Weekendje weg

Neem een huis, een dertienpersoonsvakantiehuis. Op vrijdagmiddag kom je er. De kamers zien er schoon en opgeruimd uit. Een dag later staat er van alles en nog wat, in de douches heeft een ieder zijn/ haar territorium ingenomen. Maandagochtend tien uur: het huis is weer leeg, en alles staat weer op zijn plek. En in de tussentijd is er veel en ook niets gebeurd.

 

 

We vierden de 65ste verjaardag van allernaaste met ons allen in een vakantiehuis in Steenwijk. Al weken waren we er mee bezig geweest, dat wil zeggen, de hele club, met uitzondering van allernaaste. Niet dat we zoveel plannen gemaakt hadden, wel dat we al veel voorpret hadden. Op mijn verjaardag, (drie dagen voor de zijne) werd de verrassing onthuld. Een verrassing die in de smaak viel.

Zo waren we dan bij elkaar, afgelopen weekend. We genoten van elkaar en van het mooie weer, van goede gesprekken en lekker eten. Zaterdagmiddag waren we in twee boten in de Weerribben te vinden. Voor sommigen van ons leek het in eerste instantie best wel eng, in zo’n boot varen met zeven personen. Er kan zoveel gebeuren en je weet het maar nooit van tevoren. Loslaten en overgeven heet zoiets. De verzekering dat, als het ècht te spannend zou worden we weer terug zouden gaan werkte al zo rustgevend dat de rest van de middag zonder zorgen verliep. Zelfs Titanic liedjes werden gezongen. (wat ik dan weer iets minder rustgevend vond)

Het was een mooie tocht, waarin we veel plezier hadden en genoten van de omgeving. Bijzonder om in eigen land toch steeds weer nieuwe dingen te ontdekken.

 

Die nieuwe dingen waren er zondagochtend ook. We gingen uitgebreid met elkaar in gesprek. We deelden welke bijbeltekst ons raakt en waarom. In alle openheid konden we met elkaar praten, delen, zingen en bidden. (al vonden de jongsten deze (kerk)dienst wel erg lang duren)

Vanmiddag kwamen we weer thuis. Ik moet dan eerst omschakelen. Vanuit de drukte weer naar de rust van ons samenzijn. Dankbaar terugkijken op geweldige dagen, die we als bijzonder cadeau uit Gods hand mochten ontvangen.

 

Afscheid

De hele dag heb ik al een liedje in mijn hoofd:

Dit liedje (dat al eens eerder op mijn blog stond) werd ons vanmorgen toegezongen bij Hiernaast.Dat was nog maar één van de kadootjes die we mochten ontvangen. Deze dag mocht ik mijn 64e verjaardag vieren. En deze dag was de dag van ons afscheid van Hiernaast.

Vanmorgen bakte ik voor de laatste keer de broodjes. Kookte Jan voor de laatste keer de eieren. Voor de laatste keer hielpen we met tafeldekken, zette ik koffie, hebben we als team samen gebeden. Voor de laatste keer mocht ik de brunch met gebed beginnen. Voor de laatste keer werd er voor òns gebeden.

Het deed pijn en het was goed.

Begin dit jaar realiseerde ik me dat ik moe was, erg moe. Ik dacht na over waar die moeheid vandaan kwam. Ik kon het niet helemaal terughalen. Wel realiseerde ik me dat ik met heel veel dingen bezig was. Ik besloot om een stapje terug te doen bij Hiernaast. Ik was er minder en ik deed minder. Dat hielp wel wat, ik voelde me weer rustiger. Toch ontdekte ik dat het nog niet voldoende was.

Nadenken, sparren met allernaaste, vriendinnen, kinderen, bidden. Het was een heel proces. Een proces dat uiteindelijk tot het besluit om helemaal te stoppen bij Hiernaast leidde. Een besluit dat pijn deed. Een besluit dat ook rust opleverde. Een besluit dat allernaaste en ik samen namen, zodat we uiteindelijk ook besloten om samen te stoppen.

Vandaag was de dag dat we afscheid namen. Het was een bijzondere brunch, waarbij ik vaak dacht: dit is de laatste keer dat…..

Nu kijken we terug op een bijzondere dag. Met mensen die  speciaal voor ons  gekomen waren. Met een mooi gedicht dat gelezen werd. We kregen een kado, er hing een geweldige slinger bij Hiernaast. Een slinger waar we nog vaak naar zullen kijken.  En bovenal ontvingen we goede woorden, woorden die ons hart raakten.

Dank voor alles!

