Leven als kind van God

Klaproos

de wereld staat in vuur en vlam  door oorlogen en geruchten van oorlogen

oorlogen in de grote wereld en in de kleine wereld

vluchtelingen op zoek naar veiligheid, op zoek naar rust

onrust en geweld bloed en tranen

en toch….

de klaproos toont zijn vuur

uitgebarsten

Ik ben altijd bij jullie, totdat de nieuwe wereld komt”

 

Gehoord/ gezien/ gelezen

Meedenken

In het Nederlands Dagblad staan regelmatig oproepen om mee te denken over allerlei onderwerpen. Altijd leuk, dat meedenken! Ik houd er wel van. Een paar weken geleden was de vraag naar babyfoto’s met een bijzonder verhaal. Voor iedere ouder zal iedere babyfoto een bijzondere foto zijn. Sommige foto’s zijn meest bijzondere foto!

Ik had daar onmiddellijk een beeld bij. De foto dat ik onze derde zoon voor het eerst echt vast mocht houden. Die foto stuurde ik op en schreef er wat tekst bij. Een tijdje later kreeg ik een reactie, dat de foto geplaatst zou worden en dat nog wat meer informatie wenselijk was. Een telefoongesprek volgde.
Vanmorgen lag het resultaat op de mat. Toch best raar, om jezelf op de voorpagina van een krantenbijlage te zien!

Dit is de link naar het artikel: https://www.nd.nl/nieuws/nederland/eindelijk-even-uit-de-couveuse.3.2683632.lynkx?s=xIaNAIpREzxMeqXYVdAFOg==

 

Gehoord/ gezien/ gelezen, Leven als kind van God

Vrouwen

Afgelopen weekend was het jaarlijkse Urban Expressionweekend in Amerongen. Wij gingen alleen de zaterdag, overnachtten in een B&B in Veenendaal en gingen daar gisteren naar de kerk. Onze keuze viel op Mozaiek0318, een evangelische gemeente die in de afgelopen jaren enorm is gegroeid. Iedere zondag is er twee keer dezelfde dienst. Met kerst en pasen moet je zelfs reserveren, dan loopt het helemaal storm. We hoorden van iemand dat er zelfs mensen vanuit Eindhoven deel (lid) zijn van deze gemeente.

’s Morgens werden we gewekt door klokgelui. Dat was lang geleden dat we dat hoorden. Als ik hier een kerkklok hoor luiden is het bij een begrafenis vanuit een kerkje hier dichtbij. ( ik denk er dan meteen aan dat dat vier euro kost, wat extra bijgeschreven wordt op de rekening van de begrafenis) Onderweg naar het kerkgebouw zagen we veel mensen onderweg. Allemaal kerkgangers. In Veenendaal zijn heel veel kerken. Fraai gekleed, de meeste vrouwen in een rok of jurk. Soms met een hoed op. Grote gezinnen, grote auto’s.

Goed, Mozaiek3018 dus, daar kwamen we uiteindelijk. Kees Kraayenoord hield de preek. De preek ging over de positie van vrouwen. Hoe kijken we (mannen) naar vrouwen? Welke positie krijgen zij? In de tijd dat Jezus op aarde rondwandelde was de situatie heel wat slechter dan nu. ( hier in het westen) In de bijbel lezen we hoe Jezus met vrouwen omgaat. Uit het boek Lucas werden een aantal voorbeelden genoemd. De Here Jezus had vrouwen in zijn groep volgelingen. Rijke vrouwen zorgden voor zijn onderhoud. Zij worden bij name genoemd. Vrouwen zijn de eersten die de opgestane Jezus zien. Zij zijn getuigen. In die tijd mochten vrouwen geen getuigen zijn, hun verhaal telde niet mee. De Here Jezus vertoont zich aan hen en zij mogen vertellen over Wie zij gezien hebben.

Een bekend bijbelverhaal is dat over Martha en Maria. De een hard aan het werk, druk in met zorgen. De ander zit aan de voeten van de Heer. Zuigt zijn woorden in. (stel ik me zo voor). Als Martha vindt dat Maria ook wat moet doen, zegt Jezus dat Maria het beste deel gekozen heeft. Het lijkt dan dat Jezus bedoelt dat rusten aan zijn voeten het beste deel is. Echter, dat aan de voeten van Jezus zitten, is niet zozeer rusten en mindfull leven of iets in die richting. Eerder het tegenovergestelde: aan de voeten van een leraar zitten, betekent dat je student bent! Een echte leerling van een rabbi (joodse leraar), dat was Maria. Ongehoord in die tijd! Martha riep haar zus tot de orde: hoe haal je het in je hoofd om daar te gaan zitten en te denken dat jij, een vrouw notabene, een student zou kunnen zijn? Jezus zegt dat zij het beste deel gekozen heeft. (Lucas 10: 38-42) Vrouwen krijgen een totaal andere positie dan gewoon was in het oosten van die tijd. (Overigens: de wetten die God gegeven heeft in het oude testament zijn meer vrouwvriendelijk dan in de omringende volken “normaal” was)

Aan het einde van de dienst moesten alle vrouwen gaan staan. De mannen mochten laten horen dat zij respect en bewondering voor de vrouwen hebben. Een vet applaus volgde! Kees Kraayenoord las de volgende tekst voor:

Sta op en schitter!  Jullie zijn door God geschapen, geliefd en geroepen. Jullie identiteit ligt in Christus. Niet in je lichaam, in je positie, in je man,  in je vader. God zelf houdt van je. Je bent zijn dochter. Je bent geschapen naar zijn beeld. Je bent meer dan een lustobject. Je bent meer, door Jezus onze Heer!

