Wat je zegt dat ben je zelf…

“Je ziet allemaal leeuwen en beren op de weg”, hoor ik mezelf zeggen in een begeleidingsgesprek. “En die worden steeds maar groter, omdat je ze voedt door jouw gedachten”.

Tevreden ga ik verzitten. Dit klinkt best goed, vind ik. Ik zie bijna een plaatje van woord-etende beren voor me.

Mijn gastvrouw/ klant kijkt me aan. Ik zie haar denken. En zich afvragen hoe je die leeuwen en beren voedert. Nou, heel simpel, denk ik. Door alleen, of eerst te kijken naar de onmogelijkheden en de mogelijkheden te vergeten. Een herkenbaar patroon…

Want plotseling realiseer ik me dat ik niet alleen tegen mijn klant praat, ten diepste zit ik mezelf toe te spreken. Immers, ik heb die avond een bijeenkomst waar ik zo vreselijk geen zin in heb. Ik ben druk bezig met argumenten bedenken om mezelf te rechtvaardigen om niet te gaan. Zo is het geen verplichte bijeenkomst, bijvoorbeeld. Dat het gewoon gezellig kan zijn wil ik niet zo accepteren. Ik maak het alleen maar groot in mijn hoofd en zie er huizenhoog tegenop. Terwijl mijn verstand zegt dat dit soort dingen altijd meevallen, protesteert mijn gevoel. Ik ben er nog niet uit, wat ik ga doen.

Ik deel met mijn gastvrouw dat ik zelf ook wel zo zit te puzzelen. Gedeelde smart blijft tenslotte halve smart. De hele dag blijft het een beetje zeuren in mijn gedachten. Hoezo beren voeden?

Tijdens het eten zit ik nog met allernaaste te sparren: wel of niet gaan? Hij kent me langer dan vandaag en is dit gezeur wel (enigszins) gewend. Ik vertel over het gesprek van die ochtend. Ik kan het niet laten mijn mail even te checken en schrik van het aantal afmeldingen voor deze bijeenkomst. Veel van mijn collega’s zijn geveld door de griep en een aantal anderen heeft (al dan niet plotseling) een werkafspraak. Vervelend.  Na het eten lees ik uit de bijbel, we zijn bezig met de brief aan de Romeinen. Hoofdstuk twee is aan de beurt.

Ik lees vers 21. Daar staat: “U die anderen onderwijst, onderwijst u uzelf eigenlijk wel?” We schieten in de lach. Uiteraard denk ik weer aan het gesprek van die ochtend.Ik besluit om toch  te gaan. Was het gezellig? Natuurlijk!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s