Rust

In deze (voor mij) onrustige tijden geniet ik van mijn Micha kalender. Niet altijd, dan heb ik weer het idee dat ik iets moet doen. Of vooral nalaten. Dat doen en nalaten zijn wel herkenbaar. Vanmorgen fietste ik voor de zoveelste keer langs een berm waar veel rommel ligt. Maar ja, ik ben onderweg naar een volgende afspraak en ik heb geen troepprikker bij me. Dus ik kan deze situatie echt niet veranderen, vind ik. En waarom zou ik de troep van een ander opruimen?
Als iedereen zijn eigen zooi opruimt, ziet de wereld er een stuk opgeruimder uit. De wereld, te beginnen in Nederland, en nog liever in mijn eigen straatje.

Beter is het te voorkomen dat je rotzooi en afval hebt. Dat is een nog grotere uitdaging dan rommel opruimen. Dat voorkomen betekent selectief boodschappen doen, (dus minder -plastic- verpakkingen etc.Minder/ andere kleding, enzoverder.)

Dit zijn zomaar wat gedachtes naar aanleiding van de Michakalender. Dit was de tekst van deze dag. Mooi om te lezen. Ik was nieuwsgierig naar de schrijver van deze bijdrage. Gelukkig hielp Google me weer eens op weg..

Weer even met beide voeten op aarde gezet worden, even zitten, even rusten. We hebben het zo nodig, en de verleiding is groot jezelf en de Ander voorbij te rennen.

Dagje den Haag

Jongste zus en ik vonden het weer eens tijd worden een dagje te treinen, te kletsen, en wie weet, ook nog te shoppen. De NS was zo vriendelijk mij weer een dag “vrij reizen” te gunnen, dat is altijd prettig. (oftewel, hoe houd je jezelf voor de gek… die vrij reizen dagen betaal je uiteraard wel)

Afgelopen dinsdag reisden we af naar den Haag. We wilden (ik wilde) een voor de herkansing van het reuzenrad op de pier. Vorig jaar hadden oudste kleinzoon en ik al eens een poging gedaan.

 

Wie weet zou het nu wel lukken. Het was dinsdag veel kouder dan de dagen ervoor, en het waaide wat. Gelukkig niet zo hard als de vorige keer, dus we mochten instappen. In traag tempo draaide de molen rond. Vier rondjes later stonden we weer stil en mochten we uitstappen. Was het eng? Ik vond van niet, en zusje de eerste ronde wel en later niet meer. We vroegen ons af waarom dit eng was. De gedachte was dat je als mens, geen enkele invloed hebt op dit gebeuren. Je moet je overgeven.


Bijna ieder mens vindt loslaten, overgeven moeilijk. Het eeuwige “ikke self doen”, zit er al jong in en blijft toch best lang hangen. Als je in zo’n cabine zit, ben je overgeleverd aan?? Geen idee eigenlijk. Dat begint natuurlijk al met het maken van zo’n ding, het moet wel stevig geconstrueerd zijn. En als je in de cabine zit, wordt die dichtgedaan door de dienstdoende werker. Dat was iemand die druk bezig was met het slijpen van iets. Iedere keer als we weer beneden waren zagen we hem druk bezig, en hoorden het geslijp. Hij keek niet op of om. Gelukkig had hij ons nog wel op de noodknop gewezen, die in het plafond van ons onderkomen zat. (hmm en dan denk ik altijd: wat gebeurt er als je die knop (onnodig) gebruikt? Toch maar niet uitgeprobeerd.

Na vier rondjes draaien stonden we weer op de grond. Een leuke ervaring rijker. Het was druilerig en somber weer, daardoor konden we niet heel ver zien. Op het strand was het erg rustig. Nadat we nog een kop koffie gedronken hadden, besloten we terug te lopen naar het centrum. Daar ontdekten we mooie zandsculpturen. Wat een kunstwerken! (het is het wereldkampioenschap zandsculpturen maken, dit in het kader van 200 jaar badplaats Scheveningen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na een heerlijke en gezellige maaltijd zochten we onze treinen op en reisden naar huis. Het was een goede dag.

Enne…. voorlopig staan er geen nieuwe uitstapjes gepland en wordt er gewoon gewerkt.

Dagje Zutphen

Vorige week was ik met een van mijn zussen in Zutphen. Een dag samen op pad zat al lang in de planning, en nu dus eindelijk concreet. We wilden een stadswandeling maken en een (over)ijverige stagiair bij de Zutphense VVV legde ons diverse routes uit. Wij hadden onze keuze snel gemaakt en kozen voor de hofjesroute.

