zeg niet: ik snap wat je bedoelt,

want echt snappen lukt vaak niet.

 

wees stil en zorg dat je er bent.

Gehoord/ gezien/ gelezen

Grenzen

Grenzen, een spannend onderwerp.

Hoeveel ruimte heb jij, hoeveel ruimte heeft de ander? Als ik iemand iets weiger, doe ik hem/ haar dan tekort? Of voelt een ander zich dan afgewezen? Moet ik onmiddellijk op ieder berichtje, iedere vraag reageren? (en waarom reageer ik dan eigenlijk?) Ben ik zelf bang afgewezen te worden?

Enne, het is toch ook christelijk om om een ander te geven en voor een ander te zorgen? Maar waar eindigt meeleven en waar begint pleasen? En ga je over je eigen grens als je iets doet waar je niet veel zin in hebt? Zoiets als ‘zelfverloochening’. (en ik heb het hier niet over grensoverschrijdende fysieke dingen)

Of doe je alleen die dingen die je echt leuk vindt?

Over deze onderwerpen kun je eindeloos doorpraten en doordenken. Dat gebeurt dan ook. Afgelopen week kwam het aan de orde in een gesprek, in mijn werksituatie.  Het ging over de redenen waarom je dingen doet. Soms zit daar inderdaad angst voor afwijzing onder. Maar, als je het altijd iedereen naar de zin probeert te maken, weet je dan nog wie je zelf bent? Wat jouw wensen zijn, jouw verlangens. En, niet onbelangrijk: kun je die wensen kenbaar maken? Het was een boeiend gesprek, vond ik.

Gistermiddag had ik mijn oma-petje op. Ik mocht de kinderen uit school halen. Vrolijk kwamen ze de school uit. En vrolijk zaten ze in de auto.  Het was geweldig mooi weer, twee kleinzonen gingen buiten spelen. Kleindochter (5) was binnen bezig met het bouwen van sprookjespaleizen. Een precies klusje wat alle aandacht verdient.

Ik probeerde een gesprekje te voeren, met de geijkte vragen hoe het op school was die dag, en wat ze beleefd had. Haar antwoord was helder: “Oma, nu niet hoor, ik wil niet praten, ik ben bezig”.

Meer lezen over het onderwerp grenzen: “Grenzen” geschreven door Henry Cloud en John Townsend. En een recenter boek, geschreven door Michelle van Dusseldorp en Carianne Ros: “Nee is oké”, met als ondertitel: meer genieten, minder moeten.

Gehoord/ gezien/ gelezen

Weer een film

Het gaat er op lijken dat ik alleen nog maar over films schrijf.. ik beloof dat mijn volgende blog over een ander onderwerp gaat.

Vorige week ging ik naar deze film met een kennis. Niet in ‘mijn’ vertrouwde filmhuis, wel in de grote bioscoop. We gingen naar de middagvoorstelling. De bioscoop maakte een verlaten indruk. Geen kassa open… kaartjes kopen via een automaat.

Mijn kennis kan niet zo goed traplopen, we moesten naar de eerste verdieping, dus zochten we een lift. Daar hing een briefje op: als u gebruik wilt maken van de lift, moet u zich bij de kassa melden. Maar ja, die was dus gesloten. Ik vroeg het aan een rondlopende serveerster. Ze adviseerde me naar boven te gaan voor verdere inlichtingen, zij kon me niet verder helpen….

Uiteindelijk kwamen we in de zaal boven. Er waren ongeveer vijf bezoekers. De film was uitgekozen door mijn kennis. Ik liet me twee uur verrassen. Het was mijn kennismaking met Tom Cruise. De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Een onvoorstelbaar verhaal. Een verhaal over hoe iemand steeds verder in een web terecht kan komen. Voor mij ook een duik in de geschiedenis. De geschiedenis van midden Amerika in de jaren tachtig vorige eeuw. In de film waren soms documentaire achtige delen. Een jonge Bill Clinton, Ronald Reagan eerst als filmster en daarna als president. Juist die stukjes geschiedenis vond ik bijzonder. Nogal eens een o ja gedachte, zo was dat. Wat weet ik er nog van, vroeg ik me af. Niet zo heel veel. Het was de tijd dat ons gezin groeide en ik vooral daar mee bezig was.

Ik verbaasde me in het verhaal over alle intriges en complotten. Dan denk je, heel naïef dat politiek soort van eerlijk is. Niets is minder waar. Niets was wat het leek. Intrigerend. Ik zat me af te vragen hoe dat dan nu zou zijn. Niet veel anders, ben ik bang. Dat is dan wel weer heftig.

