Maria

Vandaag waren allernaaste en ik in het Catharijneconvent in Utrecht. We waren nieuwsgierig geworden door een artikel dat een tijdje geleden in het Nederlands Dagblad stond. Er is een tentoonstelling over Maria. Dé Maria, uit de bijbel.

De tentoonstelling trekt best wat publiek, vanmiddag zag het zwart van de grijze hoofden. (wie bedacht er eigenlijk dat ouderen alleen maar geld kosten?) Het was druk in de zalen, die niet allemaal even groot zijn. Behalve dat er veel te zien is, is er ook veel te horen. Als je een beetje meeluistert met de medebezoekers. Dat kan ik goed.

De tentoonstelling begint in de verre oudheid. De theorie (die beschreven staat op de muren van de zalen) is dat Maria een soort christelijke oermoeder is. Een christelijke vervanging van goden als Artemis uit Efeze, of goden uit Afrika. Er zijn beeldjes of afbeeldingen van die goden.

Met een sprong komen we in het begin van onze jaartelling terecht. Dat Maria vereerd wordt en aanbeden wordt, dat weet ik nog net. Dat geloofd wordt dat ze zondeloos is en naar de hemel opgevaren, zover was ik ook nog. In apocriefe boeken staan nog veel meer verhalen over haar, en over haar afkomst. Heel bijzondere dingen las ik. Hoe haar ouders heetten, de wonderen die zij gedaan heeft, (?) Ik was verbaasd te lezen dat de zonde van de wereld door Maria was weggenomen.

Ik merkte dat ik ‘last’ had van al deze dingen, het belemmerde mijn kijken naar alle kunst. Want kunst was er! Bijzondere schilderijen, ikonen, beelden. Heel veel! Die ik uiteindelijk mooi vond, in meer of mindere mate. Al blijf ik het lastig vinden dat denk en oordeel hoofd stil te zetten.

Ik was bijzonder geraakt door dit werk, een Piëta. Geen Maria met gestorven zoon. Dit is gemaakt door Klaas Kloosterboer, na aanslagen in Parijs. (november 2015) Door de verf heen zijn de krantenberichten over deze aanslagen te lezen.

Sinds een aantal jaren is Biblejournaling hot in christelijk Nederland. Het houdt in dat je allerlei tekeningen en schilderingen maakt in je bijbel. Er zijn speciale bijbels voor ontwikkeld. In het museum zag ik de moeder aller biblejournaling.

Ach ja, om in bijbelse termen te blijven: er is niets nieuws onder de zon!

 

 

Het was een boeiende dag uit, waar we van genoten hebben. Ik ben weer een beetje wijzer geworden, over kunst en over mijzelf!

 

Het lam dat ons doet leven!

Alweer een tijd zijn we bezig met het instuderen van  het paasoratorium van Dirk Zwart, met teksten van Ria Borkent.

Ik merk dat ik het soms lastig vind om de teksten bewust te (blijven) zingen. Er bij stil te staan wat ik zing en hoe spectaculair dit alles is. En misschien niet eens spectaculair in de ogen van mensen. Niet voor niets schrijft Paulus over dat voor mensen dwaasheid is en wijsheid is bij God. Nog een paar keer instuderen, dan gaan we voor publiek zingen. Een keer in Hengelo, zie de foto, en de week erna, op zaterdag 15 april in een kerk in Enschede. (kerk aan de Wilhelminastraat) Deze avond begint eveneens om acht uur.

 

Uiteraard van  harte welkom!

 

Bidden

Dat het vandaag biddag is en vrouwendag en veertigdagentijd en een gewone werkdag en dat er ook nog een kerkdienst is. Zoiets, ik raak er van in de war…

Ik hoor en lees van alles over bidden. Bijzonder om zoveel verschillende zienswijzen te ontdekken. Op facebook geven mensen aan voor je te willen bidden als je een pb-tje stuurt.  Ik hoor van ziekte in de familie van vrienden. Ik bid voor die vrienden en familie, tussen de bedrijven door als het ware.

Op Groot Nieuws Radio verhalen over wonderen die op gebed gebeurden. Genezing, heling, wonderen. In het Nederlands Dagblad een advertentie van de SGP. Daarin wordt biddag een dag genoemd om onze afhankelijkheid te belijden, zonder Zijn zegen redden we het niet. Biddag als zegen en een zegen geeft rust.

In dezelfde krant een verhaal over biddag, theoloog Arjan Plaisier vertelt over biddag. Mooie gedachten over bidden, vind ik. Bidden als daad van verzet. Niet meegaan in de waan van de dag. Niet denken dat je alles zelf kunt. Kind kunnen en durven zijn. “Als je ooit hebt gebeden en je stopt ermee, sterft er iets een zachte dood”.

We zijn druk in ons land met de komende verkiezingen. Zijn ouderen er nu wel of niet op achteruitgegaan? (en hoe erg is dat?) Wat doen we voor mensen buiten onze grenzen? Het lijkt er op dat we het liefst zo min mogelijk doen. We bouwen nog net geen echte muren.

In het ND lees ik: wie zich even afsluit voor de druk van wat zichtbaar is, komt in een grotere wereld terecht. De aarde wordt zoveel groter als er een hemel boven is. De mens wordt zoveel meer als er een God is die jou spreekrecht geeft.