Wat is het mooi om in een stad echt oude gebouwen te zien. In mijn eigen stad is in 1862 een stadsbrand geweest waarbij de hele binnenstad afbrandde, en de stad van mijn zus is in de tweede wereldoorlog per ongeluk gebombardeerd. In beide steden is niet heel veel ouds te ontdekken. We keken onze ogen uit, en verwonderden ons over de oudheid van huizen en gebouwen.

Behalve een hofjesroute is er een literatuurroute. Beide routes overlappen elkaar wat. We zagen mooie teksten op huizen staan. Deze bijvoorbeeld:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De tekst ontlokte een gesprek over kippen en eieren, oftewel: word je eenzaam omdat je leest, of lees je omdat je al eenzaam bent? Ik las als kind al heel veel. (En ik denk dat mijn zus nog meer las dan ik). Iedere woensdagmiddag gingen we naar een wijkgebouw waar de bibliotheek in was. Ik herinner me niet dat ik me eenzaam voelde door mijn vele lezen. In latere jaren bleef ik veel lezen, meestal ontspanningslektuur. Soms was dat lezen een beetje een vlucht uit het dagelijkse leven, even iets anders dan was opvouwen en schoonmaken en wat er nog meer te doen valt in een gezin. Ik kon helemaal in een boek opgaan. Nu nog wel, maar ik lees veel minder, met dank aan social media en het internet. Het was leuk om hier over na te denken en filosoferen.

We belandden in een kerk waar een fototentoonstelling (“Zie mij”)  was. En een verbouwing. De tentoonstelling was samengesteld en gemaakt door Caroline Waltman. De foto’s waren bedoeld als beelden bij de bijbel. Niet alle beelden konden wij goed plaatsen, al waren de (meeste) foto’s erg mooi. Deze foto sprak mij erg aan:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Of die tekst op het shirt toevallig is of niet, dat zullen we wel nooit weten. De bijbeltekst die erbij stond was Ezra 1 vers 4: “Allen die hier nog als vreemdeling verblijven, waar zij zich ook mogen bevinden dienen van hun medeburgers ondersteuning te krijg in de vorm van zilver, goud, goederen en vee.” Zeker een mooie tekst… en meer dan “slechts” een bijbeltekst. Een tekst om over na te denken, en een tekst om mee aan de slag te gaan.

Het was warm die dag, en het was goed die dag. We aten en dronken en praatten en genoten van elkaar.

Baat bij muziek

Afgelopen week waren we (weer) bij een voorstelling van Daniël Lohues. Opnieuw een feestje, van begin tot einde. Deze keer alleen Daniël Lohues op het podium, met een piano, gitaren in verschillende soorten, een strijkplank met daarop een keyboard. Liedjes, verhalen, muziek. Schijnbaar simpel maar zo diepgravend.


Verhalen over vroeger, over heimwee naar tijden die waren. Verhalen die de draak steken met deze tijd: hij tindert zijn vingers kapot… bijvoorbeeld.

Zoals vaker,  ik zou bijna zeggen, zoals altijd, ging het ook nu over geloven, over wie God is. Nooit spottend, altijd met een vleug heimwee naar verloren geloof:  “Jezus heeft geleefd, maar aan zijn vader twijfel ik, en daar schijnt het om te gaan…. Om verder te gaan met:  waarom is de wereld zoals die is? Waarom zien we niets van God?” Om vervolgens een toch een (soort) antwoord te vinden in:

“Of waren ‘t dan toch Elvis?
John Lennon en van Gogh,
Mozart, Bach en Beethoven
Van boben stuurt
Was ‘t dat dan toch?”

Zo eindigt zijn liedje “de kerke”. Het houdt hem bezig…En deze tekst raakt me, omdat het lijkt of er een zoektocht is, geen afgesloten geheel.Hoewel hij vervolgens aangeeft een cultuurchristen te zijn. Wel het een en ander weten over het christelijke geloof, daar ook dankbaar voor zijn, maar het niet (kunnen?) geloven. De kennis over geloof is onmisbaar, hoe kun je anders van bijvoorbeeld de Mattheus Passie genieten als je het verhaal niet kent?

Onderstaand liedje was een van de laatste liedjes die gezongen werd. In mijn beleving ook weer helemaal waar, dat je baat hebt bij muziek. Voor mijzelf zou ik het nog wat sterker willen zeggen dan alleen baat hebben bij: muziek geeft me troost en helpt me verder.

Samengevat: dit was een mooie voorstelling, waar we van genoten hebben. Voorlopig de laatste op deze manier. De nieuwe show wordt iets met elektronische muziek, in een zaal zonder stoelen, we mogen dan op de grond zitten, als we persé willen zitten. Hm, ik voel toch een generatiekloofje…

Welke privacy?

