Gehoord/ gezien/ gelezen

Laatste brunch (van dit seizoen)

Ik doe de vier tafelkleden die we vanmorgen gebruikten in de wasmachine. Ik bedenk dat dit de laatste keer van dit seizoen is dat ik ze was. Nog één keer strijken, en dan pas weer ergens in september. Even een aantal weken geen brunch is ook wel goed. Zelf even bijtanken en nergens voor hoeven zorgen. Zitten, zingen, aanhoren…. er is een tijd voor bezig zijn met- en voor de brunch en een tijd voor even alleen maar consument zijn.

Vanmorgen dus de laatste keer, voor we op vakantie gaan. We waren niet helemaal “compleet”, een enkele vroege vakantieganger was er niet. Er was, zoals altijd, royaal te eten en te drinken. Er waren twee verjaardagen geweest en zongen de jarigen toe. We maakten een gezamenlijk vriendenboekje en ook nog een groepsfoto.

We dankten voor dit afgelopen seizoen. We mochten in alle vrijheid bij elkaar komen. Meeleven met elkaar. Elkaar helpen als dat nodig was. Vriendschappen mochten groeien. We hebben plannen om volgend seizoen een alpha cursus te geven. Er is groei! En daar zijn we erg dankbaar voor!

Tot slot kregen we de zegen mee:

“De Heer zal jullie gelukkig maken en jullie beschermen. De Heer zal bij jullie zijn en voor jullie zorgen. De Heer zal aan jullie denken en jullie vrede geven”

 

 

Gehoord/ gezien/ gelezen

10 jaar

15-07-2007
Een regenachtige zondag …. een goede gelegenheid om eindelijk eens echt met een web-log te beginnen, zoals ik al zo lang van plan was te gaan doen. Nu maar de daad bij het woord voegen. Hoe alles werkt? Nog geen idee. Maar daar komen we wel achter. Ik ben van het soort: al doende leert men. Dus wie weet waar ik uiteindelijk terecht kom!
Welkom in ieder geval!
Dit was mijn allereerste blogje, vandaag tien jaar geleden geschreven en geplaatst.  Hier te vinden:  www.Margeke.punt.nl 
Alle begin is moeilijk, zo ook het begin van bloggen. Het was puzzelen om uit te vinden hoe ik een foto moest plaatsen, of een filmpje. Hoe maak je een link in een bericht? Al doende kwam ik daar toch wel achter. En begon ik plezier in te krijgen.
Na 700 blogjes geschreven te hebben op punt.nl werd het tijd voor een andere blog. Ik kwam op WordPress uit. Opnieuw moest ik wat wielen uitvinden. Met wat hulp lukte dat.
Op deze plaats blog ik ook alweer een aantal jaren. Dit is mijn 290e bericht.
In het begin blogde ik vaker dan nu. Schreef ik ook meer over de kinderen en kleinkinderen. Nu de kinderen allemaal de deur uit zijn, valt er niet zoveel meer te vermelden. De  kleinkinderen zijn gestopt met leuke prietpraatjes (want die leeftijd te boven), ook over hen schrijf ik minder.
Ik merk dat ik over de wat meer ‘zware’ dingen schrijf. Ik merk ook dat ik meer terughoudend ben in wat ik wel en niet schrijf.
Over mijn werk valt best wel wat  te vertellen bijvoorbeeld, maar niet op het internet. ( wees gerust, ‘klanten’ verhalen komen hier ook niet op tafel)
Zo ben ik weleens aan het puzzelen over wat wel en niet kan… een zoektocht soms.
In de afgelopen tien jaar heb ik door het bloggen, veel nieuwe mensen leren kennen. Sommigen in het ‘echie’, anderen alleen digitaal. Dat is bijzonder en daar ben ik blij mee en dankbaar voor.
Gehoord/ gezien/ gelezen

Wirwar

Geef vrede

Geef vrede, Heer, geef vrede,
de aarde wacht zo lang,
er wordt zo veel geleden,
de mensen zijn zo bang,
de toekomst is zo duister
en ons geloof zo klein;
o Jezus Christus, luister
en laat ons niet alleen!

