Leven als kind van God, Persoonlijk

Zo zijn onze manieren

Vanmorgen gingen we naar de kerk, niets bijzonders op de vroege zondagochtend. Voordat de dienst echt begon las de dienstdoende ouderling de mededelingen voor. Een ieder werd welkom geheten, er volgden nog wat zaken, waaronder de opmerking dat we het Wilhelmus de volgende zondag na afloop van de dienst zouden zingen.  De “gewone” gang van zaken is dat we zittend de psalm zingen die de kinderen voor school moesten leren, daarna gaan staan om de dienst “echt” te beginnen, met het ontvangen van de groet van de Heer.

De “schoolpsalm” van deze week was uit het liedboek nr. 411. Het Wilhelmus! Hilariteit. De band begon te spelen en plotseling stond een ieder op, want het Wilhelmus, dat kun je toch niet zittend zingen? De traditie is dit staande te doen.

De dienst begon, we bleven staan voor het ontvangen van de groet, en zongen de eerste psalm. Daarna zaten we en bleven we zitten, ook tijdens het zingen van de liederen tot eer van de Heer. Want psalmen en liederen zing je zittend, tenzij anders aangegeven door de predikant. Een heel enkele keer besluiten een paar mensen spontaan staande te zingen, dat kan gebeuren, al vinden sommige mensen dit wel een beetje raar, zomaar staan!

Mocht er in een psalm staan dat we met geheven handen iets zingen, dan doen we dat niet. Want dat is een beetje raar, we knielen ook niet als er in een psalm of  lied staat dat we voor Gods zetel knielen….. Dat knielen is uit praktisch oogpunt niet zo handig, dat is wel weer zo. Wat maakt dat we doen wat we doen, vraag ik me af. Wat weerhoudt mensen, wat weerhoudt mijzelf?

6 thoughts on “Zo zijn onze manieren”

  1. Onzekerheid, ritueel, gewenning.. in mijn geval toch de eerste, wat zullen “ze” wel niet denken…. Eigenlijk te belachelijk voor woorden als je dr zo over nadenkt…;)

  2. Ja, dat was inderdaad wel grappig vanochtend (en frappant inderdaad dat we dan wel en masse gaan staan). Mijn lieve man laat zich trouwens niet weerhouden om te doen wat hij zingt, zo ook vanmiddag. En ik……ik dacht: laat ik de mensen naast en achter me maar niet shockeren. Maar dat slaat natuurlijk helemaal nergens op. Ik kan me nog een gesprek herinneren van een paar jaar geleden met een paar jongens die hier in huis waren tijdens een Sonriseweek. Eentje daarvan zei: nou, daar worden we dan knap druk mee, als we alles moeten doen wat we zingen, kronen werpen aan zijn voet en zo! Tja!
    Goeie week.

    1. Ha Joke, mooi dat je man zich niet laat weerhouden te doen wat hij zingt. De mijne laat zich een enkele keer door mij weerhouden..;-) Ja, dat shockeren herken ik en is voor mij een reden geen handen op te steken ofzo. Anderzijds denk ik dat we gewoon die vrijheid moeten ‘nemen’, al klinkt dat tegenstrijdig! Leuke jongens had je met Sonrise!

  3. Heb je ook zo genoten vanmorgen? Warm bad. Ben niet gaan staan ondanks dat ik dat eigenlijk wel zou willen. Of heel hard ‘amen’ zeggen tijdens de preek. Waarom ik het niet gedaan had? Ach… dan vestig ik ook zo de aandacht op mijzelf en daar hou ik dan ook weer niet zo van.

  4. Was idd een warm bad! Ben ook heel benieuwd naar die prekenserie die nog komt. Fijn dat internet bestaat!
    Grappig, dat jij de neiging had te gaan staan of te be-amen. Ik zat zo in de preek dat ik er niet eens aan dacht!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s