Wow, dat voelde heel bijzonder om zo aangesproken te worden! Een bijzonder moederdagkado!

 

NAH

Nieuwe beschikking

Vanmorgen had ik een afspraak met een klant. Daar schoof  een WMO-consulent bij aan. De beschikking voor de begeleiding was namelijk afgelopen en dan moet er weer een nieuwe komen. (tenzij ik van plan ben als vrijwilliger verder te gaan)

Voordat de gemeentes over de toekenning en financiering gingen, schreef ik als begeleider een brief naar het CIZ (centraal indicatieorgaan zorg) met daarin de beargumentering voor voortzetting van de begeleiding. Meestal volgde dan nog een telefonisch onderhoud met de indicatiesteller en doorgaans was de indicatie geregeld. De duur van deze indicatie kon tot 15 jaar oplopen.

Nu is alles anders. Immers, we zetten een ieder in zijn/ haar kracht en bezuinigen er vrolijk op los. Nu moet de persoon die begeleiding wil, dit zelf aanvragen. Vaak betekent dat dat het hele verhaal opnieuw verteld moet worden, voor de zoveelste keer. Vanmorgen hoefde dat gelukkig niet, de consulent had zich terdege voorbereid. Wel moest mijn klant uitgebreid aangeven waarvoor ze begeleiding nodig heeft. En leek de conclusie deels te zijn dat vrijwilligers in deze situatie ook best veel kunnen doen.

De situatie van mijn klant zal niet verbeteren. Zoals het er  nu uitziet, alleen verslechteren. In die zin is het voorspelbaar dat begeleiding langer nodig is. Zoals het er nu uitziet, komt er een beschikking voor een jaar. Dan kan het verhaal weer van voren af aan beginnen. Voor mij voelt het of ik iedere keer weer moet bewijzen dat ik het geld waard ben.

Voor mijn klant(en) betekent het dat ieder jaar weer uitgelegd moet worden wat jij niet kunt en waar je hulp bij nodig hebt. Word je dan in je kracht gezet of word je, steeds weer opnieuw, geconfronteerd met dat wat je niet meer kunt doen en ook nooit meer zult kunnen doen.

Het voelt alsof het ontvangen van begeleiding een enorme gunst is die gegeven wordt, in plaats van die zorg te leveren die ervoor kan zorgen dat mogelijkheden nog zoveel mogelijk gebruikt worden. Overigens wil ik zeker niet beweren dat mensen zelf niet in staat zijn hun vraag te verwoorden, of hen onmondig houden.  Maatwerk zou nog meer maatwerk kunnen worden als klanten de keuze zouden hebben: zelf de aanvraag etc. regelen of dit laten doen door een ander (=begeleider)

Kleinkinderen

Kostbaar

“Oma,  gaan we nog een keer naar de Spelerij?”, vroeg oudste kleinzoon. (13). De vraag verraste me. De laatste keer dat we er waren was drie jaar geleden, en het leek er op dat dat voor hem ook echt de laatste keer zou zijn. Maar als jullie graag willen, dan doen we dat toch?

Zo reden we gisteren  naar DIeren. Naar de Spelerij/ de Uitvinderij.  Oudste en een na oudste kleinzoon met opa en oma. De Spelerij lieten we een beetje links liggen. Te koud en te nat. In de Uitvinderij was het behoorlijk druk.

We begonnen de dag heel gezond.  Zo grappig, vier keer koffie en geen frisdrank meer. We bakten ons eigen stokbroodje als lunch.We maakten veel dingen. Onvermoede creativiteit borrelde op. We maakten een vloot van piepschuimbootjes.

 

 

We probeerden mooie dingen van plexiglas te maken. We ontdekten dat het niet handig is om eerst een mooie vorm te maken en dan een gaatje te boren.. niet de meest praktische volgorde.

En waren om een uur of vier toch echt uitgewerkt en uitgeknutseld. We stapten weer in de auto, waar de schermen weer in gebruik genomen werden. Die hadden ze toch wel een beetje gemist overdag.

We besloten bij de meest gezonde restaurantketen van het land te eten. (al is de naam restaurant teveel eer). Want eigenlijk hoort dat toch, als je een dagje met je opa en oma op pad bent, afsluiten met fastfood en ijs.

 

Kostbaar staat boven deze blog. Voor ons was dit een kostbare dag. (letterlijk en figuurlijk) Genieten om zo met elkaar op pad te zijn. Genieten om zo deel te mogen zijn van elkaars leven.