Er woedt een strijd in de gereformeerde kerk vrijgemaakt. Het besluit om toe te staan dat vrouwen in alle ambten actief mogen zij, roept veel weerstand op. Op twitter woeden fitties over dit onderwerp. Onvoorstelbaar hoeveel en wat je in 140 tekens naar een ander kunt werpen. Het grote verwijt (en misschien ook de angst) is dat deze besluiten betekenen dat er geen recht wordt gedaan aan Gods woord. Dat wordt losgelaten, dat Woord. En in een goede kerk houd je vast aan het woord van God. En als je ergens begint met loslaten, dan kan het niet anders dan dat je uiteindelijk alles van God loslaat, zo is de redenering.
Gisteravond was er een vergadering van kerkleden die het niet eens zijn met deze besluiten. Onder leiding van twee predikanten. Deze predikanten riepen op om de GKv te verlaten. Schrijf een brief aan je kerkenraad met daarin je bezwaren, en geef aan dat als er geen gehoor gegeven wordt aan die bezwaren, ga dan weg. Het bestaat niet dat je als echte gelovige het eens kunt zijn met de besluiten van deze synode. Dus wegwezen. Waar je dan naar toe moet werd er (geloof ik) niet bijgezegd. Ik baseer met op wat ik in het Nederlands Dagblad lees.
De wereld staat in brand, en wij vergaderen hierover. Misschien is dit een tegenstelling die niet klopt. Iets met appels en peren enzo. Maar toch… waar zijn we mee bezig en waarom? Is dit de manier van kerkzijn die God graag wil?  Ik weet het niet meer, ik word er erg moe en verdrietig van en over. Weer een scheuring… die was er ook al in 2003 en 2004 en 1969 en 1944 en… iedere keer weer scheuringen, om de waarheid recht te doen, want dat wil God graag.
Dit is wat speelt binnen de vrijgemaakte kerk. De kerk waar wij lid van zijn. In het algemeen zijn de kerkgebouwen van onze kerken niet zo heel erg groot. Momenteel is het bouwen van een mega kerk in Yerseke in het nieuws. Een megakerk met 2000 zitplaatsen. Een kerk voor de Gereformeerde Gemeenten.  Een kerk die gebouwd wordt in een natuurgebied. met een parkeerplaats voor enkele honderden auto’s. Het lijkt een schuilplaats te worden voor gelijkgestemde mensen. Heerlijk om dicht bij elkaar te zitten en elkaar te warmen. Klonterkerk, zo werd deze kerk in het Nederlands Dagblad genoemd. Gelovigen zijn als zout. Smaakmakers, zouden we moeten zijn. Hier, in Yerseke, gaan we bij elkaar zitten, warmen we elkaar en hebben we niet veel last van de boze wereld.
Ook dit doet me denken aan een liedje: vluchten kan niet meer, schuilen alleen nog wel, heel dicht bij elkaar. Dat doen we dan ook maar. In een grote kerk, bijna een toren van Babel. Ik vraag me af in hoeverre je je verantwoordelijkheid voor de aarde neemt, met het bouwen van van zo’n kerk met een grote toren. En ik vraag me af of dit nu de bedoeling is van kerkzijn, van leven als Christen.
Ik blijf worstelen met alles wat er gebeurt, en het kan me terneerdrukken.
Heer ontferm U…
En ik? Ik kan niet wachten tot het zover is dat ik me kan verschuilen in mijn eigen bubbel, de New-Wine bubbel!

 

Persoonlijk

Beatrijs

Onlangs kreeg ik een paar tijdschriften. Niet geheel toevallig uit het jaar 1954. Het blad Beatrijs, katholiek weekblad voor de vrouw. Ik kende het niet. Bij ons thuis lazen we vroeger het blad “Prinses”, geloof ik.

