Orgaandonatie (2)

Gisteren is de  wet orgaandonatie aangenomen in de eerste kamer. Met een minimale meerderheid, 36/ 38. Nu gaat het zo worden dat iedereen zijn organen beschikbaar wil stellen voor donatie, behalve wanneer je het niet wilt, dan moet  je dat zelf doorgeven. Mocht je inderdaad in de situatie komen dat je donor kunt worden, dan wordt er eerst nog overlegd met je naasten.

Op tv was veel aandacht voor dit nieuws. In Nieuwsuur was een gesprek met iemand die dringend een donorhart nodig heeft. Het blijft een ingewikkelde situatie, dat iemand een donorhart nodig heeft, terwijl je dan weet dat er iemand (voor jou) moet sterven om dat mogelijk te maken. (bijna de paasgedachte).

Twitter ontplofte gisteravond en vanmorgen. In mijn tijdlijn voornamelijk mensen die tegen deze nieuwe wet zijn en een behoorlijk aantal daarvan gaf aan nu geen donor meer te willen zijn. “Want ik wil niet dat mijn organen naar de staat gaan, ” lees ik als argument. Of: al die laaggeletterde mensen die niet snappen wat ze kiezen, dus ik wil ook geen donor meer zijn. Of: “Ik gun mijn naasten een rustig afscheid, dus ik word geen donor”. Voor mij allemaal bizondere redenen die ik ook niet helemaal kan volgen eerlijk gezegd.

Het verbaast me dat (ook) veel christenen zo reageren. Mijn lichaam is van mij en niemand heeft er iets over te zeggen. In andere situaties, bijvoorbeeld euthanasie/ laatste wil pil, is het argument juist dat je niet de baas bent over je eigen leven en levenseinde. Vanmorgen in het ND stonden diverse reacties. Deze sprak me het meeste aan: “Mijn lichaam is niet van mijzelf, ik heb het in bruikleen van de Schepper. Het verbaasde me dat juist christenen in deze discussie opkwamen voor autonomie”. Gijsbert van den Brink, theoloog. Daar kan ik me in vinden.

Al eerder schreef ik over dit onderwerp.

Op de weblog van ds. Ernst Leeftink  verscheen vandaag ook een interessant artikel over donatie. Op deze website zijn veel meer artikelen te vinden over dit onderwerp.

 

3 gedachtes over “Orgaandonatie (2)

  1. Jozien van Boven zegt:

    Ik zou nu ook geen donor willen zijn , meer omdat ik het een eng idee vind. Ik zou het prettig vinden als je zou weten hoe het nou precies in zijn werk gaat. Welke stappen worden er ondernomen als iemand bijna gaat overlijden of als iemand plotseling overlijdt. Krijg je dan een arts op bezoek? Wordt het lichaam dan tijdelijk weggehaald? Gaat met vol eerbied te werk? Hoe wordt het lichaam weer “afgeleverd,. Hoe wordt de familie op de hoogte gesteld of wie heeft dan contact met de familie erover?

    • maahtje zegt:

      Jozien, vandaag stond er nog iets over in het Nederlands Dagblad. Heel weinig mensen die zich opgeven als donor, zijn ook daadwerkelijk donor. Alleen in geval van hersendood of hartdood kan dat. Je bent dan al in het ziekenhuis. Artsen gaan dan in gesprek met familie als er sprake is van hersendood, en vragen naar donorschap/ donatie. De donor ligt aan de beademing, waardoor het lijkt alsof er nog leven is. Hersendood moet (uiteraard) worden vastgesteld. Het bizarre is wel dat een warm lichaam naar de operatie kamer gaat, voor uitname organen, en een koud lichaam weer teruggebracht wordt.

  2. Anne Stekhoven zegt:

    Ik ben al mijn hele volwassen leven orgaandonor. Ik ga dus niet ineens ‘nee’ invullen omdat de overheid zich bemoeit. Dat wil niet zeggen dat ik geen vragen heb. Zoals de vorige reactie al aangeeft: het blijft een eng idee… Ik denk in de hele discussie regelmatig: ‘en als jij nu zelf…of jouw kind….??’ Mensen willen leven. De mensen met een aangeboren hartafwijking of een nierziekte net zo goed!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s