Kleinkinderen, Persoonlijk

Nat en niet nat

Het is meivakantie, kinderen hebben vrij en mama’s moeten wel werken. Dan is een oma in de buurt wel makkelijk. Zo ook afgelopen dinsdag. Het was een rustige oppas, de helft van de kinderen logeert bij andere opa en oma. Zo was ik met oudste en jongste kleinkind. De was was gestreken, de koffie opgedronken en er waren nog wat nuttige of leuke dingen gedaan. We deden een spelletje.

Memory over de zondvloed. Spelregels werden aangepast aan de stand van het moment. Gelukkig voor mij had het spel maar vijftien setjes kaarten. Dat was nog redelijk te overzien en te onthouden.We oefenden ons in het selfies maken.

Na het spel was het tijd om de neus buiten de deur te steken. Het ene moment scheen de zon, daarna zag ik alleen maar wolken, vervolgens regende het. Kortom, ik aarzelde om weg te gaan. Floor vond dat allemaal onzin, zij wilde gewoon gaan. Jas aan en dan weg oma.

We wandelden naar het winkelcentrum, deden onze boodschappen en zagen allerlei mooie armbandjes, haarspeldjes en andere bijzondere dingen. Floor is een kei in het niet vragend vragen.

Op de terugweg was het nog steeds droog. Floor legde uit: “Oma, het is nat, of het is niet nat. Maar het is niet erg hoor. Als het niet nat is, komen we gewoon thuis. Als het nat is, neem je een paraplu mee en dan ben je niet nat. Maar als we de paraplu vergeten zijn en het is nat, dan pakken we thuis een handdoek en drogen we ons af. Klaar.”

Het was heerlijk om zo in de kleine overzichtelijke wereld van een vierjarige te zijn!

Gehoord/ gezien/ gelezen

Maria

Vandaag waren allernaaste en ik in het Catharijneconvent in Utrecht. We waren nieuwsgierig geworden door een artikel dat een tijdje geleden in het Nederlands Dagblad stond. Er is een tentoonstelling over Maria. Dé Maria, uit de bijbel.

De tentoonstelling trekt best wat publiek, vanmiddag zag het zwart van de grijze hoofden. (wie bedacht er eigenlijk dat ouderen alleen maar geld kosten?) Het was druk in de zalen, die niet allemaal even groot zijn. Behalve dat er veel te zien is, is er ook veel te horen. Als je een beetje meeluistert met de medebezoekers. Dat kan ik goed.

De tentoonstelling begint in de verre oudheid. De theorie (die beschreven staat op de muren van de zalen) is dat Maria een soort christelijke oermoeder is. Een christelijke vervanging van goden als Artemis uit Efeze, of goden uit Afrika. Er zijn beeldjes of afbeeldingen van die goden.

Met een sprong komen we in het begin van onze jaartelling terecht. Dat Maria vereerd wordt en aanbeden wordt, dat weet ik nog net. Dat geloofd wordt dat ze zondeloos is en naar de hemel opgevaren, zover was ik ook nog. In apocriefe boeken staan nog veel meer verhalen over haar, en over haar afkomst. Heel bijzondere dingen las ik. Hoe haar ouders heetten, de wonderen die zij gedaan heeft, (?) Ik was verbaasd te lezen dat de zonde van de wereld door Maria was weggenomen.

Ik merkte dat ik ‘last’ had van al deze dingen, het belemmerde mijn kijken naar alle kunst. Want kunst was er! Bijzondere schilderijen, ikonen, beelden. Heel veel! Die ik uiteindelijk mooi vond, in meer of mindere mate. Al blijf ik het lastig vinden dat denk en oordeel hoofd stil te zetten.

Ik was bijzonder geraakt door dit werk, een Piëta. Geen Maria met gestorven zoon. Dit is gemaakt door Klaas Kloosterboer, na aanslagen in Parijs. (november 2015) Door de verf heen zijn de krantenberichten over deze aanslagen te lezen.

Sinds een aantal jaren is Biblejournaling hot in christelijk Nederland. Het houdt in dat je allerlei tekeningen en schilderingen maakt in je bijbel. Er zijn speciale bijbels voor ontwikkeld. In het museum zag ik de moeder aller biblejournaling.

Ach ja, om in bijbelse termen te blijven: er is niets nieuws onder de zon!

 

 

Het was een boeiende dag uit, waar we van genoten hebben. Ik ben weer een beetje wijzer geworden, over kunst en over mijzelf!

 

Gehoord/ gezien/ gelezen

Het lam dat ons doet leven!

Alweer een tijd zijn we bezig met het instuderen van  het paasoratorium van Dirk Zwart, met teksten van Ria Borkent.

Ik merk dat ik het soms lastig vind om de teksten bewust te (blijven) zingen. Er bij stil te staan wat ik zing en hoe spectaculair dit alles is. En misschien niet eens spectaculair in de ogen van mensen. Niet voor niets schrijft Paulus over dat voor mensen dwaasheid is en wijsheid is bij God. Nog een paar keer instuderen, dan gaan we voor publiek zingen. Een keer in Hengelo, zie de foto, en de week erna, op zaterdag 15 april in een kerk in Enschede. (kerk aan de Wilhelminastraat) Deze avond begint eveneens om acht uur.

 

Uiteraard van  harte welkom!