De geur van de oude bladen was een oudebladengeur. Lekker! De inhoud ook een feestje om door te bladeren/ te lezen.

Ik was erg op zoek naar wat het katholieke inhield. Daar vond ik niet zoveel over. In een van de nummers stond een klein verhaal, geschreven door een Rector. De titel: gestoorde spreker. “Een zwak geloof is als een vergadering waarin de spreker herhaaldelijk geïnterrumpeerd wordt. Een zwak geloof betekent rumoer in je binnenste. Door dat rumoer kunnen we Gods stem niet horen.” Dit is mijn vertaling van één pagina tekst, dus waarschijnlijk wat kort door de bocht. Dat was zo ongeveer het enige uitgesproken christelijke dat ik kon ontdekken.

 

 

 

Ik vond het leuk om de advertenties te bekijken. Veel namen van producten bestaan niet meer, de producten nog wel. Ik kreeg de indruk dat het uiterlijk zeer belangrijk was in die tijd. En wat anderen ergens van zullen denken of zeggen, getuige een tekst als:  “wat zal uw bezoek wel zeggen?” Het ging over versleten zeil in de gang, dat toch nodig vervangen moest worden.

Och, en wat te denken van teksten als: voor het aanstaande moedertje. Of: pretentieloze zomerjurkjes. Pretentieloos is iets wat ik me nu niet goed meer voor kan stellen, als doel. Alsof het een kunst is om niet op te vallen? (al is het nu niet bepaald mijn levensdoel om op te vallen. :-))

De mannen in dit blad gaan naar hun werk en komen weer terug. De vrouwen zorgen er vooral voor dat zijzelf goed verzorgd zijn, getuige advertenties voor ontharingsmiddelen, afslankdrankjes, anti-transpiratie middelen, lekker luchtjes, lippenstiften.

Behalve de zorg voor het uiterlijk is de zorg voor het huishouden belangrijk. Over dit onderwerp veel advertenties: voor stofzuigers, wasmiddelen, en nog veel meer. Hoe wordt het (huishoudelijke) leven zo gemakkelijk mogelijk, dat was een grote vraag. Een vraag die ook nu nog belangrijk is. Wel was de wereld toen een heel stuk kleiner dan nu. Buitenshuis werken, het was er denk ik niet. Niets over te vinden in ieder geval…

Hoera, er staan ook nog breipatronen in. Nu nog zoeken of er iets te vinden is om anno nu te dragen!

 

 

 

 

 

 

 

 

Persoonlijk

Schoolreisje

Gisteravond ging ik op “schoolreisje”. Dat kwam zo: de EO bestaat dit jaar vijftig jaar, en hield een zoektocht naar de beste kerkband van Nederland. Amaze Praise, uit onze stad deed daaraan mee. Zij kwamen in de finale, en die finale was gisteravond. Er was een grote praise avond in de open lucht, bij het EO-gebouw in Hilversum. Iemand uit onze stad had bedacht dat het leuk zou zijn met een bus vol supporters naar Hilversum te gaan. Bus gehuurd, bericht op Faccebook gezet en maar afwachten. De bus was in no-time volgeboekt. Zo vertrokken we gisteravond, op een superwarme dag, richting EO-studio. Een bus vol enthousiastelingen! Alles was supergoed georganiseerd. We kregen een vlaggetje met AMAZE erop, een sticker, een flesje water, een zakje snoep.

De reis ging voorspoedig. De bus had airco, heerlijk koel. Onderweg zagen we enkele bliksemflitsen en we voelden dat het behoorlijk waaide. Een hoge bus is een beste windvanger. Het werd wel steeds koeler en daar had ik qua kleding geen rekening mee gehouden. We kwamen bij het EO gebouw aan, het was bijzonder om dat gebouw ook eens een keer te zien. Het is een mooi oud gebouw.