Dat er vandaag een wet in werking is getreden die al twee  jaar op stapel stond, kan (bijna) niemand ontgaan zijn. Ik verbaasde me over het aantal nieuwsbrieven waar ik kennelijk op geabonneerd ben. Inmiddels is dat aantal gereduceerd. Vanmiddag was er bij de post een geadresseerde catalogus die ik zeker niet aangevraagd had. Ook dat heeft met privacy te maken… Ik denk dat ik nog een privacy verhaal op dit blog moet zetten, en ik weet zeker dat ik een privacyverklaring op mijn bedrijfswebsite moet zetten. Maar die moet ik nog in elkaar zetten. (lees: knippen en plakken).

Gister verscheen deze blog op de website van het CGMV, Ook over dit onderwerp….

Vrijdag 25 mei 2018 treedt de wet AVG in werking (algemene verordening gegevensbescherming). In Europa gelden nu dezelfde regels met betrekking tot de omgang met persoonsgegevens. Dit is niet helemaal nieuw, wel verandert er een en ander. Bij onze coöperatie zijn we ijverig bezig om bijvoorbeeld mails, met persoonlijke gegevens van cliënten, via een beveiligd programma te versturen. Het betekent eveneens dat cliënten nog vaker dan nu een handtekening onder een toestemmingsformulier moeten zetten. 

Heb je een weblog, zoals ik, dan moet je ook even goed nadenken waar je mee bezig bent en wat je doet met gegevens van bezoekers. Tot nu toe heb ik dat nog niet gedaan, er gemakshalve van uitgaand dat weblogs niet het eerste onderzoeksveld zullen zijn. 

Kerken en kerkbladen
In hoeverre moeten kerken rekening houden met deze wet? Mogen kerkdiensten nog via internet uitgezonden worden, compleet met alle informatie die in voorbeden gegeven (kan) worden? En kerkbladen? Wat mag daarin staan? (Ik stop gelezen kerkbladen bij het oud papier, hoe wijs is dat eigenlijk?) 

Geboortedatum
De AVG gaat over persoonsgegevens en wat je ermee doet. Dit vooral digitaal en schriftelijk. Er wordt nu al geklaagd over deze wet: overdreven, werkverschaffing et cetera. Hoe wordt in het dagelijks leven met persoonsgegevens omgegaan? Ik erger me eraan dat ik iedere keer als ik bij de apotheek kom, mijn geboortedatum moet noemen. Dit gebeurt ook bij ieder bezoek aan een specialist in het ziekenhuis. Ik vind dat irritant. Ik ben nog aan het nadenken over een truc om dat hardop noemen van mijn geboortedatum te omzeilen. 

Opnamegesprek
Vorige week viel een goede kennis van mij (97 jaar oud, zelfstandig wonend, bloedverdunners gebruikend). Hij moest naar het ziekenhuis omdat hij een hoofdwond had en erg veel bloed verloor. We zaten (meneer lag) een halve dag op de spoedeisende hulp. Vele keren kwam zijn geboortedatum voorbij. Uiteindelijk moest hij toch een nacht in het ziekenhuis blijven. Hij kwam op een kamer met drie anderen te liggen. Een verpleegkundige deed het opnamegesprek. 

Volume
Opnieuw moest meneer vertellen wat er die dag was gebeurd. Opnieuw moest hij allerlei testjes doen. Opnieuw moest hij vertellen welke medicijnen hij gebruikt. Vervolgens moest er nog vastgelegd worden hoe het ontlastingspatroon was van meneer. Hoe vaak? Medicatie nodig? Omdat meneer hardhorend is, werden de vragen op aangepast volume gesteld. De antwoorden kwamen eveneens op dit volume. Fijn, die privacy, vooral op papier. Wanneer komt er een wet AVG voor dit soort situaties? Of wanneer gebruiken we ons gezond verstand? 

Jaargetijden

Tuinieren.. het is niet mijn hobby. Maar als je wilt genieten van je tuin, moet er toch af en toe wat gebeuren. Dit jaar  heb ik weer eens bloembakken gevuld, nieuwe vaste planten aangeschaft en Koningsdag besteed aan het mooi maken van onze metertjes grond. (met een gezellige tuin en drie dagen spierpijn als gevolg)


Gister bekeek eens wat er in staat en groeit en bloeit. Daar werd ik erg blij van! Veel knoppen te zien en als dat allemaal uitbarst wordt het een vrolijk geheel. En als de bijtjes nog bij de appelboombloemetjes komen kunnen we appeltjes uit eigen tuin eten.

