“Wat iedereen moet weten over euthanasie”

Dat was de titel van een lezing waar ik gisteravond was. Een lezing gegeven door Rob Bruntink. Aan het begin van de avond werden een paar stellingen geponeerd. De meningen over de antwoorden waren verdeeld.

In de lezing werd uitgebreid uitgelegd wat euthanasie wel is, en wat vooral ook niet. Welke voorwaarden er zijn, wat het “nut” is  van een euthanasieverklaring. Het ging over de verschillen tussen euthanasie en palliatieve sedatie. Een uitgebreide uitleg.Er is een stijgende lijn in het aantal keren dat euthanasie gepleegd wordt. Eveneens is er een verbreding van de situaties waarin het gevraagd wordt. In het begin ging het vooral om situaties van dodelijke ziektes. Nu wordt er een pleidooi gevoerd om ook bij het zogenoemde voltooide leven euthanasie toe te passen.

Na de pauze kon men vragen stellen. Het grotendeels grijsharige publiek maakte daar grif gebruik van. De meeste vragen gingen over euthanasie bij dementie. Misschien wel omdat het in andere situaties meer gemeengoed is geworden. We zijn eraan gewend geraakt dit stuk van ons leven te overzien en organiseren. (denk ik)

 

Diverse keren kwam voorbij dat je toch “recht” hebt op euthanasie. Die stelling werd terecht ontzenuwd. Ik meende een soort verontwaardiging hierover te horen in de reacties. Tevens vond men dat als je maar vaak genoeg tegen je arts gezegd had dat je niet dement wil zijn, de arts dan toch euthanasie moet toedienen, ook al kun jij dat zelf op dat moment niet duidelijk meer aangeven. Dat is echter niet zo, een arts mag en kan dit niet doen. Mooi vond ik dat Rob Bruntink enkele keren benadrukte dat het niet niets is voor een arts om euthanasie toe te passen. Het levert slapeloze nachten op. Een arts kan niet verplicht worden dit te doen, noch een patiënt om het te vragen.

Mensen willen graag controle over hun leven hebben. En het leven is voor een groot deel maakbaar geworden, meer dan ooit. Hoe je levenseinde/ sterfbed is, weten we niet. Angst voor lijden/ pijn kan grotendeels weggenomen worden, dankzij goede pijn bestrijding. Angst voor dementie kan veel minder weggenomen worden omdat deze ziekte zo ongrijpbaar en tot nu toe ongeneselijk is.

Afgelopen twee zondagen was in het programma Kruispunt een  documentaire te zien over een echtpaar waarvan de man de ziekte van Alzheimer heeft. Je wordt meegezogen in de worsteling van man en vrouw. De man was dominee geweest, je zag terugblikken op zijn preken. (deze documentaire was door een zoon die filmmaker is, gemaakt) In de film merkte je de onmacht van beiden. De man begreep goed dat er van alles niet klopte, de vrouw had soms moeite haar geduld te bewaren. De man probeerde te verdoezelen dat hij dingen niet meer begreep: ik trap daar niet in hoor, je houdt me voor de gek, zegt hij, als hij niet weet wat hij moet doen. Ik vond het boeiend en verdrietig en helaas zeer herkenbaar.
Ik vond deze films confronterend, bijna ontluisterend ook. In de aankondiging van deze documentaire in het Nederlands Dagblad las ik: “Het is te hopen dat de zoektocht naar de medicijnen die de ziekte afzwakken of zelfs tot staan brengen, doorgaat”.

Ik weet niet of ik het daar mee eens ben. Op het moment dat de ziekte zich openbaart is er al (veel) beschadigd in de hersenen. Als je dan medicijnen krijgt die het proces vertragen/ verlengen, realiseer je je nog langer je onvermogen en onmogelijkheden. Juist de tijd dat je weet wat je hebt en zelf (nog) doorhebt wat niet goed meer gaat, je onvermogen om je verbaal uit te drukken, zoals ook bij deze dominee het geval was, is voor de patiënt de meest heftige en pijnlijke tijd.

Zo vielen twee dingen voor mij samen, de lezing en beide afleveringen van Kruispunt. Bij die documentaire kwamen weer veel herinneringen boven. Bij de lezing ook wel, maar anders. Ik dacht terug aan mijn tijd op de intensive care, hoe lastig ik het vaak vond als een behandeling gestopt moest worden. (wat geen euthanasie is). Toch vond ik vaak moeilijk, al was er geen andere weg. Ik hoorde gisteren de feitelijke zaken rondom euthanasie. Het tegen euthanasie zijn was (soms) een lakmoesproef voor het al dan niet christen zijn. Ik ben ervan overtuigd dat God de gever en nemer van het leven is. In die zin is het hele euthanasieverhaal iets dat ver van je bed lijkt. Toch is het zeer zinvol om er stil bij te staan, over na te denken en alert te blijven. Vorige week stond er een interview met Pia Dijkstra in het Algemeen Dagblad. Daarin gaf zij aan dat de regering toch maar eens haast moet gaan maken met het onderzoek naar voltooid leven en hoe daar een einde aan te maken. Een waardig levenseinde vindt zij heel belangrijk. Dat zal een ieder graag willen, maar helaas, ook hier in is gebrokenheid zichtbaar “Euthanasie alleen toestaan op medische gronden is nooit de bedoeling van Els Borst geweest” zo besluit ze. Om te vervolgen met haar persoonlijke missie: “Dat wil ik rechtzetten”. Zonder te willen doemdenken, lijkt het me wel belangrijk om wakker te blijven!

P.S: deze lezing werd gegeven bij aula Vredehof, ivm het 150 jarig bestaan. Er was zoveel belangstelling voor dat een tweede avond wordt overwogen.

4 gedachtes over ““Wat iedereen moet weten over euthanasie”

Laat een reactie achter op MeMaree Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s