Er waren drie bands in de finale. Een ieder had een verplicht nummer, een psalm en een eigen keuzelied te zingen. Het was leuk om naar die bands te luisteren en ongegeneerd af te serveren. Uiteraard was er in onze oren maar een band de beste!   In de pauze was overleg tussen de juryleden. Zij ‘stuurden’ een band weg, en de finale ging tussen AMAZE en Break Through, een band uit Zwijndrecht. Het was superspannend.  Uiteindelijk won de laatste band….

In een iets minder uitbundige stemming reden we weer naar huis. We kregen een zakje chips voor onderweg, waar de chauffeur niet zo blij mee was. De bus moest vandaag naar Frankrijk, het liefst geheel schoon. Traditie getrouw ging iemand met “de pet” rond voor de chauffeur. We verstopten ons niet, we werden toch niet opgewacht.

Wat we onderweg wel deden was zingen, veel zingen. Heel bijzonder om ’s avonds laat met zo’n vijftig mensen opwekkingsliederen in een bus te zingen! Ik zeg: geslaagd schoolreisje!

 

Gehoord/ gezien/ gelezen

Stigmajas

Een stigmajas, wie kent hem niet? Ik niet, tot voor kort. Onlangs hadden we een leden vergadering van de ZorgondernemersTwente. Behalve een aantal onderwerpen om te bespreken, was er een spreker. Een ervaringsdeskundige. Voordat de vergadering begon was de spreker bezig te stickeren. Hij bekeek ons eerst, om vervolgens een sticker op te plakken. Op de mijne stond “lief”.

De spreker stak van wal. Wat volgde was een verhaal dat ruim een uur duurde en geen seconde verveelde. De spreker was een man, geboren in Turkije, op éénjarige leeftijd naar Duitsland verhuisd en als twintiger in Nederland terechtgekomen. Hij was verslaafd geweest aan hard drugs en vertelde daar over. Hoe het zo gekomen was. Hoe zijn ouders waren: liefhebbende, hardwerkende mensen. Mensen die goed wilden zijn voor hun familie en bedrogen werden. Hoe hij als kind hierin stond, wat dat met hem deed. Ik realiseerde me weer eens hoeveel invloed je cultuur op je heeft.

Hoe hij met drugs begon, er mee stopte, ermee begon, ermee stopte. Wat voor invloed dat had op relaties. Hoe er (niet) over gesproken werd. Immers, waar je niet over praat, dat is er niet. Een grote roze olifant, die midden in de kamer staat, die iedereen ziet en die niemand benoemt.

We kregen allemaal labels met teksten. Die moesten we met klittenband op een jack plakken. Allemaal labels, over mensen die verslaafd zijn. Losers, sukkels, eigen schuld, enzoverder. We moesten ook gewichten aan die jas hangen, zo zwaar. Dat waren de oordelen die anderen al dan niet uitspraken of dachten. De zwaarste oordelen zijn die die je over je zelf uitspreekt. Zelfstigma’s. Die blijven het langste hangen en zijn bijna niet uit te roeien.

De spreker vertelde over gevangenisstraffen en hoe het is als je de gevangenis verlaat. Wie helpt je dan? De reclassering? Eerste afspraak twee weken na ontslag. Waar kun je terecht? Bij het Leger des Heils om te slapen? Bijna alle mensen daar zijn verslaafd. Dus de kortste route naar weer in de fout gaan. In ons land is alles perfect geregeld, al klopt er vaak niets van. Als je woonruimte wilt hebben, moet je geld hebben. Om voor een uitkering in aanmerking te komen, moet je woonruimte hebben. Tja… een echte kip-en-ei vraag dus, die bijna niet te ontwarren is.

Uiteindelijk volgde opname in een kliniek om af te kicken. Dat is gelukt. Daarna volgde een scholingstraject en nu heeft hij een eigen bedrijf en is voor diverse instellingen werkzaam. Wat een verhaal! Wat een moed en wat een kwetsbaarheid.