Gehoord/ gezien/ gelezen

The big sick

Onlangs zagen we deze film, in ‘ons’ filmhuis. 

Toen wij er waren was de zaal behoorlijk vol, wat bijzonder is. Vanaf morgen is de film opnieuw te zien, tot en met dinsdag 5 september.

Wij vonden het een bijzondere film. Niet eens zozeer verhaallijn, wel hoe er gespeeld werd. Het bijzondere is dat het filmverhaal gebaseerd is op het leven van de hoofdrolspeler. Hij is een amerikaan van pakistaanse afkomst. Hij leeft als het ware in twee werelden. Werelden die botsen. Zijn moeder wil hem uithuwelijken aan een pakistaanse. Ze organiseert vaak “spontane” ontmoetingen. Geen enkele vrouw valt in de smaak. Dat kan ook niet, hij heeft een geliefde. Een rasechte amerikaanse. Een zwijmelfilm met inhoud, zo zou ik het willen omschrijven. Niet oppervlakkig, er zitten echt wel nadenkers in. En ja, ik beken: ik had een zakdoek nodig…

Gehoord/ gezien/ gelezen

Laatste brunch (van dit seizoen)

Ik doe de vier tafelkleden die we vanmorgen gebruikten in de wasmachine. Ik bedenk dat dit de laatste keer van dit seizoen is dat ik ze was. Nog één keer strijken, en dan pas weer ergens in september. Even een aantal weken geen brunch is ook wel goed. Zelf even bijtanken en nergens voor hoeven zorgen. Zitten, zingen, aanhoren…. er is een tijd voor bezig zijn met- en voor de brunch en een tijd voor even alleen maar consument zijn.

Vanmorgen dus de laatste keer, voor we op vakantie gaan. We waren niet helemaal “compleet”, een enkele vroege vakantieganger was er niet. Er was, zoals altijd, royaal te eten en te drinken. Er waren twee verjaardagen geweest en zongen de jarigen toe. We maakten een gezamenlijk vriendenboekje en ook nog een groepsfoto.

We dankten voor dit afgelopen seizoen. We mochten in alle vrijheid bij elkaar komen. Meeleven met elkaar. Elkaar helpen als dat nodig was. Vriendschappen mochten groeien. We hebben plannen om volgend seizoen een alpha cursus te geven. Er is groei! En daar zijn we erg dankbaar voor!

Tot slot kregen we de zegen mee:

“De Heer zal jullie gelukkig maken en jullie beschermen. De Heer zal bij jullie zijn en voor jullie zorgen. De Heer zal aan jullie denken en jullie vrede geven”

 

 

Gehoord/ gezien/ gelezen

10 jaar

15-07-2007
Een regenachtige zondag …. een goede gelegenheid om eindelijk eens echt met een web-log te beginnen, zoals ik al zo lang van plan was te gaan doen. Nu maar de daad bij het woord voegen. Hoe alles werkt? Nog geen idee. Maar daar komen we wel achter. Ik ben van het soort: al doende leert men. Dus wie weet waar ik uiteindelijk terecht kom!
Welkom in ieder geval!
Dit was mijn allereerste blogje, vandaag tien jaar geleden geschreven en geplaatst.  Hier te vinden:  www.Margeke.punt.nl 
Alle begin is moeilijk, zo ook het begin van bloggen. Het was puzzelen om uit te vinden hoe ik een foto moest plaatsen, of een filmpje. Hoe maak je een link in een bericht? Al doende kwam ik daar toch wel achter. En begon ik plezier in te krijgen.
Na 700 blogjes geschreven te hebben op punt.nl werd het tijd voor een andere blog. Ik kwam op WordPress uit. Opnieuw moest ik wat wielen uitvinden. Met wat hulp lukte dat.
Op deze plaats blog ik ook alweer een aantal jaren. Dit is mijn 290e bericht.
In het begin blogde ik vaker dan nu. Schreef ik ook meer over de kinderen en kleinkinderen. Nu de kinderen allemaal de deur uit zijn, valt er niet zoveel meer te vermelden. De  kleinkinderen zijn gestopt met leuke prietpraatjes (want die leeftijd te boven), ook over hen schrijf ik minder.
Ik merk dat ik over de wat meer ‘zware’ dingen schrijf. Ik merk ook dat ik meer terughoudend ben in wat ik wel en niet schrijf.
Over mijn werk valt best wel wat  te vertellen bijvoorbeeld, maar niet op het internet. ( wees gerust, ‘klanten’ verhalen komen hier ook niet op tafel)
Zo ben ik weleens aan het puzzelen over wat wel en niet kan… een zoektocht soms.
In de afgelopen tien jaar heb ik door het bloggen, veel nieuwe mensen leren kennen. Sommigen in het ‘echie’, anderen alleen digitaal. Dat is bijzonder en daar ben ik blij mee en dankbaar voor.
Gehoord/ gezien/ gelezen