Laten we gebruik maken van dat spreekrecht!

 

 

Uw koninkrijk kome….

Onderstaande tekst vond ik alweer een tijd geleden in het magazine van Tear. Steeds bewaard, en gedacht dat ik er “ooit” nog wel iets mee wilde doen. Om nu, in de week voor de verkiezingen te delen:

 

Mag ik je demonstrant noemen?

Demonstrant voor Gods gerechtigheid.

Deel van een groeiende beweging van mensen die elke dag

hun invloed vergroten

om armoede en onrecht te bestrijden.

 

Ga mee.

Open je ogen voor armoede.

Ontdek de structuren van onrecht.

Raak bewogen door wat je ziet, maar houd je ogen boven

de golven,

je hoop gericht op Jezus’ koninkrijk.

 

Dat Koninkrijk is er al

en komt met recht, vrede en vreugde.

Helemaal.

 

Dat verandert je denken en je voelen.

Je gaat de dingen anders doen.

In je eigen leven, in je familie,

op je werk, in de kerk en in de buurt.

 

Sta op en maak in alles

Gods koninkrijk zichtbaar.

 

Draag bij.

Misschien in  geld.

Misschien in tijd.

Of met je stem.

Door te delen, te bidden, te vieren

 

totdat iedereen genoeg heeft,

vrede  kent en vreugde vindt.

 

Doe mee.

De beweging wordt groter,

meer zout, meer licht,

Zijn Koninkrijk steeds meer zichtbaar.

tearlogo

Feest!

snoephiernaastVanavond vieren we dat Hiernaast zes jaar geopend is! Vanaf november 2010 is een groot aantal mensen enthousiast aan het klussen geweest om alles mooi te maken. Dat is hen gelukt!

Begin maart 2011 gingen de deuren voor het eerst echt open. We probeerden open ochtenden te houden, we organiseerden workshops, zochten kunstenaars die een deel van het atelier wilden huren. Het was vallen en opstaan. En overal leer je weer wat van!

Sinds een aantal jaren verzorgen we een brunch op de zondag. We beginnen om elf uur, tot een uur of één. We begonnen met ongeveer tien mensen, inmiddels zijn we bijna iedere zondag met ongeveer dertig menen. Volle bak, en erg gezellig! Behalve eten, doen we nog meer tijdens de brunch. Iedere keer wordt er een verhaal uit de bijbel verteld. Om er over na te denken en er over na te praten. Dat napraten is iedere keer weer boeiend en verrassend!

En zo zijn we met z’n allen bezig in Hiernaast. Mooi om er te zijn, mooi om te zien dat er banden ontstaan, dat we voor elkaar klaar willen staan.

Vanavond vieren we feest! Vanaf half acht tot negen uur is een ieder van harte welkom! Kom langs voor een kopje koffie/ thee met iets lekkers. Kom voor het eerst of voor zoveelste keer!

Van harte welkom!

Enne ja… ik kan het toch niet laten nog even ons bankrekeningnummer hier te vermelden, we onderhouden het geheel van giften en subsidies. Tot nu toe is er altijd net voldoende geld geweest, God heeft hierin trouw voor ons gezorgd, waar we superdankbaar voor zijn.

Giften zijn ook van harte welkom! (helaas niet belastingaftrekbaar)

Rekeningnummer: NL53RABO0159981298
T.n.v. Stichting Kunst van ontmoeting

Leven….

“Het leven, het hoeft voor mij niet meer. Het is dat ik het mijn kinderen niet aan wil doen, maar anders, ja, dan wist ik het wel”.

“Het leven is een feest!” “Nou ja, ik doe maar alsof het een feest is, want als ik echt bedenk hoe mijn leven eruit ziet, heb ik geen leven meer.”

“Het leven is een strijd, ik ben er zo moe van, ik kan niet meer vechten”

Een veertienjarige jongen in onze stad besloot niet verder te willen en kunnen leven, nadat hij een naaktfoto van zichzelf op het www ontdekt had.

Deze zinnen hoorde en las ik in de afgelopen dagen. Ik werd er een beetje verdrietig van. Zoveel moeheid om te leven. Het leven niet zien als geschenk maar als opgave. En ik beken dat ik het soms herken. Moeheid, verdriet om alle gebrokenheid. Verlangen naar de nieuwe wereld die God beloofd heeft.

In andere situaties is er grote dankbaarheid omdat het ‘van de weg raken’ slechts tot gevolg heeft dat de auto kapot is, en de bestuurder niet. Leven dat door mag gaan!

bloemenfotomirjamIk schrijf dit op de dag die toch bijzonder is en blijft: de geboortedag van het eerste kind van oudste zoon en schoondochter. Emma was toen al overleden. Haar plaats was niet hier, maar al bij God.

Onbegrijpelijk voor ons allen. Dat is wat ik het liefste wil, begrijpen, grijpen waarom dit zo gebeurde. Hier op deze aarde  zullen we geen antwoord krijgen. Geen idee of  er “later” antwoorden komen. Ik denk dat het dan niet meer zo belangrijk is te weten waarom dingen al dan niet gebeuren.

Dan is er alleen feest!