En ik, ik zat er maar met mijn labeltje…

Leven als kind van God

Synodebesluiten

En inmiddels zijn er besluiten genomen. Vrouwen mogen diaken, ouderling èn predikant worden. Donderdag is besloten dat diaken en ouderling mag. Vrijdag viel de beslissing dat vrouwen ook predikant mogen worden. (in mijn ogen is die laatste beslissing een logisch gevolg van de vorige beslissing)

Vandaag wordt besloten hoe dit ingevoerd gaat worden. Er lag een voorstel om diaken en preekconsent (= wel mogen preken en geen predikant zijn) wel snel in te voeren, en ouderling en predikant officieel in 2020. Als ik het goed heb is daar geen uitsluitsel over gegeven. (ik zie net op twitter dat het open ligt en er geen voorstel van deputaten ligt) Lijkt mij een goed plan om dit aan de plaatselijke kerken over te laten, en niet van “bovenaf” vast te leggen. We heten niet voor niets nog steeds vrijgemaakt.

Er zijn veel reacties op deze besluiten. Blije reacties, in de zin van: eindelijk gerechtigheid. Of dankbaarheid, die gewoon dankbaarheid genoemd wordt. Ik zie ook veel teleurgestelde en verdrietige en boze reacties. Mensen die aangeven nu weg te gaan uit de GKv. Dit is de laatste druppel die de emmer deed overlopen voor hen. Ik lees veel woorden, grote woorden. Ik lees oordelen en hardheid. Word er verdrietig van.

Wat zal ik er nog meer over zeggen?

 

Leven als kind van God

M/V en ambt, blog nummer zoveel…

en dan binnen de Gereformeerde kerk vrijgemaakt. Nog meer dan anders zit ik aan mijn telefoon gekluisterd. Iedere tweet volg ik. De synode (=landelijke vergadering van de kerk) vergadert. Over de plaats van vrouwen in de kerk. Daar wordt al een aantal jaren over nagedacht en vergaderd.

Binnen onze kerken mogen vrouwen veel doen, maar geen ambt bekleden, zoals dat heet. Een ambt betekent regeren, en vrouwen mogen niet regeren. Dit is gebaseerd op een aantal bijbelteksten. In onze kerken is lang gezegd dat als je die bijbelteksten over de vrouw loslaat, dus wel zegt dat een vrouw in het ambt kan en mag, je de bijbel loslaat. En waar kom je uit, als je het gezag van de bijbel loslaat? Wat is dan nog wel of niet waar?

Sinds een aantal jaren wordt er (toch) nagedacht over vrouwen en ambten. Ik schreef er al (veel) vaker over. De reden dat ik er nu weer over schrijf is dat er vandaag een beslissing genomen wordt. Terwijl ik dit schrijf ontdek ik dat er een video is gemaakt over dit onderwerp. Nog niet gezien, dat ga ik binnenkort doen.

Ik merk dat ik een knoop in mijn maag heb. Ik probeer om wijsheid te bidden.  Ik vind het heel erg spannend. Ik weet niet wat ik ervan kan en mag ‘vinden’. Het argument: ik volg de bijbel, “dus” mag het niet, vind ik te kort door de bocht. Alles en iedereen veroordelen die alleen al er over nadenkt, nee dat is het niet. Wat het dan wel is, wat wel wijsheid is, weet ik nog steeds niet.

Wel weet ik/ denk ik, dat wat er ook besloten wordt, er mensen teleurgesteld en verdrietig (boos?) zullen zijn. Er zijn al verschillende voorstellen voorbij gekomen. En afgeschoten. Een voorstel tot verdere studie haalde het niet. De gedachten gaan diverse kanten uit, zoals de meningen in de kerk dat ook doen. Ik vind dat er een echt besluit genomen moet worden. Ook al zou dat zijn dat alles blijft zoals het was. Dan is er duidelijkheid. Dus niet nog eens weer gaan studeren, of het ene ambt uitbreiden en geen ambt meer noemen zodat vrouwen mee kunnen doen. (en toch net niet echt mee doen).