Wirwar

Geef vrede

Geef vrede, Heer, geef vrede,
de aarde wacht zo lang,
er wordt zo veel geleden,
de mensen zijn zo bang,
de toekomst is zo duister
en ons geloof zo klein;
o Jezus Christus, luister
en laat ons niet alleen!

Er woedt een strijd in de gereformeerde kerk vrijgemaakt. Het besluit om toe te staan dat vrouwen in alle ambten actief mogen zij, roept veel weerstand op. Op twitter woeden fitties over dit onderwerp. Onvoorstelbaar hoeveel en wat je in 140 tekens naar een ander kunt werpen. Het grote verwijt (en misschien ook de angst) is dat deze besluiten betekenen dat er geen recht wordt gedaan aan Gods woord. Dat wordt losgelaten, dat Woord. En in een goede kerk houd je vast aan het woord van God. En als je ergens begint met loslaten, dan kan het niet anders dan dat je uiteindelijk alles van God loslaat, zo is de redenering.
Gisteravond was er een vergadering van kerkleden die het niet eens zijn met deze besluiten. Onder leiding van twee predikanten. Deze predikanten riepen op om de GKv te verlaten. Schrijf een brief aan je kerkenraad met daarin je bezwaren, en geef aan dat als er geen gehoor gegeven wordt aan die bezwaren, ga dan weg. Het bestaat niet dat je als echte gelovige het eens kunt zijn met de besluiten van deze synode. Dus wegwezen. Waar je dan naar toe moet werd er (geloof ik) niet bijgezegd. Ik baseer met op wat ik in het Nederlands Dagblad lees.
De wereld staat in brand, en wij vergaderen hierover. Misschien is dit een tegenstelling die niet klopt. Iets met appels en peren enzo. Maar toch… waar zijn we mee bezig en waarom? Is dit de manier van kerkzijn die God graag wil?  Ik weet het niet meer, ik word er erg moe en verdrietig van en over. Weer een scheuring… die was er ook al in 2003 en 2004 en 1969 en 1944 en… iedere keer weer scheuringen, om de waarheid recht te doen, want dat wil God graag.
Dit is wat speelt binnen de vrijgemaakte kerk. De kerk waar wij lid van zijn. In het algemeen zijn de kerkgebouwen van onze kerken niet zo heel erg groot. Momenteel is het bouwen van een mega kerk in Yerseke in het nieuws. Een megakerk met 2000 zitplaatsen. Een kerk voor de Gereformeerde Gemeenten.  Een kerk die gebouwd wordt in een natuurgebied. met een parkeerplaats voor enkele honderden auto’s. Het lijkt een schuilplaats te worden voor gelijkgestemde mensen. Heerlijk om dicht bij elkaar te zitten en elkaar te warmen. Klonterkerk, zo werd deze kerk in het Nederlands Dagblad genoemd. Gelovigen zijn als zout. Smaakmakers, zouden we moeten zijn. Hier, in Yerseke, gaan we bij elkaar zitten, warmen we elkaar en hebben we niet veel last van de boze wereld.
Ook dit doet me denken aan een liedje: vluchten kan niet meer, schuilen alleen nog wel, heel dicht bij elkaar. Dat doen we dan ook maar. In een grote kerk, bijna een toren van Babel. Ik vraag me af in hoeverre je je verantwoordelijkheid voor de aarde neemt, met het bouwen van van zo’n kerk met een grote toren. En ik vraag me af of dit nu de bedoeling is van kerkzijn, van leven als Christen.
Ik blijf worstelen met alles wat er gebeurt, en het kan me terneerdrukken.
Heer ontferm U…
En ik? Ik kan niet wachten tot het zover is dat ik me kan verschuilen in mijn eigen bubbel, de New-Wine bubbel!