Ik kan me verwonderen en verblijden over de seizoenen. Zo gauw het echt voorjaar is vallen de zorgen die er in de winter zijn, (of die ik in de winter bedenk) verdwenen. Ik geniet van voorjaar en zomer.

Vorige week lazen we de geschiedenis van Noach en de ark. Een verhaal van redding. Tegelijk de geschiedenis van de verwoesting van de aarde. Een geschiedenis die je je eigenlijk niet echt voor kunt stellen, te moeilijk, te heftig. In Genesis negen belooft God dat Hij de aarde niet weer zal verwoesten. Nooit weer zal er een zondvloed zijn.Als teken van dit verbond geeft Hij de (regen)boog in de wolken. Het bijzondere is dan dat God tegen Noach en zijn gezin zegt:
“Als Ik de boog in de wolken zie verschijnen, zal ik denken aan dit eeuwigdurende verbond tussen God en al wat op aarde leeft”.

Voor mij voelt dat als de omgekeerde wereld: God die aan zijn verbond denkt. Alsof God zijn beloften zou vergeten.. de enige die “vergeetachtig” is, is de mens. God heeft hier beloofd voor  de aarde te blijven zorgen. In ditzelfde hoofdstuk geeft God de mens (opnieuw) de opdracht: “wees vruchtbaar en talrijk en bevolk de hele aarde”. Aan die opdracht is al ruimschoots voldaan. God had al eerder aan de mens de opdracht gegeven over de aarde te heersen. (Genesis drie vers 28) Dat heersen hebben we als mensen volop gedaan. We zijn geen goede beheerders geweest, we hebben veel genomen van de aarde. Goed voor onze leefomgeving zorgen is (doorgaans) niet de eerste prioriteit van christenen geweest.

Afgelopen zaterdag gingen allernaaste en ik naar een theaterconcert. Bij Podium Witteman hadden we de aankondiging gezien. Een uitvoering van de vier jaargetijden van Vivaldi door Esther Apituley en Charlie Chan Dagelet. Klassieke muziek, met een bijzonder twist, onder anderen omdat naast ‘klassieke’ instrumenten ook een accordeon bespeeld werd. Behalve muziek was er toneel. Het verhaal was dat er eigenlijk geen seizoenen meer zijn, alles ligt door elkaar. Dit is zo verwarrend dat de weervrouwen (waar dit hele verhaal om draaide) er totaal van slag van raakten. Dit werd tot in het absurde doorgevoerd. De uitvoering van dit alles was zeer bijzonder, we zaten min of meer ademloos te luisteren.

Tegelijkertijd was dit wel weer een spiegel: hoe gaan we, hoe ga ik, met de aarde om?

 

Dodenherdenking

Dat het gisteren vier mei was, en dat het gisteren dodenherdenking was, is geen nieuws meer. Toch nog een terugblik op gisteren. Het was de dag van de begrafenis van een tante van mij. De schoonzus van mijn moeder. Een overlijden op de leeftijd van de zeer sterken.

Samen met mijn moeder reed ik naar Assen, waar een aantal zussen al waren. De dankdienst voor het leven van onze tante was een mooie dienst. Bemoedigend en hoopvol. Veel herinneringen werden opgehaald. Onder anderen over de oorlogstijd. Heel bijzonder om  nu, na al die jaren, te horen wat onze tante toen heeft meegemaakt.

Haar vader vaarde op de grote vaart, en kon zes jaar lang niet thuis komen. (dat was van haar tiende tot haar zestiende levensjaar). In de oorlog, het gezin woonde in Rotterdam, moest zij uiteindelijk naar een soort pleeggezin, om de hongerwinter te kunnen overleven. Heftige tijden, een gezin dat lijdt onder gemis en ontberingen. Een ieder overleefde de oorlog, ogenschijnlijk ongeschonden is men de oorlog doorgekomen. Tegelijk is er enorm gemis en onzekerheid geweest.

Dit zijn de “kleine”oorlogsverhalen. Ook die zijn belangrijk om te bewaren en te herinneren. Vier mei herdenken blijft belangrijk.

Kennis en inzicht

Vandaag staat er weer een nieuwe blog online op de website van het CGMV.

Inmiddels de vierde alweer! De andere blogs zijn via de website terug te vinden. Ik vind het bijzonder leuk om te doen. Het bijzondere is dat iedere vier weken spontaan een onderwerp in mijn gedachten komt waar ik over kan schrijven.