Er was een opmerking dat de urgentie (voor besluitvorming)  wel meevalt als je twaalf jaar discussie tegenover twintig eeuwen kerkgeschiedenis zet. Dat vind ik dan weer typische mannenlogica, die vrouwen werkelijk te kort doet.

Hoe het wel moet? Hoe het verder gaat? Heer, geef wijsheid.

Leven als kind van God

Pasto-raad op wielen

 

“Pas op dat je niet cynisch wordt”, zei hij, “je hebt het wel een beetje in je dat je dat wordt”.

“neem me niet kwalijk hoor dat ik dat zo zeg”.

“Van jou kan ik het hebben”, was mijn reactie. “Dank je wel, ik weet het van mezelf”.

Hij, de predikant van een kerk die qua ‘ligging’ onze buurkerk is, een jaar of vijftig geleden ontstaan. En ik. Twee kerkmensen, met hart en ziel verbonden met Christus, gescheiden optrekkend. We wonen in aangrenzende wijken en zijn beiden fervent fietser. We ontmoeten elkaar regelmatig, en zijn redelijk op de hoogte van (elkaars) kerkelijke wel en wee. Mijn wee mocht ik naar hem uitspreken.

Gister zag ik hem bij een winkel in het stadscentrum, ik fietste naar huis. Altijd dezelfde route. Och, een ontmoeting zou leuk zijn dacht ik. Ik vertraagde mijn fietstempo, en bij verkeerslichten werd ik ingehaald. We praatten, nou ja, hij vroeg en ik vertelde. Altijd fijn, een luisterend oor. Zoals vaker was zijn slotzin: je weet met te wonen, toch? Ja, ik weet zijn huis te wonen, en zal toch niet zo snel een afspraak maken. Dat heeft dan weer te maken met mijn invulkunde: hij heeft het al zo druk…

Ik kreeg bovenstaande opmerking over cynisme.  Ik herken me erin. Cynisch worden, dat wil ik niet. Het is mijn valkuil, cynisch worden/ zijn om niet te voelen of al te zeer na te denken.

Onze wegen gingen uiteen, hij had zijn bestemming bereikt. Zoals vaker stak hij zijn arm op en zei: Zegen voor jullie.

Een gezegend mens fietste dat laatste stukje naar haar huis.

pastoraat

Gehoord/ gezien/ gelezen

Alsof het voorbij is..

Is de titel van een boek, een novelle. Geschreven door Julius Barnes. Die naam zei me niets, totdat we de film “the sense of an ending” zagen. Het script van de film is gebaseerd op dit boek.

Een verhaal over een leven dat nogal overhoop wordt gegooid. De hoofdrolspeler leeft zijn leven. Al jaren gescheiden, eigenaar van een winkel in tweedehands Leica’s, vader van een dochter. Een man die tevreden is met zijn leven, die terugkijkt op dat leven met goede herinneringen.

Over die herinneringen gaan boek en film. Klopt dat wat we ons herinneren? In de loop van het verhaal blijkt dat we ons (soms) herinneren wat ons uitkomt. Een liefdevolle kaart bleek uiteindelijk een haatbrief te zijn. Dat is nog maar de kleinste vervorming.

In de film wordt steeds van perspectief gewisseld, tussen toen en nu. Steeds verder terug in de tijd, en steeds meer ontrafeling en ontluistering. Toch vond ik het geen hopeloze film. De draadjes kwamen mooi bij elkaar.

Wat ik niet zo vaak doe, is het boek lezen waar een film op gebaseerd is. Deze keer wel. Het is ook maar een dun boekje, dat snel leest. Er staan mooie zinnen in. Zinnen die soms in de film terug te horen zijn. Bijzonder. De film volgt het boek in grote lijnen, alleen is de ontknoping in het boek duidelijker dan in de film. Al met al een aanrader, zowel boek als film.