 

Gehoord/ gezien/ gelezen

Stigmajas

Een stigmajas, wie kent hem niet? Ik niet, tot voor kort. Onlangs hadden we een leden vergadering van de ZorgondernemersTwente. Behalve een aantal onderwerpen om te bespreken, was er een spreker. Een ervaringsdeskundige. Voordat de vergadering begon was de spreker bezig te stickeren. Hij bekeek ons eerst, om vervolgens een sticker op te plakken. Op de mijne stond “lief”.

De spreker stak van wal. Wat volgde was een verhaal dat ruim een uur duurde en geen seconde verveelde. De spreker was een man, geboren in Turkije, op éénjarige leeftijd naar Duitsland verhuisd en als twintiger in Nederland terechtgekomen. Hij was verslaafd geweest aan hard drugs en vertelde daar over. Hoe het zo gekomen was. Hoe zijn ouders waren: liefhebbende, hardwerkende mensen. Mensen die goed wilden zijn voor hun familie en bedrogen werden. Hoe hij als kind hierin stond, wat dat met hem deed. Ik realiseerde me weer eens hoeveel invloed je cultuur op je heeft.

Hoe hij met drugs begon, er mee stopte, ermee begon, ermee stopte. Wat voor invloed dat had op relaties. Hoe er (niet) over gesproken werd. Immers, waar je niet over praat, dat is er niet. Een grote roze olifant, die midden in de kamer staat, die iedereen ziet en die niemand benoemt.

We kregen allemaal labels met teksten. Die moesten we met klittenband op een jack plakken. Allemaal labels, over mensen die verslaafd zijn. Losers, sukkels, eigen schuld, enzoverder. We moesten ook gewichten aan die jas hangen, zo zwaar. Dat waren de oordelen die anderen al dan niet uitspraken of dachten. De zwaarste oordelen zijn die die je over je zelf uitspreekt. Zelfstigma’s. Die blijven het langste hangen en zijn bijna niet uit te roeien.

De spreker vertelde over gevangenisstraffen en hoe het is als je de gevangenis verlaat. Wie helpt je dan? De reclassering? Eerste afspraak twee weken na ontslag. Waar kun je terecht? Bij het Leger des Heils om te slapen? Bijna alle mensen daar zijn verslaafd. Dus de kortste route naar weer in de fout gaan. In ons land is alles perfect geregeld, al klopt er vaak niets van. Als je woonruimte wilt hebben, moet je geld hebben. Om voor een uitkering in aanmerking te komen, moet je woonruimte hebben. Tja… een echte kip-en-ei vraag dus, die bijna niet te ontwarren is.

Uiteindelijk volgde opname in een kliniek om af te kicken. Dat is gelukt. Daarna volgde een scholingstraject en nu heeft hij een eigen bedrijf en is voor diverse instellingen werkzaam. Wat een verhaal! Wat een moed en wat een kwetsbaarheid.

En ik, ik zat er maar met mijn labeltje…

Gehoord/ gezien/ gelezen

Alsof het voorbij is..

Is de titel van een boek, een novelle. Geschreven door Julius Barnes. Die naam zei me niets, totdat we de film “the sense of an ending” zagen. Het script van de film is gebaseerd op dit boek.

Een verhaal over een leven dat nogal overhoop wordt gegooid. De hoofdrolspeler leeft zijn leven. Al jaren gescheiden, eigenaar van een winkel in tweedehands Leica’s, vader van een dochter. Een man die tevreden is met zijn leven, die terugkijkt op dat leven met goede herinneringen.

Over die herinneringen gaan boek en film. Klopt dat wat we ons herinneren? In de loop van het verhaal blijkt dat we ons (soms) herinneren wat ons uitkomt. Een liefdevolle kaart bleek uiteindelijk een haatbrief te zijn. Dat is nog maar de kleinste vervorming.

In de film wordt steeds van perspectief gewisseld, tussen toen en nu. Steeds verder terug in de tijd, en steeds meer ontrafeling en ontluistering. Toch vond ik het geen hopeloze film. De draadjes kwamen mooi bij elkaar.

Wat ik niet zo vaak doe, is het boek lezen waar een film op gebaseerd is. Deze keer wel. Het is ook maar een dun boekje, dat snel leest. Er staan mooie zinnen in. Zinnen die soms in de film terug te horen zijn. Bijzonder. De film volgt het boek in grote lijnen, alleen is de ontknoping in het boek duidelijker dan in de film. Al met al een aanrader, zowel boek als film.